I know your fears and you know mine. We've had our doubts but now we're fine

نشستیم دور میز پنج نفری

بعد مدت‌هاست که با این آدم‌ها یک جایی جمع می‌شویم

و من از استاد دانشگاه می‌گم

با دیتیل‌های احمقانه

می‌گم که استاده چطور دستشو می‌بره توی موهاش و اینکه همه جا سیگار می‌کشه

چرت‌های زیادی می‌گم اما همه‌شون یه تحسینی داره نسبت به مرد

هنوز خاطراتی که از دیگری شنیدم رو تعریف نکردم

هنوز اداش رو در نیوردم، اون جوری که سفت حرف می‌زنه و دستشو یه جور خاصی تکون می‌ده

هنوز نگفتم که به زندگی خصوصی‌اش فکر می‌کنیم

این‌که کی می‌تونسته این آدم رو تحمل کنه؟

هنوز نگفتم که قرار شده خواهره باهاش ازدواج کنه و تبدیلش کنه به یه مرد میدل کلس معمولی

بعد ناگهانی خانوم میزبان می‌گه که همسر سابق اوست

و من له شده...نابود..فکر می‌کنم به مزخرفاتی که گفتم

باور نمی‌کنم که این جور باشه

‍شونزده سال زندگی مشترک و یک دختر سی و چهار ساله

روز‌های زیادی طول کشید تا من تونستم این قضیه رو هضم کنم

........

از اون لحظه‌های زندگیه که باز من گیج و سردرگمه این رابطه‌ام

و سربازی قطعا که یکی از بدترین چیزهای زندگی است

سرم رو می‌ذارم رو پاش تو ماشین

می‌دونم که باید باهام حرف بزنه اما منتظرم خودش بگه

و می‌گه

و من ...من...حس من قابل تفسیر نیست

یعنی خودم هم نمی‌دونم

ما بارها از پایان حرف زدیم

اما هربار بازگشت داشتیم

با فاصله‌های زمانی متفاوت...بعد یه هفته...بعد یه روز

اما این بار، یک حس درونی‌ای هست که:

دیگر تمام شد

همیشه پیش از آن که فکر کنی اتفاق می‌افتد

بغض داره خفه‌ام می‌کنه و می‌ترکه و هق‌هق هق

می‌گم: گریه نمی‌کنم چون از تو ناراحتم یا چی...اما نفسم در نمی‌اومد دیگه

اشکم چکیده روی موبایلش که روی صندلی

فکر نکنم هیچ وقت یادش بره

من درست فهمیدم...این بار با همیشه فرق داره

چرا که او هم حال بد و نابود

من نمی‌گم که دوسش دارم چون واقعا احمقانه است تو اون کانسپت

ولی این تنها چیزیه که توی مغزمه

اصلا نمی‌فهمم که چرا هی صورتم خیسه

یادم نیست پارسال که او نبود من چه می‌کردم

یادم نیست زندگی بدون او...بدون آن چشم‌ها...بدون آن دست‌ها

یادم نیست و این ندانستن ترسناک است

................

با خودم فکر می‌کنم این آدم‌ها حداقل ۳۵ سال است که با هم دوست

که ۱۶ سالش را زیر یک سقف و بقیه‌اش را در رفت و آمد و معاشرت

طلاق مهربانانه

آن وقت بعد ۳۵ سال دخترکی ۱۹ ساله در مقابل او قرار گرفته و از خصوصیات مردی می‌گوید که برای او آشناترین است و برای دختر کاملا ناشناخته

بعد فکر می‌کنم که خیلی حس جالبی داره

دیتیل هایی که دخترک می‌ده با آنچه که او می‌شناسه

سعی می‌کنم با خودم صادق باشم

من اگه بودم شاید اصلا نمی‌گفتم که میشناسم مرد را

برای اینکه ببینم دخترک چی می‌گه، برا اینکه بیشتر بشنوم

تصور می‌کنم خودم را ۳۰ سال دیگر

نشسته بر صندلی‌ای دور یک میز

که دخترکی در مورد ع. اطلاعات بدهد

و من فکر کنم به آن یک‌سالی که ما با هم زندگی کردیم

به ۳۰ سال دوستی اما نه زیر یک سقف هیچ وقت

خودم را تصور می‌کنم که ۴۹ ساله‌ام با موهای جوگندمی

روبرویم نه دخترکی ۱۹ ساله که ۳۰ سال پیش ع. را می‌بینم

پسری با موهای بلند و سبیل و ریشی که من دوستش داشتم و او نگهش نداشت

بعد احتمالا با خودم فکر خواهم کرد که:

دختر بچه نمی‌دونه که اون دختران دشت،دختران انتظار رو حفظه

نمی‌دونه که چطور می‌تونه نگاهت کنه که داغ شه تنت

نمی‌دونه که چطور لمست می‌کنه

نمی‌دونه که ام اند ام بدون مغز رو ترجیح می‌ده

نمی‌دونه که ژله‌ی با میوه نمی‌خوره

نمی‌دونه که چه جور موزیکی دوست داره، چه جور کتابی می‌خونه

نمی‌دونه که...

نه دختر بچه هیچی از اون آدم نمی‌دونه

.............

نگاهش می کنم که یادم نره

غم هست توی چشمام، اما اون هنوز دوستشون داره

می‌گه: تو چشماتو نباید ببندی

حالا مگر می‌شود که آینه‌ای روبروی من و اشک پر نشود در چشم‌ها؟

که یادم نیفتد به این جمله

من اما تنها در اتوبوس

هدفون در گوش و جدا از مردم

بدون اینکه دستم رو به جایی بگیرم

اون وسط ایستادم و زیر لب با خودم می‌خونم:

I keep my eyes wide open all the time
I keep the ends out for the tie that binds
Because you're mine, I walk the line

و او دیگر قرار است ماین نباشد

من اما ایگنور می‌کنم

و دلم می‌خواد چشم‌هام رو ببندم و فرو برم در موزیکم و مغزم از کار بیفته

دلم می خواد چشم‌هام رو ببندم و این باعث شه دیگران هم منو نبینن

و حس ناتالی پورتمن و دوستش در پغی ژو تم را دارم

که همه‌ی آدم‌ها در حرکت و آن‌ها انگار ثابت و جدا از دیگران

من تنها بودم ولی...

.............

دراز کشیده روی پاهای من

بیرون درخت‌ها تکون می‌خورن از باد اما من گرممه

می‌گم: نگام کن

خیره می‌شه به چشم‌ها

می‌گم:در کوچه باد می‌آید...بقیه‌اش چی بود؟

می‌گه: در کوچه باد می‌آید

این ابتدای ویرانی است

آن روز هم که دست‌های تو ویران شدند

باد می‌آمد

زیر لب زمزه می‌کنم:

این ابتدای ویرانی است...این ابتدای ویرانی است

Try to resist, but it's just not finished with you yet

بعد از مدت‌ها الا فیتزجرالد می‌پیچه توی گوش‌هام

و بعدش فرانک سیناترا

اصلا به تخمم که فردای روز قدسه و من از همه‌ی جاهایی که سال پیش با فریاد و سبز طی‌شون کردم باید بی‌هیچ سبزی و در سکوت بگذرم

نمی‌خوام که باز آقای شجریان باشه و اشکام بغلته روی گونه‌ها

خسته ام

.....

حتا نمی‌خوام دستم رو بگیره

چه مرگمه؟ خودم هم نمی‌دونم

غر دارم

پی.ام.اس نیستم، خون‌ریزی هم تموم شده

خیانت هم نکرده

پس من چمه؟حتا بی‌توجهی زیادی هم نکرده

بذار دست به سینه بشینم

و غرق بشم تو خودم

چرا باید خسته باشم از او؟

......

شب قبل از روز قدسه

رفتیم خونه‌ی پسر و من واقعا چه دلم تنگ شده بود

همش حرف سیاسی

چی شده؟ چه باید بکنیم و از این حرفا

پسر می‌گه طرفدار استراتژیه انتخاباته

غر می‌زنم زیر لب: می دونم که همه‌ی دیکتاتوری‌ها سال‌ها دووم اوردن،اما یعنی ما تا سه سال دیگه وضعمون همین مزخرفه؟ یعنی با وجود پیشرفت جهان و سریع شدن همه چیز دیکتاتوری‌ها از قدیم پیروی می‌کنن؟

....

باز نصفه شبی است که من بی‌خواب

و از خودم متنفرم

از قیافه‌ام

از بیسوادی‌ام

از همه‌ی کتاب‌های نخوانده

سندروم یاس شبانه...

تو تاریکی موچین رو پیدا می‌کنم

سعی می‌کنم ابروهام رو بعد مدت‌ها یه کم راست و ریس کنم

قیچی تو اتاق مامان ایناست

کوتاه کردن چتری‌ها می‌مونه برای فردا

....

شب داره منو می‌رسونه و آقایون گارد تو خیابون سعادت‌آباد

روسری رو می‌کشم جلو

مانتو رو صاف

دست‌هاش می‌چسبه به فرمون

چرا تن ما باید بلرزه همش؟

لعنت به این لباس‌های سیاه خشن ترسناک

سیاه خشن

سیاه خشن

دلم دنیای رنگارنگ می‌خواد

.....

پنج صبحه و من هنوز بیدار

نمی‌تونم بر خودم غلبه کنم

شماره‌اش رو می‌گیرم

زنگ می‌خوره:

یه بار

دوبار

سه بار

...

به شش بار راضی می‌شم

می‌دونم که سایلنت

می‌دونم که ور دیگر شهر صفحه‌ی موبایلی بی‌صدا روشن و خاموش می شه

و من اینور فکر می‌کنم: اگه برداشت چی بگم؟

دلم نمی‌خواد فک کنم راحت گرفته خوابیده

پس چرا من نمی‌تونم؟

چمه من؟چمه من؟

........

دختر کوچولوئه ی ۵۰۰ دیز آو سامر گفت:

Rachel Hansen: Look, I know you think she was the one, but I don't. Now, I think you're just remembering the good stuff. Next time you look back, I, uh, I really think you should look again.

هی به خودم می‌گم این‌ها رو

اما من می‌دونم

من فکر نمی‌کنم که هی ایز د وان

فقط ترس نبودنش

ترس از این کمبود

این چاله‌ی بزرگی که ایجاد خواهد شد

ترس از دلتنگی

وقتی حتا هیچ اتفاقی هم نیفتاده که سرزنشش کنم به خاطرش

از اون طرف ترس طولانی شدنه یه رابطه داره منو می کشه

اینکه نزدیک یک سال

با آدمی که آینده‌ای نخواهی داشت باهاش

.........

چی می‌شه بالاخره؟

کاش یکی بود که یگه اینو

زمان بهتره که تندتر بگذره یا آرومتر؟

من چرا در نمی‌آم از این گل لعنتی که توش گیر کردم

چرا هی فروتر؟

چرا اشک‌ها می‌غلته این جور روی گونه‌ها؟

چرا خوب نمی‌شم من

کتابی که من می‌نویسم، نوک سوزنی را تیز نمی‌کند...من باید عوض می‌شدم و شده‌ام

چیزی که در مورد یک کتاب خیلی حال می‌ده اینه که وقتی آدم خوندن کتاب رو تموم می‌کنه دوس داشته باشه که نویسنده‌ش دوست

صمیمی‌ش باشه و بتونه هر موقع دوس داره یه زنگی بهش بزنه. گرچه این اتفاق تو واقعیت خیلی هم ممکن نیست

ناتور دشت-جی.دی سلینجر- محمد نجفی

.....

همان روزی بود که ما ولو خونه‌ی دایی که مال ما شده بود جدیدا

(روزی که یاشار را گرفتند( حالا ۷ سال زندان گرفته، درکی داری از عدد ۷؟ برای یاشار؟ من ندارم

و دخترک داشت برامان از خاطرات کوی و حمله می‌گفت

از ماجرای امیر و طبقه منفی چهار وزارت کشور و اینکه چطور در رفته

و کتاب کوچک جیبی ،که از کتابخونه‌ی دایی پیدا شده بود، روی میز

و من شوق داشتم که برم خونه و بخونمش

....

هی با آدمها از آن کتاب کوچک حرف می‌زنم

از سایه‌ی خدا

از مقدمه اش، از شعرها که گاهی چه تلخ

نیمی‌اش اشعار خوبی هم نیست حتا

اما درد دارد، سخت است

کسی نخوانده، آدمهای کمی حداقل

من شروع می‌کنم به تایپ کردن، کم‌کم، ذره ذره

اما می‌نویسمش که آدمها بخوانند، بدانند که شاه که بوده و چطور

بدانند که احتمالا در زندان‌های حالا چه می‌گذرد

بدانند که آدم‌های امروز دیروز چه بوده‌اند

....

عید شده

من هنوز در حال نوشتنم

آدم‌های مختلف هی می‌پرسن که آیا تی.وی را دیده‌ای

و من با هیجان می‌گم که نه اما گویا نویسنده‌ آمده بوده آنجا

بعد همه متعجب می‌شوند چرا که منظورشان دوستان مزقونچی بود و من هی فراموش می‌کردم

.....

خیلی مسخره خواهره دعوت می‌شود یک مهمانی نزدیک نزدیک خانه

من نرفته‌ام

فردا صبح می‌شنوم که آقای پسر نویسنده آنجا

و هی غر که می‌گفتی می آمدم خب من هم

از فکر پسر نویسنده‌ی محبوب هیجان زده‌ام کاملا

از فکر کتابی که شاید امضا کند آقای نویسنده برای من

هر اتفاقی بیفتد من باز سلبریتی دوستم و پسر افراد مشهور را دوست گرفتن انگار که یک سنت خانوادگی

......

روزهای بعدتری‌ است که خواهره می‌آید خانه

و سایه‌ی خدا دستش است

منتها جیبی که نیست هیچ،خیلی هم بزرگ است و آبی و چاپ آمریکا

و می‌گوید که پسر نویسنده داده‌اش به ما

امضا ندارد البت

امضا دار خواهد شد آیا؟

....

روزی از روزهای گرم تابستان است

که تمام می‌شود

انگار که خودم نوشته باشمش

شادمان خیلی زیاد

تند تند نامه‌ای می‌نویسم برای آقای نویسنده

ای-میل را از پسرش می‌گیرم

سعی کرده‌ام زیبا بنویسم

نامه نوشتن برای یک نویسنده سخت است می‌دانی؟

....

انتظار، انتظار و انتظار

هیچ جوابی نمی آید

من فکر می‌کنم که شاید یاهو و اسپم و هزار کوفت دیگر

مسیج فیس بوک می‌گذارم که: یعنی ارزش جواب نداشتم؟

دوباره نامه را می‌فرستم

و بعد...

کاش نفرستاده بودم از اول

شما شعر «طمع از راه درش کرد/بیچاره و منترش کرد» را بلدید؟

حالا این شعر من است

طمع کردم که: نامه می‌نویسم و او چیزکی زیبا می‌نویسد برای من

و من می‌اندازمش اول کتاب و شروع می‌کنیم به پخش کردنش

همان‌طور که پی.دی.اف کتاب‌های دیگر به دستمان رسید و خواندیم

مگر نه اینکه کتاب برای خوانده شدن است و آدم باید تلاش کند که کتاب‌های ممنوعه را برساند به دست دیگران؟

اما نه، اما نه

خوش خیال که منم

سیل نامه‌ها روان شد از قاره‌ای دیگر که:

دخترک احمق تو کپی رایت نمی‌فهمی؟ خودم چلاق بودم مگر؟

کتاب را جایی نمی‌گذاری و کتاب من را که پسر خنگم داده به تو پس می‌دهی

نامه‌ها با این ادبیات نبود البت

اما مضمون دقیقا همین بود

و این ادبیات پنهان در زیرش

اولش اشک آلود شدم

به یاد تمام لحظه‌هایی که نشسته و تایپ کرده و کمرم خشک شده بود

بعد قضیه خنده‌دار شد

نویسنده از چشم افتاد

و تلخی ماجرا هست همچنان

بی ادب شدم در نامه های آخر

کتاب را هم دو روز بعد بردم پس دادم

نکوبیدم تو کله‌ی پسر

دادم دستش، گفتم: لابد اینجور صلاح دونستن

یعنی دقیقا از این جمله‌ها که وقت ناچاری می‌گی

انگار که بگم: قسمت بود دیگه

یعنی که بی‌معنی

یعنی که من چقدر گاهی دلم خواسته بود با این مرد بشینم چایی بخورم و از الان بگم و از قدیم بشنوم

یعنی که چقدر واقعا تو واقعیت ممکن نیست

اینو سلینجر می‌دونسته چون خودشم گه بوده گویا

البته که نباید به حرف مردم اطمینان کرد

منظور اینه که تا این آدما هستن حداقل پشت سر این گلستان بدبخت نگیم بداخلاق

تایتل هم از همان کتاب است، آقای نویسنده فرمودندکه نقل یکی دو شعر اشکال ندارد، حساب بانکی را البته اگر بدهند پول همین چند تاتیل زندگی را می‌فرستیم که آن دنیا سر پل جواب ایشان و کپی‌رایت دامنمان را نگیرد

و درد عریان، تندروار، در کهکشان سنگین تنش، از آفاق تا آفاق

عمل

عمل

عمل

من نمی‌خوام عمل کنم

هر چند که قبلا هم

هر چند که بدونم عملی آسون

می‌گم: می‌دونی تا چند وقت نمی‌تونم..؟

لوسم می‌کنه که: چرا، آروم نازش می‌کنم، بوسش می‌کنم و خوب می‌شه

چرا انقدر می‌خوام که لوسم کنن؟؟

...

می‌دونم که چه بلایی قراره سرم بیاد

قبلش تمام لحظه‌ها رو یادآوری می‌کنم

از لحظه‌ی بی‌حسی دردناک

و خون که می‌چکه پایین و پایین‌تر تنم حس داره

و دستمال‌های خونی

و من که صحنه را از انعکاس در عینک دکتر دنبال می‌کنم

و خون

خون

خون

مگه من چقدر خون دارم؟ اونم تمیز؟

فکر می‌کنم آیا هیچ حسی دارد این دکتر نسبت به من؟

که مرد است و این قسمت زنانه

بعد می‌بینم در چشمانش که نه

که من حالا فقط قسمتی از تنی هستم، هویت ندارم

پارچه که دایره ایش سوراخ است هویت انسانی‌ام را از بین برده

برای او حالا من فقط تکه‌ای گوشت هستم که باید پاره و سپس کاویده شود

حتا حرفی هم نمی‌زند با من

فقط اول و آخر

و من را تنها می‌گذرد با حجم زیادی خون که باید تمیز کنم

و من رو در رو می‌شوم با خونی که از دست داده‌ام

همینه که سیاهی می‌ره چشم‌ها

و شانس می‌آرم که خودم رو می‌رسونم تا صندلی و بعد همه چیز سیاه سیاه و داغی تن

و بعد سٍرُم است و بی‌فشاری و خدایا من چرا انقدر ضعیفم؟

اما کلی با برادره می‌خندیم

و این‌بار فراموش شده که نیستم هیچ، هی هم حالم را می‌پرسد

و من چه می‌خواهمش

بغلش را

گرمای انسانی لازم دارم

پتوی کلفت روم اما یخ یخ هستم

....

نشستم گوشه‌ی خیابون که بیاد

ساعت چهاره و می‌خوام ناهار بخورم

فکر می‌کنم که چی دلم می‌خواد؟

گرما گرسنگی رو محو می‌کنه

فقط دلم می‌خواد یه دل سیر گریه کنم

خودم هم نمی‌دونم چرا

کار جدیدم رو دوست ندارم، از زندگی کارمندی متنفرم اما یه ماه رو می‌شه تحمل کرد

برای پول فقط

درد ندارم اما خسته ام

و اشک دارم

اشک

.....

آقای کلهر می‌نوازد

هوا گرم و صدای ساز او و خودش...

و او که کنار من نشسته

از صدای ساز است یا چه‌چه ناجور آقای خواننده که یکهو تن من یخ می‌کند و موهای بدن سیخ

و عرق نشسته روی تنم

بعد هی سرما و گرما

و فکر می‌کنم که: می‌میرم امشب آیا؟

نمی‌خوام بفهمه که حالم بده

هی می‌گم خوبم اما نه..نیستم

چرا ولی؟

......

ورم

درد

ترس

کار مزخرف و کلاب ساندویچ مسخره تو خیابون گرم،تنهایی

نتونستم خودمو راضی کنم تنها برم تو چلوکبابی داغون

هوا گرم بود و من باز یادم رفته بود گرسنگی رو

بعد هی ساکسیفون سنگین بود روی دوشم

و خستگی

و قیافه ی درب و داغونم پیش پیتر

و بی نفسی

و فهمیدم که چه تن بدبختی دارم

....

می‌شینم تو ماشین بابا و اعلام که باید برم دکتر به خاطر ورم

چرا ازم نمی‌پرسه که درد دارم یا نه؟

من اشک دارم

و پیش خانوم دکتر

همین‌جور زر می‌زنم

می‌گه: درد داری؟

می‌گم: نه زیاد اما خسته ام

خسته‌ام دیگه

و هی گریه می‌کنم

و امیر علی کوچک رو می‌خوام بدزدم از تو مطب

از بس که این بچه‌ی یک سال و ده ماهه می‌تواند حال من را خوب کند

هیچ موجود زنده‌ای از صبح آنقدر حالم را خوب نکرده

.....

خانه نشین شدم امروز را

اصلا این چه شانسی است که درست فردای عمل کار گیر بیاوری

و هی نشسته پای کامپیوتر

و همه‌ي آسانسورهای شهر خراب

حالا خون‌ریزی ماهانه را هم اضافه کن

که امروز یکهو شروع شد

....

تنتان را آیا با من عوض می کنید؟!ء

When do you think it will all become clear? ‘Cause I’m being taken over by the fear

تابستان حالا جدی ٍِ جدی است

با این گرمای‌ خفقان‌آور

و سخت‌گیری‌های دوباره‌ی آن‌ها

چرا نمی‌گذارید ما راحت باشیم؟

فصل گرم باعث می‌شود حشرتان بزند بالا؟

همش مانتو سرمه‌ای را تنم می‌کنم و آن یکی راه راه آبی‌طوره را

ترس دارم از خیابان

لباس‌های سبز ممنوع شده‌ان کلا

حالا هی به من بگو ترسو وقتی می‌گم با شال سبزم نمی‌رم انقلاب تنهایی

می‌بینی که جلوی ماشین را گرفتند آن روز

و گفتند روسری آن بالا‌ها افتاده پایین

لغزیده لحظه‌ای روی شانه لابد

و موها...

زیر شکمتان باد کرده‌ بود آقای حاجی؟ چرا پس؟

روسری سبز من که به سرم و موهام را کامل پوشانده آزارتان داده

یا ماشین شاسی‌بلند و دختر راننده و رنگ به طور کلی؟

زن نباید بالاتر باشد از شما نه؟!

باورم نمی‌شود تا چه حد ترسو ام

تا چه حد همین چیزهای کوچک موثر است در زندگی

می‌دانی تا به حال چند بار خواب گشت ارشاد دیده‌ام؟

می‌دانی همیشه دارم التماس می‌کنم در خواب به آدم هایی که ازشون نفرت دارم و این سخت است

خدایا سخت است

نهایت تحقیر انگار

اینکه توی خواب باید التماس کنی

دستم رو می‌گیره توی ماشین

می‌گم: پلیس نامحسوس!

می‌گم: چطور ما زندگی می‌کردیم تا به حال؟ چطور گیر نیفتادیم تا به حال؟ چه می‌کردن با ما اگه گیر می‌افتادیم؟

حتا نمی‌تونم برای کسی تعریف کنم

پلیس نامحسوس، پلیس نامحسوس، پلیس نامحسوس

ده بار که این کلمه را پشت هم تکرار کنی می‌فهمی چه ترسناک است زندگی

می‌فهمی که رنگ‌هام چرا دارد کم‌کم گم می‌شود

می‌فهمی که چرا هی با اضطراب از دخترها می‌خوام روسری را سرشان کنند، بکشند جلو

امروز هی می‌خواستم برم پیش استاد محترم

بگم: چرا پا شدی آمدی اینجا؟ که دو واحد در ترم بدهند بهت و بدرفتاری؟

تو که جور در نمی‌ایی با این زندگی

کوچک‌ترین چیزها که اصلا به چشم‌ ما نمی‌آید آزارت می‌دهد

تو که رنگ دوست داری

و لباس‌های من را

می‌خواستم برم و بگم که رنگ‌هام دارن محو می‌شن و به همراهشون من

چرا حداقل حد و مرز حجاب این مملکت را تعیین نمی‌کنند؟

برم و بگم شما هم که زنی‌اید

و اینجا زن بودن سخت‌تر است

نرفتم اما، نخواستم ناله کنم

من هم خوب می‌دانم که آدمهایی هستند با زندگی‌های بسیار بدتر، می‌دانم، می‌دانم

خواهره می‌گه راست می‌گن فعالین حقوق زنان که همه چی از حجاب اجباری شروع می شه

که وقتی به شخصی‌ترین چیز زندگی آدم گیر می‌دن به همه چی می‌تونن

دارم متقاعد می‌شم کم‌کم

راست می‌گن به گمانم

من مشکلم این است که چرا بعضی آدم‌ها اینجوری؟

چرا می‌خواهند دخالت کنند در همه چیز؟ اعتقاد؟

وقتی رکن مهم دینی امر به معروف و نهی از منکر است

این یعنی فضولی در کار همه دیگه

یعنی که اساس مشکل شاید آنجاست

چرا مسلمانید؟

سرا پا اگر زرد و پژمرده ایم، ولی دل به پاییز نسپرده ایم

یکم.

بیست و یک خرداد۱۳۸۹، ساعت ۲۲

اس.ام.اس می زنم به پسر همسایه بالایی که: کجایی؟ الله اکبر بگو! نیم ساعت بعد زنگ می زنه و می گه خونه نبوده، از خیابون میگه و هر چهارراه که یک گشت. می گه:" ترسیدن! از الان آماده ان! "منم می ترسم ولی
می گه که کاری نداشتن بهش با وجود دست بند سبز، یادم میاد یه نخ باریکی رو زیر ساعت ، میگم:" اون که باریکه خیلی و تازه سوار ماشین بودی". میگه: "نه اتفاقا، اون یکی دستم یه بند کلفت سبزه!" بعدتر همش به حرف در مورد فردا و اینکه چه باید کرد می گذره و من که التماس می کنم فردا دستبندهاش رو باز کنه، می گم ارزش نداره، اینکه بگیرنش یا کتک بخوره، به خاطر ۱۰ سانت پارچه. و اون دردناک ترین حرف رو میزنه، میگه: فکر می کنی برام مهمه؟ اگه بود که تو این یک سال بازش می کردم

دو هفته مانده به انتخابات ۱۳۸۸
بعد از مدت ها بی خبری اس.ام.اس می زنم به پسر همسایه که: "رای بده!" یادم هست که ۴ سال قبل رای نداد و من آن موقع حتا به سن رای دهی هم نرسیده بودم. جواب نمی دهد. فرداش باز اس.ام.اس می زنم:" رای بده!" جواب می ده که رای میده و به موسوی و خانواده اش رو هم قانع کرده که بعد سال ها برن رای بدن و بهتره دست از سرش بردارم. دست برداشتم، خوشحال بودم که این آدمی که هیچ براش مهم نبود سرنوشت این کشور، رای میده و تبلیغ هم می کنه

بیست و چهارم خرداد ۱۳۸۸

شب ریختن دم خونه، آدم هایی با کلاه کاسکت و موتور و چماق، حمله کردن به درهای پارکینگ های کوچه، مردای همسایه از پشت در رو نگه داشتن که باز نشه و بریزن تو، عربده می کشن و من از طبقه ی ششم دارم میلرزم.

فرداش پسرهمسایه رو میبینم، لباس مشکی پوشیده که بره تظاهرات. یک حرفهایی هست، از این که ممکنه خطرناک باشه، من که کلا منع شدم از بیرون رفتن به خاطر کنکور لعنتی.

من نگرانم براشون اما برمیگردن و قیافه هاشون شبیه پیروزان میدان نبرده و من شادم

دوم.

هی داریم به ۲۲ خرداد۱۳۸۹ نزدیک تر میشیم

من ترس برم داشته، از خیلی وقت پیش. می گم: برای من مهم نیست که اتفاقی بیفته برام فقط نگران خانواده ام هستم، می دونم چقدر سخته براشون.

و یاد تاسوعا می افتم و بابا که مرز سکته بود وقتی مرد با باتوم نزدیک من و خواهرم شد و من هیچی یادم نیست دیگه. یعنی همش تبدیل شده به چند تا عکس، از بس که ترسیده بودم. باتوم رو یادمه که بالای صورتم بود و صدایی نعره میزد:موبایلت رو بده و من اصلا نمی فهمیدم چرا (آخه موبایلم کلا تو جیبم بود و اصلا فیلم و عکس نمی تونه بگیره) و پریدم توی ماشین و پلاک ماشینمون که تو دسته آقاهه بود و بعد که بابا همین جور می روند تو اتوبان و من نگران بودم که به کجا خواهیم رسید؟

عاشورا اجازه ی خروج نداشتیم ، بابا سرگردون دور خودش می چرخید توی خونه، هیچ وقت اندازه ی تاسوعا نزدیک نشده بود به این جریانات، هی با خودش فکر میکرد اگه دخترهاش رو می زدن و بعد می نداختن توی ماشین و میبردن چی میشد. دلش می خواست از همه چی انصراف بده و من این رو خوب می فهمم، باهامون حرف زد که دست برداریم اما دست خودمون نیست.داشتیم دیوانه می شدیم تو خونه . از بی خبری و خبرهای گاه گاه که بد بود همه

چقدر فرداهاش خجالت می کشیدن از آدمهایی که اون روز سختی کشیده بودن و من شریک این رنج نشده بودم. انگار وظیفه ایم رو انجام نداده بودم

سوم.

بیست و دو خرداد ۱۳۸۹

نشستیم تو بوفه ی دانشکده، همه ی نگاه ها پرسان که چه کنیم؟ بریم؟ تا اون موقع کسی نیرو ندیده تو خیابون و این ترسناک تر از اینه که مستقر شده باشن. این یعنی غیر قابل پیش بینیه همه چیز. یکی از پسرها می گه که باید بره، میگه دست خودش نیست، همیشه بوده باید بره!

و این باید رو یه جوری می گه که من نه نیاز دارم به توضیح اضافه ای و نه می تونم منعش کنم، فقط هر بار که می بینمش می گم: "مواظب باش!" و شب که می فهمم سالمه از طریق اینترنت، شادم واقعا

چهارم

بیست و دو خرداد ۱۳۸۹

مادرٍ دختر از شهری دیگر برای بار سوم از صبح زنگ زده که:" چه خبر؟" و او عصبانی می گه که تو سایت نشستیم و هیچ خبری نیست. حالت هایی که امکان داره پیش بیاد رو می گه به مامانش، انگار که درس احتمال. یکی از حالت ها اینه: "من میمیرم و تو ناراحت میشی و من خوشحال..."

بعد من غم دنیا روی دلمه، چه کردید با ما که این جمله باید از زبون یه دختر ۲۱ساله در بیاد؟چه کردید که من ۱۹ ساله باید بگم فقط نگران خانواده ام هستم وگرنه ترسی نیست از مردن؟چه کردید که پسر ۲۱ساله ای باید داد کشیدن را اینجور وظیفه ی خود بداند؟ چه کردید که ۲۲ ساله های بی علاقه به مملکت را این طور جان بر کف کرده اید در راستای دفاع از مردم کشورشان؟چطور کاری را کردید که صدام ٍِدشمن خارجی سالها پیش وقتی این نسل هنوز به دنیا نیامده بود با پدرانشان کرد؟

چه کردید؟

پنجم

بیست خرداد ۱۳۸۹

خواهره رفته بود گیشا برای یک قرار کاری، بعد همین جور پلیس دیده بود به صورت آماده باش که زنگ زد به من:"مراقب باش اگه رفتی بیرون." راننده ی تاکسی گفته بود:" مجبورید انقدر ظلم کنید که انقدر بترسید؟

حالا من از شما می پرسم ای آقایان:

مجبورید انقدر ظلم کنید که انقدر بترسید؟ ما بچه های همین مملکتیم، سلاح هم نداریم...هیچ نداریم...با بند سبز هم نمی شود کسی را خفه کرد... هیچ نداریم که جلیقه های ضد گلوله ی شما دفعشان کند، مگر اینکه قلبتان را نگه داشته باشید آن زیر که هیچ نفهمد، مگر اینکه چشم هاتان را ببندد، گوشهاتان را کر کند

سلاح ما الله اکبر ماست که آن را هم سعی دارید بگیرید ازمان با دستگیری های شبانه، با چشم های غمگین نترس مان چه خواهید کرد؟با جوان هایی که در این یکسال تبدیل شده اند به مبارزین کارکشته چه خواهید کرد؟

If happy little bluebirds fly Beyond the rainbow, Why, oh why can't I?

بعد یک روزی من شروع کردم برای خودم عمو پیدا کردن
اول چون آدم هایی بودن بزرگ سال تر که دوست من
و من روی آن را نداشتم که به اسم صداشان بزنم
بعد بعضی ها بودند با فاصله سنی های زیاد
و من بهشان می گفتم عمو که یادشان نرود این فاصله ی سنی را
که حواسشان باشد ربطی ندارند به من/ که ربطی پیدا نخواهند کرد
( شکست محض بودند این عموها البت)
حالا انگار باید یک دسته ی دیگر اضافه کنیم
دسته ای که من باید یادم باشد اینها کلی سال بزرگ تر
دسته ای که نکند من خطرناک باشم براشون
...
دارم این چرت ها رو به دختر می گم
می گه: اگه یکی همسن ات باشه و بی ربط و خودش فکر کنه که باربط باید چی بگی بهش
می گم: باید بگی: برو گمشو!
می خندیم
......
صبح یکشنبه بود،آخرین جلسه ی کلاس مزخرف آمار و من همش خمیازه که اس.ام.اس آمد: سه شنبه شب را خالی بگذار که بلیت کنسرت
و من نزدیک که داد از تعجب
که یعنی چی؟ کجا؟ من که کنسرت را از دست دادم
......
جمعه بعدازظهر است، ما ولو خونه ی دوسته یک عصر کسل کننده را می گذرانیم
او تخته بازی می کند و من نشسته ام آن گوشه، کاملا خسته شده ام از همه چیز
و حس اینکه دوستم ندارند هیچ و معاشرتی نمی کنم
موفرفری هی آزارم می دهد فقط و من جدی جدی ناراحت می شوم
هی حواسم هست به ساعت که ۴ بشه و بدوم بیرون که کنسرت
و دم در کلیسا خانوم سرایدار می گه که برم و ۷ و نیم برگردم
و من زنگ به آقای پیانیست که پس کجایید؟
آیا بلیت خواهد رسید به من ساعت ۷ و نیم؟ و او تصدیق می کند
بعد باز خانه ی آنها، کند گذشتن همه چیز و همه ی آدم ها و من بی حوصله
بعد نمی دونم زدن بیرونمون چرا انقدر طول می کشه که دقیق ۷ و نیم آنجاییم و ته صف طولانی و کاملا مشخص که شانسی نخواهیم داشت
عین ترک می کند من و پسربچه را ولی، به دلیل جای پارک بد ماشین
و ما تا آخرین امید می مانیم و می زنیم بیرون
و گه بگیره موبایلی رو که خرابه و همش بی شارژ
که هی من زنگ بزنم بهش که برگرد و تماس غیرممکن
و من یکهو هق هق هق...که آقای پیانیست روزی اهمیت داشته خیلی برای من
که روزهاست خیال این کنسرت را دارم در سر، انقدر که حاضرم به چهار ساعت در صف ماندن
پای رفتن ندارم من و پسرک نگرانم انگار، نمی فهمتم
تمام زندگی گه من را که به اینجا رساندتم نمی فهمد
سعی دارد جای هیجان انگیزی بیاید برای من اما نمیشود
همین است که میشینیم توی پارک نزدیک و من هی حرف می زنم و اشکم می ریزد گاهی و او گوش می شود و من دلم برایش می سوزد
بعد عین زنگ می زند و من از دستش عصبانی ام واقعا، از اینکه خوشی هم نگذشته بهم خانه ی آن دوسته و از کندی همه چیز
اما می گم که تقصیر او نیست
می گم که حوصله شان را ندارم دیگر، معاشرت تنها چرا اما خسته ام از این جمع
.....
از پارک که می زنیم بیرون تماس می گیرم با عین که کجایی؟ که من بپیوندم بهتان( به جمعتان!)
بعد میدان شهرک ایستاده ایم با پسر بچه منتظر او و من سعی می کنم سرگرمش کنم و می گم: فکر می کنی احمقم خیلی، نه؟ و اینکه هیچ حرفهات را گوش نداده ام ؟
جواب نمی دهد...
بعد باز من احمق ترینم که رفتم و معاشرت کردم با آنها که عصبانی ام کلا و سرچیزی بسیار الکی پسر داد می کشد سر من
و بغض..بغض.. آخ که من را بیچاره می کند
دلداری بعدش ثمری ندارد، زخم که بزنی دیگر معذرت خواهی بی اثر است حتا اگر اعتراف کنی به اینکه احمقی
.......
سه شنبه است و من خوشحال از صبح که عصری می رم کنسرت و او هست آنجا و کمی موزیک جاز خواهم شنید
راه طولانی ای هم که اشتباهی می رم حالم را بد نمی کند
در عوض کیک گنده ی شکلاتی گاز می زنم در خیابان و این دست استخوون نداره گوش می دم
و بعد با دختر و عمو می رویم توی سالن
و خانوم خواننده و دکولته و من که متعجب که چه خارج طور
و آقای پیتر که ساکسیفون و من متعجب از عمو می پرسم: خبر داشتین شما؟
و جواب منفی او
و بعدتر می فهمیم که خودشان هم نمیدونستن قراره بزنه و اینکه در کنسرت قبلی نه و من نه تنها بدشانس ترین نه که خوش شانس هم هستم