The innocence is gone

و اکنون آن زمان دررسیده است/ که من به صورتِ دردی جان‌گزای درآیم؛

2012-01-12T08:26:00.000-08:00

هشت دقیقه و چهل و چهار ثانیه
برای اینکه تحقیر شوم
له شوم
چونه بلرزد بلرزد بلرزد

و صدای دندان‌ها بکوبد در سرم
ریز و تند
تگرگی که شروع می‌شود و سر ایستادن ندارد
ریز و تند

هشت دقیقه و چهل و چهار ثانیه
برای صندلی که خسته شود از حجم من و اندوهم تمام شب
برای دستمال‌هایی که باید آماده شوند برای تبدیل به خمیر شدن

هشت دقیقه و چهل و چهار ثانیه فریاد
برای منی که انتظارش را نداشتم
انتظار اشک داشتم...بغض...فریاد، نه

امروز
تحقیر شدم
برای آنچه هستم
برای آنچه برای او نیستم

تحقیر شدم
برای آنچه نمی‌خواهم باشم اما هستم

تحقیر شدم برای کاری که نکرده بودم
اشاراتی که نفهمیدم
عشقی که نخواستم بفهمم

هفت دقیقه تحقیر شدن کافی است برای خراش‌هایی که حالا روی دست
برای جسم تیزی که برداشتم و خط کشیدم بر روی تن
و حالا هی مشت می‌شود انگشت‌ها که باز تکرار نکنم

هفت دقیقه فریاد او کافی بود که دردی که می‌کشم را دوست داشته باشم
یک دقیقه و چهل و چهار ثانیه‌اش را من گفتم
گفتم که شاید بودنم مفید باشد
که فکر کردم شاید بخواهد حرف بزند با من (و چه احمق بوده‌ام)
گفتم و چونه که لرزید و صدا که شکست

گفت که بکشم بیرون از زندگی‌اش
که نمی‌فهمم
که من تجربه‌ای که او دارد را ندارد

و من تحقیر شدم
برای اینکه چیزی که برای من خبر است برای او زندگی
و باورش نشد که چه غم دارم از خبر
و مگر من چه نقشی داشتم در انتخاب خانواده؟ او چه نقشی داشته؟

و من تحقیر شدم
برای کمکی که خواستم بکنم
برای اینکه خواستم تسکین او باشم
و گذاشتم فریاد بکشد
گذاشتم فریاد بکشد و هی صدای موبایل را کم کردم و کم نشد
که کنترل صدای او دست من نیست

و من تحقیر شده و تنها
محکوم شدم به محو شدن
به نبودن

و هفت دقیقه برای من زیاد است
هفت دقیقه برای من هفت لیتر اشک است
هفت دقیقه برای من افسردگی روزهاست
هفت دقیقه برای من پنج خط است روی تن
سرگرمی جدید این روزها
زخم زدن به تن
برای هماهنگی با روح

زخم زدن بر تن
که حواسم برود سمت سوزش دست
که یادم برود تحقیرها

هنوز ترازویی برای اندازه‌گیری غم اختراع نشده است
و این درد من است که نمی‌توانم وزن غمم را به او ثابت کنم

شیطانی در من است که خود نمی‌شناسمش
شیطانی در من است که سرم را شیره می‌مالد و دیگران را آزار می‌دهد و وقت تحقیر شدن می‌رود
کجا می‌رود؟
بیا و بشنو....
بشنو که چه گفت
چه کرده‌ام مگر من؟
من فقط بوده‌ام!
فقط بوده‌ام
و این بودن
این بودن
خودم را هم راستش به شدت آزار می‌دهد....

و تلخای دوزخ در هر رگمان می‌گذرد

2011-12-17T09:26:00.000-08:00

توی جلسه‌ی نقد و بررسی عکس‌ها آقاهه یهو شروع کرد با انزجار راجع به عکس‌های من حرف زدن
بعد یکی از تو جمعیت هم گفت:عکس‌های شعاریٍ تلخ...بعد صورتشون رو در هم کشیدن که: سطل خون!
من تنها بودم...هیچ آدمی اطرافم نبود که به نظر بیاد با اون‌ها مخالفه..هیچ آدمی اطرافم نبود که آروم بهم بگه چرت می‌گن...شاید هم چرت نمی‌گفتن، ولی من احتیاج داشتم که باشه همچین کسی
بعد خواستم از خودم دفاع کنم، گفتم: کسی می‌گفت که تو رومانی وقتی چاشسکو، دیکتاتور رومانی، حکومت می‌کرد مردم لبخند زدن رو از یاد برده بودن
گفتم که من لبخند زدن رو از یاد بردم، اگر که عکس‌ها تلخن واسه اینه که من تلخم این روزها، این روزهایی که بیست ساله‌ام و غمگینم، گفتم که منم بیست سالگیم رو دوست ندارم، ولی اگر عکس‌ها رو دوست ندارید به این معناست که نمی‌تونید با من هم معاشرت کنید
صدام می‌لرزید...فضا رو متشنج کردم...باز هم هیچکی نگفت بهم که: هی ناراحت نباش...حتا هیچ‌کی یه جور نگاهم نکرد انگار که حق با منه، انگار که آدم‌های دیگه‌ای هم هستن که تلخن...که لبخند زدن رو از یاد بردن...
و همون جا بود که می‌خواستم بدوئم و برم، اصلا به درک که بعدش اختتامیه است، اصلا به درک که برنده خواهم شد
من فقط دلم می‌خواست برم از جایی که کسی دوستم نمی‌دارد...گرچه که سوری ازم تعریف کرد و این برای من مهم بود...ولی این حجم نفرت رو نمی‌فهمیدم...فرار نکردم...دوست‌هام اومدن و من با شور و هیجان تعریف کردم که چی شده ولی حالم خوب نشد...
جایزه‌هه هم حالم رو بهتر نکرد...شبش هم کلی گریه کردم، بدون اینکه بدونم چمه...سمس هم زدم به او که: غمگینم و حداقل امشب نباید این‌جور باشه اما بود...و من فقط بلدم به خودم سختگیری کنم که نباید! نباید!
.......
دستاش رو باز می‌کنه و می‌گه: انقدر دوست دارم
می‌گم: واقعا؟
می‌گه: شک داری؟
می‌گم: آره
چون روزهاست که نشونی ندیدم از این که دوستم داره با اینکه دوست صمیمی، با اینکه روزهای زیادی بوده که رفتم خونه‌شون گریه کردم، گریه کردم، گریه کردم و اون دلداری داره
بعد هی لب‌هام رو فشار می‌دم به هم و چشم‌هام که خودم می‌دونم چه غمی داره و اون‌ها می‌بینن اینو
بعد اون یکی یادش می‌افته که برام یه گوشواره خریده، این یه نشونه است که آدم‌ها دوستم دارن هنوز، پس من چرا باورم نمی‌شه؟
پس من چرا می‌دونم که دوستی با آدمی تلخ مثل من چقدر سخته
.....
سر هیچ و پوچ دعوامون شد روزهای آخر تعطیلی‌ها
سر اینکه من باورم نمی‌شه خانوادم نباشن و هیچ آدمی حاضر نباشه بیاد خونه‌مون حتا که با هم یه فیلم ببینیم
سر اینکه سمس جواب نمی‌ده، من رو منتظر می‌ذاره
و الان هم اگه بیاد اینجا حتما ناراحت می‌شه که ازش نوشتم
بعد زنگ می‌زنم، اصلا خودم هم نمی‌دونم داره چی می‌شه و دارم چه می‌کنم
گفت: تنهایی؟ گفتم: نه خواهره هم هست
گفتم: ولی تنهام...خیلی تنهام...بعد بغضم ترکید
کاش حداقل باهام دعوا می‌کرد، من فکر می‌کنم حتا انقدر هم ارزش ندارم...ارزش دعوا کردن رو هم
اومد...بغلم کرد...دلداریم داد...گفتم: تنهام...حتا سین که دوست صمیمی هم حاضر نشد ببینتم این چند روز
پرسیدم که چه مشکلی وجود داره که هیچ کس من رو دوست نداره؟
گفت: پس این بغل چیه؟
گفتم: حتما باید به مرز خودکشی برسم تا بیای؟ تا کسی باشه؟
(می‌دونم ناراحت می‌شی از نوشته‌ام...ببخشید ولی...نمی‌تونم ننویسم..)

.....
دارن از این بازی‌ها می‌کنن که هر کی زودتر بخنده باخته
خودم رو قاطی نمی‌کنم، می‌دونم که برنده‌ترین خواهم بود
بعد یهو پسر تصمیم می‌گیره که با منم بازی کنه
و من همین‌طور نگاه می‌کنم
می‌گه: نمی‌خوام، بازی با سپ انگار اینجوریه که هرکی زودتر گریه کنه
شونه بالا می‌ندازم که یعنی: گفتم که بهتره بازی نکنی با من
اون‌ها شادن
می‌خندن
من چمه؟خودم هم نمی‌دونم
اصلا نمی‌دونم
می‌فهمم که چقدر دارم فضا رو متشنج می‌کنم و چه هم‌صحبت بدی‌ام
شروع می‌کنم خدافظی کردن
هیچ کی نمی‌گه: نرو
هیچ کی نمی‌گه: بذار پنج دقیقه دیگه با هم بریم، در صورتی که می‌دونم اون می‌خواد یه کم دیگه بره از دانشگاه
و هیچ حسی بدتر از این نیست که پشتم رو می‌کنم و می‌رم و می‌دونم که با هم حرف خواهند زد راجبم
که به هم نگاه می‌کنن و می‌پرسن که: چش بود؟
.....
من تلخم
تنهام
هر چی فکر می‌کنم آخرین باری که سرخوش بودم کی بوده یادم نمی‌آد
همه‌ی لباس‌های رنگی‌م رو هم می‌پوشم اما خوشحالم نمی‌کنه
داد هم می‌کشم: هیهات منا الذله...اما اینم خوشحالم نمی‌کنه
دلم می‌خواد یه چیزایی رو تعریف کنم براش
بعد وقتی می‌بینمش می‌فهمم که چقدر متوهم بودم، که کو گوش شنوا؟که اصلا کسی هست که بخواد خاطراتت رو بشنوه؟
بعد لال می‌شم، فرو می‌رم تو صندلی
فرو می‌رم تو صندلی
فرو می‌رم...
فرو می‌رم

آن روزها رفتند/آن روزهای برفی خاموش/کز پشت شیشه، در اتاق گرم/هر دم به بیرون، خیره می‌گشتم

2011-11-10T03:58:00.000-08:00

یک وقت‌هایی هم هست که من خوش باشم

که مثلا سه‌شنبه‌روزی پر کار باشد و تمام روز برف و من خسته و خواب‌آلود

و رفته باشم کلاس موسیقی و بد زده باشم به شدت و شرمنده

و هی فکر کرده باشم: اصلا چرا اومدم؟

بعد سر کارگر رفته باشم یک امریکانوی مدیوم خریده باشم از لمیز

و کیک شکلاتی از سوپری و ایستاده باشم توی صف طویل تاکسی، ساکسیفون بر دوش و موزیک در گوش

و قهوه‌ی داغ و دست راستم که گرمه اما دست چپ منجمد

و مخلوطی از برف و بارون بریزه رو سرم و همه‌ی آدم‌ها چتر و من نه

و برای خودم سعی کنم به رقصیدن که گرم بشم و آهنگ‌های خوش‌حال بشنوم

و لحظه‌ای سرم رو بیارم بالا و حس کنم به همه چی انگار دارم از درون یک شیشه نگاه می‌کنم

شیشه‌ای که من را جدا می‌کند از این مردم

حتا از این مخلوط برف و بارانی که می‌بارد بر سرم

انگار که نمی‌بارد بر سرم و تصویر است فقط

بعد بلند بگم: آخ! از درد شانه‌ها که ساعتی است حمال ساکسیفون‌اند و دردناک

و سه مرد اطرافم برگردند با چشم‌های گرد نگاهم کنند

!و من نگاه معصومانه و بعد بخندم...کمی بلند حتا..انقدر که فکر کنند: دیوانه است

.......

اصلا این چه شهری است که من آدمی خل و چل شبیه خودم را نمی‌یابم توش؟

که بلند بلند آواز بخواند گاهی و راه برود در خیابان

شاید هم انقدر غرقم در خودم که نمی‌بینم دیگران را

.....

یک وقت‌های زیادتری هم هست که من خوش نباشم

که صبح بیدار شوم و دلیلی نداشته باشم برای پایین آمدن از تخت

و غیبت‌های دانشگاهم را نگه ندارم برای روزهای مبارزه

و همین‌طور بی‌خود نرم دانشگاه

و راه برم تو خونه و با خودم حرف بزنم

و غصه افتاده باشد در دلم...و برف هم حتا کاری نکند برایم

روز دل‌انگیزی که تو غم داشته باشی، دردناک است

گاهی تلاشی هم می‌کنم

فون‌بوکم را می‌گردم و فکر می‌کنم به آدم‌هایی که خوش بودم باهاشان این روزها

اس.ام.اس می‌زنم به دختر که: کار خوشحال‌کننده‌ای هست برامان در این شهر؟

جواب می‌دهد که: چه کاری مثلا؟ فکر می‌کند...

می‌خوابم...جوابی نمی‌آید....می‌خوابم...لابد که نیست کار خوشحال‌کننده‌ای

برف بازی مثلا

یا قهوه با برف

دستمون رو بکنیم تو برف...قرمز بشه...پاهامون یخ بزنه...همش فکر کنم که انگشت‌های پام سیاه شده...بریم کنار آتیش، داغ بشیم و باز دلمون برف بخواد....بخندیم قاه‌قاه قاه

بیدار می‌شم...نسکافه و تست خامه شکلاتی و تلویزیون که هیچی نداره

غر می‌زنیم با دختر با هم اس.ام.اسی...همین

......

وقت‌هایی هم هست که بخندیم از ته دل

که با یک خبر کوچک چنان خوشحال بشم که نمی‌دونی

که سطح هوشیاری که از ده می‌شود یازده برای ما مثل این باشد که غم‌هامان تمام شده

(و فراموش کنیم برای لحظاتی که سه‌شنبه شد دو ماه!! دو ماه!! فکر کنیم که پیشرفت کرده، که روزها مهم نیست، ماه‌ها مهم نیست...سخت هست ولی...)

وقت‌هایی هم هست که خوشحال شوم از دیدن یک فیلم

معاشرت با کسی

وقت‌هایی هم هست که امیدوار شوم، ۱۴ ساله شوم، برای خودم سناریو بسازم، باورم شود

همه چیز را نشانه ببینم در صورتی که نیست

با ۱۰ سانت فاصله از زمین راه برم از خوشحالی

و بعد

...لحظه‌ای که می‌افتی

درد دارد

....

داشتیم غذای دانشگاه می‌خوردیم، سبزی پلو با تن ماهی

چهارشنبه‌ای بود که گرم بود هوا هنوز

صبح با سحر خداحافظی کردیم که بره ترکیه پیش شوهر و پناهنده بشن

غم گوله‌است در گلوم

از پناهندگی ترس دارم

از آدم‌های مبارزی که دونه دونه دارن می‌رن

داریم از پی.ام.اس حرف می‌زنیم

از حال بدمان به طور کلی

هم‌دانشگاهی که فکر می‌کنم یکی از شادترین بچه‌های دانشگاه از این می‌گه که گاهی راه می‌ره تو خونه و گریه می‌کنه

متعجب می‌شم و می‌گم بهش...می‌گم خوش‌حالم که اینو گفتی...فکر می‌کردم فقط من این‌جوری‌ام

چیزی لنگ می‌زنه...ما افسرده‌ایم....اما حداقل اکثرمون تو این افسردگی شریکیم و این برامون خوش‌حال‌کننده است: درد مشترک انگار...

....

وقت‌هایی هم هست که خوشیم

کم اما

کمتر

بخون برام لالایی....بخون برام لالایی

2011-09-20T04:35:00.000-07:00

دوست دارم ساعت‌ها دراز بکشم یه جایی، جای عجیب حتا، دم کمد لباس‌ها مثلا روی لباس‌های که تلنبار شدن اون‌جا و آویزون نشدن
بعد خیره بشم به سقف...تخیل کنم...غصه‌ی زندگی‌م رو بخورم، اشکم بچکه پایین همین‌جور
بعد اصلا نگران نباشم که الان یکی می‌آد تو و می‌گه داری چه می‌کنی
بعد اصلا اشک‌هام رو پاک نکنم، انقدر که خشک شدنشون رو صورتم رو حس کنم
بعد از خودم حرص نخورم، خودم رو به خاطر حس‌های تکراری‌م سرزنش نکنم
........
خیره می‌شم به این مانیتور، می‌خونم حرف آدم‌ها رو به پری‌سا روی وال‌اش
هی اشک‌هام می‌غلته پایین
دختر اون روز باهام چت کرد کلی، گفت که فکر می‌کنه پری‌سا احتیاج داشته به استراحت(من می‌دونم که احتیاج داشت، همه‌مون احتیاج داریم به استراحت طولانی)
گفت که برمی‌گرده...ولی الان یک هفته شده...یک هفته‌ی واقعی چقدر طول می‌کشه تو کما؟
یک هفته است تو کماست....
نمی‌ذارن بلند «اگه‌ها»ی تو ذهنمون رو بگیم بچه‌ها، ولی من که بهشون فکر می‌کنم
یعنی اونایی که ایمان دارن این «اگه‌ها» تو ذهنشون نیست؟
دختر گفت با پری‌سا حرف بزنم تو خیالم و براش دلیل بیارم که باید برگرده
و راستش من دلیلی ندارم...تبلیغ چی رو بکنم آخه براش؟
تنها دلیلی که می‌تونم بیارم خودمونیم، دوستاش، خانواده‌اش...ماهایی که بهش احتیاج داریم که باشه تا با هم بتونیم این زندگی نکبت رو تحمل کنیم
........
دویست بار پشت هم کوچه‌ی زدبازی رو گوش می‌دم
انقدر که باورم بشه همه چی خوبه و همه چی همون‌جوره که هست
از تابستون بدم می‌آد، همیشه تابستونای بدی داشتم
واسه همین هیچ احساسی ندارم نسبت به «تابستون کوتاهه»، اصلا به درک که کوتاه...بهتر
ولی این تابستون شاید بدترین تابستون این بیست سال بوده
بیست سال
بیست سال
من همش بیست سالمه
پس چرا انقدر احساس نابود و پیری دارم؟
زیادتر از سنم نیست تجربیاتم؟
بدی‌های زندگی‌م؟
دردها؟
......
حرف تو حرف نمی‌ره/دست تو دست دیگه
هرکی هرجا می‌ره
آسمون نیست آلوده/سفید مثل فالوده
لابد اون بالاها یکی فکر ما بوده
فکر ما بوده؟
هست؟
خواهد بود؟
......
چقدر دلم می‌خواست که وقتی بیدار می‌شم و دلم می‌خواد یکی از پشت محکم بغلم کنه یکی بود که بهش فکر کنم
یعنی یکی بود جز اینی که در ذهن
که تاریخ مصرف این رابطه مدت‌هاست گذشته و من چرا ول نمی‌کنم پس؟
چون تنهایی سخته
چون خیلی همه چی تنهایی‌اش سخته
چون دلت می‌خواست یکی بود و بغلش می‌شد امن‌ترین جای دنیا که بری قایم شی
و یادت بره ...اصلا یادت بره که دوستت تو کماست و تو کاری ازت برنمی‌آد
یادت بره که هیچ حال دانشگاه و مبارزه و گیر حجاب و داد و بیداد و بسیجی‌ها و نگاه‌شون که داد می‌زنه: «متنفرم ازت» رو نداری
یادت بره که اون دزد بوده( الانم یادت رفته ولی از شروع دانشگاه می‌ترسی، از اولین نفری که از م. بپرسه و تو مات بمونی، چی باید بگی؟)
یادت بره مریضی مرد رو و سبحان‌الله ها رو ( اون روز هی دست‌بند بافتم وسط درخت‌های سیب و با هر گره یه سبحان‌الله گفتم برای پری‌سا...به این ذکر ایمان اوردم انگار)
یادت بره بابابزرگ رو....اشکی که هی می‌گیردت وقتی می‌بینی چقدر خودش نیست و با بی‌رحمی دلت می خواست که تموم می‌شد...چون فکر نمی‌کنی که دلش بخواد این شکلی ادامه بده
که یادت بره...
یادت بره...
یادت بره...
هر کس باید بغل امن خودش رو داشته باشه
که آروم بره گوله بشه اون‌تو و اجازه داشته باشه گریه کنه و قوی بیاد بیرون
بعد هی بشنوه که اون نازش می‌کنه، می‌گه: جانم...عزیزم...
بعد هی بیشتر گریه کنه تا حس کنه انرژیش پر شده و می‌تونه ادامه بده
.........
شب آروم با خنده خوابیدن/ صبح آسون سر کار می‌رن
چقدر آرزو‌هام سطح پایینه
چقدر فقط آرزوم در حد همین بیت بالاست...
همین

به نام تو حتا/ شک کرده‌ام/ به درختان/ و شاخه‌هایشان که شاید ریشه‌ها باشند

2011-07-11T12:25:00.000-07:00

به دخترک می‌گم که می‌خوام باهاش حرف بزنم و شب می‌رم خونه‌شون
نگران می‌شه، اطمینان می‌دم که در مورد خودمون نیست
اما هیچ جور نمی‌تونم بگم چیز بد و وحشتناکی نیست
که هست...که هست...که هست
.....
از پنج‌شنبه شب کلمات ذهنم تقلیل می‌یابند به پنج کلمه: م.(اسم او)، دروغ، دزدی، کلاه‌برداری، درد
و درد
و درد
و درد
.....
از تکرار این داستان خسته‌ام
از بس که این چند روز ثانیه‌ای بدون این داستان زندگی نکردم
از بس که برای خودم تعریف کرده‌ام، موشکافی کرده‌ام و بارها و بارها از خودم پرسیدم: یعنی اینم دروغ بوده؟؟
برای دختر از اول اول تعریف کردم
از لحظه‌ای که پسر هم‌دانشگاهی آمد در خانه و گفت که به م. بهتان دزدی زده‌اند و در بازداشتگاه
سند اگر داشتم همان لحظه راهی کلانتری بودم که در بیاید
گفتم که شرافتم را می‌دهم برای این آدم، مطمئن است...بهتان است
داستان قشنگی بود
م. با شهرداری کار می‌کرد
و اهالی شهرداری که خواستند اختلاس کنند و پسر فهمیده و حالا دورش کرده‌اند از ماجرا
به اتهام دزدی ۸۰۰ هزار تومن پول
مبهوتم از این خبر، می‌گم آخه م. پولداره، چه دلیلی داره که انقدر بدزده؟؟ می‌گم که معتقد هم هست، اخلاقی هم هست، حتا برای شوخی و خنده این کار را نخواهد کرد
تنها چیزی که به نظرم ممکنه وجود داشته باشه اینه که مریضی دزدی کردن داشته باشه
که اونم غیر منطقیه
....
از فرداش شروع می‌شود
روز اول کلانتری و فردایش دادسرا و مادر بیچاره را که ساعت‌ها اسیر خود می‌کنم که کفیل او شود و بعد می‌فهمیم اصلا قراری صادر نشده
دادسرایی که پر است از آدم‌های جنایت‌کار واقعی و پابند و دست‌های درهم بند شده و لباس‌های آگاهی فاتب
و تی-شرت قرمز او و دو متر قد و چشم‌های بیگناهش
و غریبگی دستبند با او
و غریبگی ما با همه‌ی آدم‌ها در دادسرا
و داستان او که چه حقیقی می‌نماید
و شاکی‌هایی که هیچ برخوردی نداریم باهاشان من و مادره
چرا شک نمی‌کنم؟ چرا شک نمی‌کنم؟
تا دم آخر
که نشسته آنجا و با دستبند بسته شده به میله‌ای
و من که نگرانم و دلداری‌اش می‌دهم
و با چشم‌های گنده‌ام خیره می‌شوم به او
از فیلمی که می‌گن ازش وجود داره هنگام دزدی می‌پرسم و اون که می‌گه نشسته روی صندلی و کت یارو افتاده و این بلندش کرده و حالا می‌گن از تو جیبش کیفش رو زده
می‌گم که دیدم کیف پول یارو را
می‌گه :می‌گن از توش ۱۲۰ هزار تومن برداشتم!! چطور می‌تونم این‌قدر سریع باشم؟
در اون لحظه این خنده‌دارترین حرفیه که به عمرم شنیدم
چطور می‌تونه انقدر سریع باشه واقعا؟
چطور می‌تونست انقدر حرفه‌ای باشه و ما نفهمیده باشیم؟
چقدر باهوش بود؟
یکی از شاکی‌ها جامعه‌شناسه، قراره استادمون باشه از این ترم
می‌گه پیش بازپرس گفته که می‌دونه ۱۲۰ تومن پولی نیست اما این آدم برای جامعه خطرناکه
و من نگاهم گره خورد در نگاهش و با خنده گفتم: جامعه‌ای که آدم خطرناکه‌اش تویی چه خوب جامعه‌ایه
و حالا هی فکر می‌کنم توی اون لحظه، با دیدن چشم‌های من و سادگی بیش از حدم و اعتمادم
چی فکر می‌کرد با خودش؟ یعنی یک لحظه عذاب وجدان نگرفت؟
.....
م. برای ما نمونه‌ی یک پسر خوب بود
مبارز بود، در همه‌ی راهپیمایی‌ها شرکت‌ کرده و خاطره‌ها داشت
اولین خاطره‌ی من از او روبان سبزی است که تا ۲۳ خرداد ۸۹ همیشه دیده بودم بر دستش
تا روزی که اومد و گفت که خواهر متولد ۷۰ اش رو دیشب اومدن از خونه بردن
گفت که باباش نمی‌دونم چی‌چیه ستاد بوده
اون روز، روز اول معاشرت ما بود
پسری که اشک توی چشم‌هاش حلقه می‌زد هی و نگران خواهرش
فرداش گفت که ولش کردن، فقط برای ترسوندن این‌ها بوده
(امروز با خودم فکر می‌کنم که آن روز چه اتفاقی افتاده بود؟ یعنی کلا هیچ؟ همه چیز ساختگیه ساختگی؟)
.....
م. مذهبی بود، خود انتخاب کرده، گرچه که نام مذهبی‌ای داشت ولی مگر همین خواهره نیست؟
اعتقاد داشتن به هر چیز برای من مقدس می‌شود
کسی که معتقد است به چیزی و پابرجاست بر آن، گویا خیلی قابل اعتماد است در قاموس من
خیر(به فتح خ و تشدید ی) بود، هر از گاهی پول جمع می‌کرد برای خانواده‌ای که پدرشون بیمار بود
دو سه باری کمک کرده بودیم...نخواسته بودم دقیق‌تر بدونم یارو کیه، فکر می‌کردیم به آبروی طرف
.....
م. بچه پولدار بود
ساکن قیطریه، پدری که نمی‌دونستیم چه کاره است و مادری که مدیر یکی از مهم‌ترین مدرسه‌های دولتی دخترانه‌ی این شهر
اختلاف سنی م. با مادر و پدرش کم بود، خواهر و برادری کوچک‌تر داشت
از خانواده‌ی هیچ کس دیگری انقدر خاطره نشنیده‌ام، با جزئیات
چهره‌اش معصومیت خنده‌داری دارد، شبیه وودی قصه‌ی اسباب بازی است
تقریبا همیشه خوش پوش و دست‌ به جیب....لپ‌تاپ خوب و آی پاد ۴ و هارد و همه چی
........
به مامان و باباش اطلاع نداده که بازداشته، گفته که ماموریت کاری
من نمی‌فهمم که چطور باورش کرده‌اند که سه روز موبایل و ارتباط قطع
شک زیادی نمی‌برم
می‌گه که اگه جرم سیاسی بود سرش رو با افتخار می‌گرفت بالا و می‌گفت به خانواده‌اش
می‌گه اگه مامانش بفهمه سرقته سکته می‌کنه
ادعاش اینه که گول خورده و فکر کرده اگه اعتراف کنه رضایت می‌دن، اعتراف کرده!!ء
قضیه داره بیخ پیدا می‌کنه و من هی اصرار می‌کنم که به پدرش بگه
سرباز بیچاره یک ساعت می‌ره مخ شاکی رو بزنه که رضایت بده
می‌گه باید مادر و پدرش بیان، می‌گه که تو کیفش مهر آموزش دانشگاه بوده و این یه علامت سوال بزرگ برای من و سربازه
م. ادعا می‌کنه که دروغه همه چی
می‌ره که به پدرش زنگ بزنه و به من می‌گه که این پسرعموی باباشه اما فامیلیش یکیه با اون و دردسر نمی‌شه
نمی‌تونم متقاعدش کنم که به پدرش زنگ بزنه
بهم می‌گه که ۳-۴ میلیون براش جور کنم تا دو سه روز دیگه
من ندارم، اما با حماقت بهش فکر می‌کنم، سعی‌ام اینه که با پدرش تماس بگیرم و اطلاع بدم که اگر مشکل مالی‌ای هست اون حل کنه
این آخرین تصویریه که از م. دارم
.....
فیلم‌نامه‌ی زندگی‌م رو دادن اصغر فرهادی بنویسه
هی با چالش‌های جدیدی روبرو می‌شم
هی بیشتر گره می‌خوره
دادسرا هم داره و رضایت شاکی
به یاد جدایی ام...به یاد شهر زیبا ام
.....
فردا شبش باز پسر می‌آد دم خونه
و واقعیت رو فاش می‌کنه، چیزایی رو که امروز بعد ساعت‌ها جستجو فهمیده
که خونه‌ی قیطریه وجود نداره، بابای سیاسی وجود نداره، مامان مدیر وجود نداره
خونه ته شهره گویا و پدر کارگر، کسی نمی‌دونه
بچه‌های دانشکده که همکارش بودن تو این پروژه فیلم رو دیدن
م. یک جیب‌بره حرفه‌ایه، خیلی خیلی حرفه‌ای
جاعل هم هست، چهار تا مهر تو کیفش پیدا شده
و گویا دو سه تا کیف پول
پول‌هایی که برای خیریه ازمون گرفته خرج لپ‌تاپ و آی‌پاد و رستوران‌های خوب شده گویا
خرج کرایه تاکسی‌هایی که وقتی قیطریه پیاده می‌شد از ماشین بچه‌ها باید سوار می‌شده تا برگرده پایین خونه‌شون
م. یه دروغ بزرگه
و ما ساده لوحانی که در دامش بودیم
حرفای پسر رو باور نمی‌کنم گرچه همش منطقیه
قلبم به شدت می‌کوبه، دلم می‌خواد بخنده و بگه که همه چی شوخیه
یا حداقل بپرم از این کابوس
نمی‌تونم کلمه‌ی کلاهبردار رو استفاده کنم در مورد این آدم، نمی‌تونم بگم بهش دزد
تا نمی‌آم بالا و برای خانواده تعریف نمی‌کنم باورم نمی‌شه
بعد همین جور گریه می‌کنم، گریه می‌کنم، گریه می‌کنم
همه‌ی چت‌هام رو باهاش می‌خونم
به همه‌ی خاطراتی که ازش دارم/ ازش شنیدم فکر می‌کنم
سعی می‌کنم فیلتر کنم دروغ رو از راست
اما همه چی می‌افته تو قسمت دروغ
....
امروز می‌فهمم نویسنده‌ی زندگی واقعا اصغر فرهادیه
می‌فهمم که باران دایره زنگی چقدر در زندگی واقعی غیر قابل تحمله
آدمی که حتا کاملا هیجان‌زده می‌شی از کارهاش
چقدر وقتی تو قربانی‌اش باشی نفرت انگیزه
.....
از پنجشنبه شب زندگی به طور کامل تعطیل شده
همه‌ی خاطره‌ها رو مرور کردم، همه‌ی حرف‌ها رو و یک لحظه تصویرش از جلو چشمم نمی‌ره بیرون
می‌رم سر کار که کمتر فکر کنم، حل نمی‌شه مشکلم
اوایل اشک می‌ریزم همین‌جور
بعدتر می‌شه ضجه
حالا فقط درد داره
درد و ناباوری
به راحتی ته اسمش می‌گم دزد
می‌خوام به خواهره بگم که به عمو گفتم زندگی‌مون داغونه، فهمیدیم دوست من که یه سال بوده باهاش دوست بودم دزد و کلاهبرداره
اشتباهی می‌گم: به عمو گفتم دزدمون باهام دوست بوده
می‌فهمم که معناش فرقی هم نمی‌کنه
از دم اوین رد می‌شیم و فکر می‌کنم الان اینجاست؟ و دلم نمی‌سوزه راستش
دلم می‌خواست مرده‌ بود ولی، یعنی می‌مرد قبل اینکه بفهمیم چه آدمی بوده
که می‌رفتیم مجلس ختم، که عزادار بودیم، که گریه می‌کردیم، که حتا شاید تا ماه‌ها زخم رفتنش درد می‌کرد
دلم می‌خواست جور دیگه‌ای محو می‌شد از زندگی‌ام، جور بهتری
......
واکنش دختر وقتی براش تعریف کردم مثل من بود، باور نکرد، فکر کرد اشتباه می‌کنم حتما
این دومین شب مزخرفی بود که در طول دوستی‌مون با هم می‌گذروندیم
سه ساعت خوابیدیم و صبح من رفتم سر کار
و اولین چیزی که دیدم تو اتاقش شعر گروس بود که روی در کمدش نوشته:

فرصتی نمانده است
بیا همدیگر را بغل کنیم
فردا
یا من تو را می‌کشم
یا تو چاقو را در آب خواهی شست

همین چند سطر
دنیا به همین چند سطر رسیده است
به اینکه انسان
کوچک بماند بهتر است
به دنیا نیاید بهتر است

....

ما را ازین خون‌آشامان تپانچه و شلاق و باتون به دست که خواب و بیدارمان را اشغال کرده‌اند نجات بده!ء

2011-06-09T12:00:00.000-07:00

دو شب پیش خواب می‌بینم که لواسانیم، همون خیابونیه که مزار سحابی‌ها توشه
مثه روز اول بود، پر پلیس بود اطرافمون
اما مردم داشتن عزادار حرکت می‌کردن تو خیابون، به سمت مزار هم می‌رفتن
بعد وسط مردم گله گله پلیس بود با جلیقه ضد گلوله
نه اینکه پیوسته باشن به ما نه،گروه گروه افتاده بودن بین مردم که مراقب باشن
هوا تاریک بود
.....
۱۱ خرداد ۹۰
سیاه‌ترین روز
وقتی که رسیدیم دم خونه و یه ربع به هشت بود فکر کنم و ماشین‌ها داشتن دور می‌زدن که: بردنش قبرستون
از توی تاکسی می‌پریم تو ماشین یه خانومی با یه آقای خیلی پیر
گویا که ملی-مذهبی مهمی(بعدا فهمیدیم)
شیوه‌ی من اصولا در مبارزه آویزون دیگران شدنه
اما تا به حال نپریده بودم تو یه ماشین غریبه که: ما هم با شما بیایم لطفا
وقتی نشستیم پشت ماشین آروم به خواهره گفتم:در جواب افشین که ۷تیر ۸۸ برام ای-میل زد و عکس تو تظاهرات رو فرستاد، گفتم که این اولین بارم بوده که رفتم مبارزه کلا، آخه ۶ تیر کنکور داده بودم من
و جواب داد که: ایتس فرست تایم فور اوریتینگ
خاطره‌هه رو تعریف کرده بودم که کارمون رو توجیه کرده باشم
نمی‌دونستم که جدی جدی فرست تایم فور اوریتینگه
نمی‌دونستم که دختر مهندس رو وقت تشییع کشتن
نمی‌دونستم که قراره کسی اعتصاب غذا کنه در اعتراض و بمیره
نمی‌دونستم باید منتظر حوادث ناگوارتری باشم
نمی‌دونستم که خرداد و حوادثش انقدر زود شروع شده
.....
طول می‌کشه تا پیدا کنیم قبرستون رو
دیر شده
صدای فریادی می‌آد: ولش کن
بعد پسر رو می‌بینم که پرتش می‌کنن تو ون
من پاهام می‌لرزه، قلبم می‌کوبه و زیر لب به اطرافیان می‌گم: این دوست من بود! دوست من بود!
مامانش می‌آد و می‌ایسته جلوی ون و انگار نمی‌دونه که بچه‌اش اون توئه
من رو نمی‌بینه/ نمی‌شناسه، بینمون کلی پلیس و لباس شخصیه
چطور بگم که بچه‌اش اون توئه؟؟
زنی فریاد می‌کشه، می‌گه خودش رو آتیش می‌زنه یا باید با بچه‌اش ببرنش
فضا متشنجه...پراکنده‌مون می‌کنن
کسی داد می‌زنه که هاله مرد!!
من انقدر گیج و نادونم که فکر می‌کنم هاله زندانه اصلا
فکر می‌کنیم می‌گه: هاله رو برد...کس دیگه‌ای چیزی نمی‌گه
ما برمی‌گردیم، بدون اینکه بفهمیم چی شده
می‌رسیم تهرون و خواهره می‌ره اینترنت و می‌گه: هاله رو کشتن!!
می‌شینم رو زمین...مغزم فلجه
می‌رم مچاله می‌شم تو تخت خواهره و ساعت‌ها می‌خوابم....همیشه وقتی اوج ناراحتیمه این کارو می‌کنم
تمام روز فلجم...مغزم تا دو سه روز بعد کار نمی‌کنه
تا دو سه روز بعد ۱۱ خرداد کش می‌آد برای ما
و هنوز کاملا تموم نشده
......
شب سوم هاله دم حسینیه ارشاد
خواب می‌بینم تو یه کوچه‌ای دارم راه می‌رم، تنهام
یه سری زن چادری نشستن تو خیابون و انگار دارن گریه می‌کنن
و یه سری مرد با کاور زرد هم اون‌ور وایسادن
یکی از زن‌ها با اشاره‌ی دست من رو نشون می‌ده به یکی از مرد‌ها
جاسوسن انگار
من می‌بینم این حرکتش رو و ترس داره خفه‌ام می‌کنه
می‌دوم می‌دوم می‌دوم می‌دوم
می‌پرم از خواب
........
یه دوستایی‌مون رو گرفتن دم حسینیه ولی شب آزادشون کردن
ما انقدر سرگرم بحث علمی بودیم که کاریمون نداشتن
یه جاهایی لباس شخصی‌ها رو تقریبا با دست می‌زدیم کنار که رد شیم
قلبم مثل چی می‌زنه
و دارم غش می‌کنم قشنگ یه جاهایی
اراذل و اوباش با کاورهای زرد اما ترس و مسئله‌ی بزرگ این روزهاست
ترس این که تجاوز کنن بهمون تو کوچه‌های خلوت
هیچ امنیتی احساس نمی‌کنم
........
رفتم دانشگاه که درس بخونم، سراسر سیاه‌پوش
می‌پرسن که چرا؟ می‌گم هنوز فائق نیومدم بر غمم
اس.ام.اس می‌زنه دختر که مراسم هفتم برگزار می‌شه تو لواسان
می‌رم خونه و مانتوی سرمه‌ای می‌پوشم و روسری سفید از ترس اینکه ایستاده باشن تو راه و نذارن رد شیم
می‌ریم سر مزار...کسی نیست...حس غریبی دارم
بعد خونه‌شون و ما زیر درخت گیلاس
و حرف زدن آدم‌ها و آرامش عجیبشون
و خشم سارا
و هق‌هق من
و چشم‌هام که کوچیک شده انگار از غم، از درد، از اشک
ولی یه حال آروم خوبی دارم....انگار خالی شده باشم کمی...
به گیلاس‌ها فکر می‌کنم
به : گوشواری به دو گوشم می‌آویزم
از دو گیلاس سرخ هم‌زاد
به این که کسی امسال حوصله ندارد این گیلاس‌ها را بچیند
غم برمی‌گردد
.....
پیش سارا بودم توی خواب
توی خونه‌شون راحت داشتم تردد می‌کردم
حامله بود
من خوشحال نبودم از حاملگی‌اش
می‌ترسیدم که بعدش نیاد سر کار
گفت که دو قلوئه
مطمئن شدم که دیگه نمی‌تونه کار کنه
جا خوردم و گفتم که پس کارت چی؟
نگرانی این روز‌هام کلا ساراست
نگران خشم و غم‌اش ام و پف زیر چشم‌ها
و حس اینکه پیر شده چندین سال
و نگران اینکه بندازنش بیرون از دانشگاه
....
هنوز هدا زنده بود
خواب می‌دیدم داریم هاله رو دفن می‌کنیم
تصویرش رو خیلی خوب یادمه، همون عکسه بود که توی کیسه‌است...تنها تصویری که از جنازه وجود داره
ما دفنش کردیم، آدم‌ها رو یادم نیست
ولی خیلی خوب یادمه که داشتم با یه بیلچه خاک می‌ریختم روش
هوا روشن بود
من غم نداشتم، آروم بودم
......
خسته و نابود از امتحان اومدم خونه که بخوابم و جون داشته باشم برای راه‌پیمایی عصر
خواهره یه جوری می‌آد از اتاق بیرون که می‌ترسم قشنگ، معلومه خبر بد می‌خواد بده
می‌گه که اس.ام.اس زده برام
من ندیده بودم، می‌خونمش، باور نمی‌کنم
چطور می‌شه مرده باشه، زنگ می‌زنم به او که آشنای بسیار نزدیک ملی-مذهبی‌ها
خبر نداره، پرس و جو می‌کنه، زنگ می‌زنه بعدتر و بغضش می‌ترکه که: خبر درسته
مبهوتم...مبهوتم...میاد دم خونه، گریه می‌کنه، هوا گرمه، من سیاه پوشیدم، هیچی نمی‌فهمم
نمی‌ریم دم بیمارستان، نمی‌ریم خونه‌ی خواهرش
امروز ما مردمیم...باید بریم میدون ونک
چقدر زیادیم
چقدر کاری ندارن بهمون
از کنار مردم رد می‌شیم و خیلی خیلی کمتر از قدیم‌ها چشمک و لبخند و نشونی از همراهی دریافت می‌کنیم
معلومه که چقدر ناامنه همه چی، که چقدر اطمینان نداریم به اینکه آدم کنار دستی اطلاعاتیه یا نه
فکر می‌کنم: یعنی این مردم خبر دارن هدا صابر مرده؟؟
نمی‌دونم
......
میریم مسجد، راهمون می‌دم این بار
من گریه‌ام نمی‌آد، دخترک غریبه است، هم‌سن و سال من، می‌گه که شاگردش بوده
ازم پرسید ما کی هستیم؟
گفتم: مردم
فک کنم هیچ وقت من از یادش نرم
هی زیر لب گفت مردم...مردم...مردم
و اشکاش چکید پایین و گفت که وقتی مهندس بیمارستان بوده شیرینی پخش می‌کرده بین مردم که دعا کنن برای سلامتیش و مردم می‌پرسیدن که کی هست اصلا
گفتم که ما از اون مردم‌ها نیستیم، می‌شناختیم
دوستدار ملی-مذهبی‌هاییم در واقع...این‌روزها که زیاد
اما نه ملی هستیم و نه مذهبی(این رو نمی‌گم)ء
....
آدم‌های زندان اعتصاب‌ان
من غذا خوردنم نمی‌آد خیلی
اما می‌خورم
وزنم همینجور کم می‌شه ولی
همینجور کم می‌شه
خواب اعتصاب غذا ندیدم هنوز
نامه‌ی شریف رو می‌خونم
می‌گریم
می‌گریم
می‌گریم....

جایت در زندگی درد می‌کند، زخم است...زخم است...

2011-05-28T08:44:00.000-07:00

سبحان الله
سبحان الله
سبحان الله

ایستادم توی بی.آر.تی، ۱۰ صبحه
تسبیح رو درمیارم از دور گردن و شروع می‌کنم تند تند زیر لب سبحان‌الله گفتن
چتری‌های ریخته توی پیشانی و عینک سبز
مانتوی کوتاه و قیافه‌ای که هیچ به آدم‌های معتقد شبیه نیست
و طره‌ی موی سبزی که گاه معلوم می‌شود

سبحان الله

و خانومی که با دخترش روبروی من
و از کل صورتشان فقط دماغ معلوم است و چشم‌ها
روبنده‌ی عجیبی دارند...درست از زیر بینی شروع می‌شود

سبحان‌الله

می‌فهمم که نظرها رو جلب کردم
می‌فهمم که مردم خیره می‌مونن و این تصویر رو درک نمی‌کنن
نمی‌شه برای همه توضیح داد که فرد عزیزی مریض شده ناگهانی
و همسرش خواب دیده که هفتصد هزار سبحان‌الله
نمی‌شود برای همه توضیح داد که من هم اعتقادی ندارم
که باورم نمی‌شود خودم را که روزی دو،سه هزار تا سبحان‌الله می‌گم

سبحان‌الله

پیاده که می‌شم خانوم چادری تپل‌مپل خانومْ جلسه‌طوری، اومد بهم گفت: شما جوونی ما رو هم دعا کن
بعد من سر خم کردم که چشم
و روم نشد بگم که فکر کنم در عمر بیست ساله‌ام بیشتر از او گناه کرده‌ام از لحاظ اسلام

سبحان الله

عصر که باز سیل اشک روان شده...از زیر عینک می‌غلطد پایین
من ذکر می‌گم و تسبیح می‌چرخد و اشک‌ها می‌چکد پایین
جایی را انتخاب کردم که کسی جلوم نباشد
که بیخود آدم‌ها را تحت تاثیر قرار ندهم
که سبحان‌الله ها مربوط نیستند به اشک‌ها
اشک‌ها بیشتر مربوطند به موزیک توی گوش
Well I know I make you cry
And I know sometimes you wanna die
But do you really feel alive without me?

سبحان الله

But do you really feel alive without me?

سبحان الله

من ۱۴-۱۵ ساله بودم
دخترک همسایه ۴-۵ ساله
گفت که گریه نمی‌کنه چون آب بدنش تموم می‌شه
خندیدیم کلی بهش
حالا همسایه‌مان نیست دیگر
چطور بگویم بهش که آب بدن تمام نمی‌شود؟
که من امتحان کرده‌ام
یک روز تمام بدون اینکه بدانم دقیقا چرا اشک ریختم
همین‌جور نشستم و اشک ریختم
انقدر که تنم خیس شده بود
دراز کشیدم و اشک ریختم
نشستم پای کامپیوتر و اشک ریختم
و نفهمیدم که دقیقا چرا

سبحان الله

صبح توی دانشگاه و بچه‌ها که خندیدیم
باورم نمی‌شد باز بتونم بخندم
تیناسوروس رکس-دوست جدید کاغذی و آبی من-پیشم بود همش
احتیاج دارم به این که یک عروسک محبوب داشته باشم که همیشه همراهم
-چیزی که نداشتم هیچ‌وقت-
شاید اینجور کمتر حس تنهایی داشته باشم

سبحان الله

بعداز ظهر که می‌شود
باز من گیج...غم برمی‌گردد...خفه می‌شوم که نلرزد صدا
و اشک...
خداوندا من این همه اشک را از کجا می‌آورم؟
از کجا می‌آورم؟
با گرمی هوا آب‌های تن رقیق‌تر می‌شوند؟؟

سبحان الله

مهم نیست که غم دارم
سبحان الله گفتن را وظیفه‌ی خود می‌دانم
یک‌جایی می‌شینم توی اتوبوس که بسیجی‌های دانشگاه نبینندم
اینجور شکسته و ذکر گویان...

سبحان الله

نه من اعتقاد ندارم
به هیچ چیز، حتا به یک کلم فرنگی...به آدم‌ها...به هیچ چیز
می‌خواستم که داشته باشم...واقعا می‌خواستم...
برای بعضی روزهای ناآرامی به شدت لازم است
اما نمی‌توانم

سبحان‌الله

نه من اعتقاد پیدا نکردم توی این دو، سه روز
نه، آروم نشدم
نه، فقط هی تکرار شده غم
هی یادآوری شده بیماری او
هی بیشتر عواقب را سنجیده‌ام
هی بیشتر فکر کرده‌ام
هی بیشتر فرورفته‌ام در خودم
نه...اعتقاد نه...آرامش نه...وظیفه‌ است انگار فقط
کاری که باید انجام شود

سبحان الله
سبحان الله
سبحان الله
سبحان الله

پاک و منزه است آیا از بدی؟
پاک و منزه است؟؟

یه روز خوب می‌اد که ما همو نکشیم؟؟ که ما همو نخوریم؟؟؟

2011-04-26T12:09:00.000-07:00

سوار تاکسی، چمران رو می‌آیم بالا
من جلو نشستم....هوا فوق‌العاده است،کوه‌های پربرف و ابرهای قلنبه
من دلم می‌خواد این رفتن به سمت شمال شهر تا ابد ادامه داشته باشه
دلم می‌خواست فقط اون نشسته بود جای آقای راننده
و من گاهی دستم رو سر می‌دادم توی دستش
و اون چشمک می‌زد یعنی که: اشکال نداره دخترک...نگران نشو
و من چشم‌هام رو برهم می‌زدم که یعنی: منم همینه حرفم...
بعد هی یکی درمیون بی‌همزبانی شجریان رو می‌شنیدیم و بهار غم‌انگیز بامداد فلاحتی رو
شایستی هم من اشک‌هام اون وسط مسط‌ها می‌غلتید پایین با این‌که حالم خوب بود...فقط برای تسکین غمی که بزرگ است
اصلا خدا حتما که وجود داره
فقط به شدت کم‌لطفه
به شدت کم‌لطفه که تمام روز جلوی آزاری که ما داریم هم رو می‌دیم رو نمی‌گیره
که سال به سال پیداش نمی‌شه
اما وقتی که همه‌ی وجودت غم شده و جوابی نیست برای سوال‌هات
یهو از مترو می‌آی بیرون و می‌بینی که سیل داره می‌آد و می‌ری زیرش
و خوشی
خداوندا به شدت خوشی
و بارونی که کوبیده می‌شه توی صورتت
و این اولین بار توی روزه که حس می‌کنی می‌تونی اروتیک باشی(گرچه تمام روز شنیده باشی که قابلیت داری مردها رو تحریک کنی)
وقتی که این جور خوشی از خیس شدن
بعد برای اینکه ثابت کنه هست یه رنگین کمون فوق‌العاده رو می‌ذاره جلوت
و تو باور نمی‌کنی خدایی که انقدر بده و بعضی آدم‌ها رو انقدر پلید آفریده می‌تونه طبیعت رو زیبا آفریده باشه
.........
من خسته‌ام
انقدر خسته و در‌هم شکسته که فقط هیچ‌کس گوش می‌دم
انقدر داغون که یه روز خوب می‌آد باورم نمی‌شه
انقدر داغون که هر خط اینجا تهرونه برام می‌شه استتیوس فیس‌بوک
انقدر داغون که وقتی می‌رم تو سایت پیش مهربون‌ترین دختر دانشکده و پسر
و می‌گم که: فکر نمی‌کردم این همه آدم از من متنفر باشن...
و پسر از من دفاع می‌کنه و قاطی می‌کنه و استدلال می‌آره و من همین‌جور که نگاهش می‌کنم چشم‌هام اشک می‌شه بعد هی نمی‌شه که نریزه و دو سه قطره می‌چکه پایین و نگاهم گره می‌خوره با مهربون‌ترین که اون هم با من اشکش غلتیده پایین، انگار که آینه
و من نمی‌فهمم که چطور ممکنه من و این دختر و همه‌ی‌ آن دیگران در یک کتگوری به اسم انسان بگنجیم
.......
من شب که سرم رو می‌ذارم رو بالش فکر می‌کنم آدم خوبی‌ام
چون کم‌ترین آدم‌هایی رو که تونستم آزار دادم
چون با آدم‌ها مهربونم...حق کسی رو زیر پا له نمی‌کنه
با حیوونا مهربونم...کارهام رو انجام می‌دم و توی خودمم
من به کسی حمله نمی‌کنم...من تفنگم رو به سمت کسی نشونه نگرفتم
(گرچه اگه قدرتش رو داشتم می‌کردم...از بی‌قدرتیمه که صلح‌طلبم)
پس چرا انقدر متنفرند از من؟؟
چرا؟؟
آن‌هایی که تفنگ‌هاشان را...واقعی و مجازی نشانه رفته اند سمت ما
چطور شب را صبح می‌کنند؟؟
چطور؟
چطور؟‌

two friends but not like before

2011-03-24T12:42:00.000-07:00

خب منم آدمم....دلم تنگ می‌شه...بدحالی می‌کنم...بدحالی می‌کنم...بدحالی می‌کنم
اس.ام.اس می‌زنم هی...سوال مزخرف می‌پرسم
زنگ می‌زنم....اشک می‌ریزم...اشک می‌ریزم و بالطبع صدام خفه می‌شه...اینه که تلفن‌ها می‌شه سکوت‌های طولانی: بغض من و بیچارگی او در هندل کردن
خب منم آدمم...دلم تنگه...بهش فکر می‌کنم...خودم رو سرزنش می‌کنم...بهش فکر می‌کنم...خودم رو فحش می‌دم...آدم نمی‌شم
می‌دوم زیر بارون و شادم
از همون موقع یهو یه خوشحالی عجیبی دارم
آفتاب می‌شم...بارون‌هام کم می‌شه...عینهو بهاره...بارون می‌زنه اما آفتابه...دو دقیقه‌ای بند می‌آد
هوا خوبه این روزها
من راه می‌رم....موزیک گوش می‌دم...بلند بلند با گرگ «خرگوش‌ها و ستاره‌ها» آواز می‌خونم
بعد یهو ته ذهنم اسم اونه....بعد یهو دلم می‌خواد بهش اس.ام.اس بزنم و نازش رو بکشم و بگم که دلم تنگه
هوا خوبه و آفتاب دلپذیر و من زود می‌آم خونه و متعجبم هنوز از اینکه هیچ خبری نیست از او...عادت ندارم
برای خانواده شیرینی می‌خرم و عینک سبزم به چشم و لبخند بر لب
بعد یهو دلم می‌خواد قایم بشم تو بغلش و مطمئن باشم که هست همیشه...دلم می‌خواد تو بغلش باشم و پشیمون نباشم از اتفاقی که افتاده و نباید می‌افتاده
من شادم این روزها...همش سرحالم بی‌اینکه بدونم چرا
حتا تو کلاس موسیقی مسخره بازی در میارم و مثل دفعه‌های قبل نمی‌ره رو مخمم صدای ساز و خوبم...استرسم کمتره
از لباسام و خودم راضی‌ام...
ولی وقتی می‌شینم تو ماشینش و روبوسی فقط
وقتی داره خاطرات بابای محمد مختاری رو تعریف می‌کنه و من هی پاهام رو بغل‌تر می‌کنم و بیشتر مچاله می‌شم تو خودم
و وقتی نگه می‌داره بیشتر از چند ثانیه نمی‌مونم تو بغلش
که یاد بگیرم همه‌ی غم‌های زندگی‌م رو تنهایی هندل کنم
و می‌ذارم بره بیرون و بعد منم و ماشین و صدای هق‌هق ‌های من
و نمی‌فهمم که چرا انقدر به هم ریخته‌ام و همش به خاطره‌ی گوش بریدن روز عاشورا می‌افتم که مرتضا گفت
و همین‌جور اشک می‌ریزم و سرم درد می‌گیرم
وقتی اومد ولی اشک‌هام رو پاک کردم
مثل الان که این صفحه تاره و منم آدمم و دلتنگ اما اس.ام.اس نمی‌زنم بهش
و می‌شینم اینجا و مزخرف می‌بافم به هم و سهیل نفیسی می‌شنوم و پیتر سلیمانی پور و وبلاگ کسرا می خونم و هی شبیه اون می‌نویسم و شبیه اون فکر می‌کنم و گیجم و فکر می‌کنم که آفتاب پرست طوریه زندگی‌ام
خسته‌ام و خوابم می‌آدم اما نمی‌رم تو تخت، نمی‌رم که اونجا هی فکر نکنم هیچی رو بیشتر از شب رو صبح کردن با اون دوست ندارم...امشب از اون شب هاست که هی فکر کنم به این چیزا و غصه بخورم... و دلم تنگ شه و هیچی رو نفهمم و کلی سعی کنم که اس.ام.اس نزنم و صبح به زور از خواب پاشم

دل ز غم هاي گلوگــير گره در گره است

2011-03-22T05:08:00.000-07:00

این روز‌ها من گره می‌زنم
نخ‌های رنگارنگ را به هم
نخ‌های یک رنگ را
بعد هی دستبند می‌شوند گره‌ها و بسته می‌شوند به دست راست
دست خودم که دیگر جا نداشت گره می‌زنم و می‌بندم به دست دیگران
گره می‌زنم
گره می‌زنم
گره می‌زنم
انگشت‌هام درد می‌گیره اما گره می‌زنم
شاید که گره‌های زندگی‌م باز شه
با هر گره فکر می‌کنم به او، به پیچیدگی این زندگی، به دروغ‌هایی که احاطه‌ام کردن، به تظاهرها
با هر گره، گره می‌خورد افکارم می‌پیچد به هم و هی گیج و گیج‌تر می‌شوم
به حرف‌های شین فکر می‌کنم، به ادای معصومیتی که در می‌اورد
و من رو تحت تاثیر قرار داد متاسفانه
انقدر که نگفتم منم فکر می‌کنم که تو فاحشه‌ای
انقدر که نگفتم تو برای من مساوی هستی با جمهوری اسلامی
که هر دو برای قدرت(برای او می‌شود محبوب همه بودن)دیگران را له می‌کنید...زیر پا...با هر وسیله‌ای
.....
نشسته روبروی من توی راهروی دانشکده و آدم‌ها در رفت‌ و آمد
و چه حرف‌هایی...که جاش نیست اونجا و من خسته‌ام از تکرارشون
دست‌هام یخ زده، گره می‌کنم انگشت‌هام رو تو هم که معلوم نشه می‌لرزه
می‌لرزه؟ نمی‌دونم اما احتمالا می‌لرزه، نمی‌خوام بفهمه
نمی‌خوام بفهمه که من رو شکسته توی این چند ماه
به حرف‌هاش گوش می‌دم
اصلا چی می‌گه؟ می‌فهمم؟
می‌گم که بسه فقط
می‌گه می‌خواد دم سال جدید کینه نباشه
چطور بگم که چقدر کینه دارم ازش؟ که زخمی عمیق ساخته بر تن نحیف من
دلم می‌خواد گوش‌هام رو بگیرم و بلند بگم: هوووووووووو
که نشنوم هیچ و چشم‌هام رو ببندم که نبینمش اونجا
که حرف می‌زنه و دلیل می‌آره و من گیج می‌شم
من گیج می‌شم و دخترها هی اس.ام.اس می‌زنند که خوبم آیا؟
و من برمی گردم سر جلسه‌ی اونها
چرت و پرت می‌گم و می‌خندم و روی یه کاغذی که دم دستمه با خودنویس شعر می‌نویسم و وانمود می‌کنم خوبم، وانمود می‌کنم هیچ اتفاقی نیفتاده
تا فرصتی پیش می‌آد برای عین بر می‌گرده به سمت من که خوبی؟
من لبخند می‌زنم و سر تکون می‌دم
یعنی می‌فهمه که نیستم؟
می‌رم خرید
راه می‌ریم تو خیابونا...من سعی می‌کنم یادم بره
اما از همه‌ی فیلم‌های لعنتی دنیا من همش فکر می‌کنم که مژده شمسایی سگ کشی‌ام
از زندگی بیضایی‌طوری خسته‌ام
شب زنگ می‌زنم...غمگینه...باز من همه چی رو ریختم به هم که درست همین امروز نامه‌ی چند روز قبل نوشته شده رو دادم بهش
آخرین نامه رو
اشک‌هام می‌غلته روی گونه‌ها
می‌خوام با دخترک حرف بزنم
رفته مهمونی خانوادگی و نمی‌شه
........
من گره می‌زنم
نخ سبز رو می‌گیرم تو دست چپ با دست راستم آبی رو می‌گیرم
دست چپ ثابته
نخ آبی رو از زیر رد می‌کنم
یه گره می‌زنم محکم
فکر می‌کنم: مگه می‌شه دخترک دروغ بگه؟ چه دلیلی داره اصلا؟
باز نخ آبی رو می‌گیرم و دوباره یه گره دیگه
من فکر می‌کردم همه چیز توی دنیا راحت تره از این
حالا نخ زرد توی دست چپمه و آبی هنوز در دست راست
چقدر سخت بود که سال تحویل بشه و من نخوام زنگ بزنم به او/به کسی کلا
چقدر سخته که فکر نکنم که حالا خانواده می‌رن سفر و اون می‌تونه بیاد اینجا
نخ آبی رد می‌شه از زیر زرد و گره محکمی زده میشه
یعنی هنوز می‌خوامش؟
فکر نکنم
روزهاست که خیره می‌شم بهش و نمی‌شناسمش
فکر می‌کنم کیه این؟؟ دغدغه‌هاش رو نمی‌فهمم، بی‌حوصلگی‌هاش رو
هنوز ردیف آبی تموم نشده، نارنجی رو رد کردیم و نوبت قرمزه
اگه دوستش ندارم پس چرا همین جور که نشستم اشک‌هام یهو می‌ریزه پایین؟
پس چرا وقتی شب اول فروردین طاقت نمی‌آرم(شایدم از روی عادت) و زنگ می‌زنم بغض گرفته گلومو؟
و بعدش همین جور هق‌هق هق
آبی تموم می‌شه حالا سبز توی دست راستمه و زرد تو دست چپ
سعی می‌کنم فقط به گره‌ها فکر کنم
و رنگ‌ها
و دقیق بشم که اشتباه نشه
اما هی چشمم می‌افته به موبایل که شاید اس.ام.اسی
و من گره می‌زنم
و خداوندا چقدر تعطیلی برای کات کردن نامناسب است
و خداوندا چقدر دلم حرف جدی می‌خواهد با آدم‌ها دانه دانه
شاید هم نه
شاید هم تنم ضعیف‌تره از اون که تحمل کنم بار این همه حرف رو
که هر چه بیشتر می‌شنوی کورتر می‌شود گره‌هاش
یک گره اشتباهی، بازش می‌کنم با ناخونی که کوتاه است و سخت می‌شود
اما می‌شود، یعنی این گره‌های زندگی را هم می‌شود که باز کرد؟
تو باورت می‌شود؟؟
ردیف سبز تمام شد
زرد را می‌گیرم در دست راست، این ردیف آخر است
فردا دست‌بندی دیگر
سبز و یا شاید هم رنگین‌کمانی دیگر برای کسی دیگر

Well this has got to die, this has got to stop

2011-01-03T09:54:00.001-08:00

در زندگی زخم‌هایی هست که مثل خوره روح را آهسته...در انزوا

در زندگی زخم‌هایی هست که مثل خوره

زخم‌های زندگی

زخم

درد

....

می‌گم که خوبم

یعنی یک روزی بیدار می‌شم و حس می‌کنم خوب خوب شدم

هنوز یک هفته هم نگذشته از اتفاقات...از حرف‌ها...از حرف‌ها..از حرف‌ها

و من چه بیزارم از شنیدن و گفتن

چه بیزارم از بیشتر دانستن

از کاویدن

اما من به طرز غریبی خوبم و می‌گم به آدم‌ها

سرگرم دعوت کردن مهمون برای کلاس سارا

مضطرب خوب برگزار شدن جلسه...اصلا فراموش می‌کنم که چه شده

فقط دیدن او، دیدن هر روزه و سلام که نمی‌دهد

چرا سلام نمی‌کند؟

.....

خواب می‌بینم که همه‌ی آد‌م‌ها بلاک‌ام کردن

بایکوت شدم و هیچ کس دوستم نمی‌دارد

جز همین چند نفری که این‌ روزها با من‌اند زیاد( و درد را کاهش داده‌اند زیاد)ء

خواب می‌بینم که داد می کشم که: فقط به دختر بگید بکشه بیرون از من...بکشه بیرون...

و فردا صبحش، انگار که اصلا نخوابیده‌ام از بس که حال بد دارم از این خواب

و می‌فهمم که همه چیز تمام نشده

که خوره هنوز سر جاش

که زخم دلمه بسته اما هست

حتا تازه است هنوز

....

مثلا دارم درس می‌خونم

اما یهو اس.ام.اس می‌زنم به او که هیچ تماسی داشتی با دختر در این دو هفته؟

(فقط دو هفته گذشته اما انگار که دو سال...انگار که خیلی بیشتر)

می‌گه که آره و اس.ام.اسی زده دختر و پریروز اتفاقی در خیابان با دوست پسر تازه دیده شده

بعد اشک‌ها همینجور سر می‌خورد روی گونه‌ها

و می‌چکد روی تی-شرت

و باز سر می‌خورد پایین

و جزوه‌ی کار و شغل تار می‌شود هی

و من از زخم‌ها می‌گم...از درد...از خوره

و او می‌گوید که زخم‌ هست برای او هم

نوشته‌ام که: اما تو چاقویی داشتی زمانی در دستت، گیریم که کسی چاقوی بزرگتری را نشانه رفته سمتت

من اما بی‌سلاحم

حتا دستانم را بسته می‌بینم یک جاهایی و زخم‌ها را می‌بینم بر تن

دکمه‌ی سٍند را فشار نمی‌دهم ولی...

دلم می‌خواست نقاشی بلد بودم

که تصویر‌های توی ذهنم را می‌کشیدم

بلکه تموم می‌شد این درد

دلم می‌خواست راپید سیاهی داشتم که خط می‌کشیدم باهاش

محکم و قوی، شبیه کمیک استریپ‌های تیره

......

بدرفتاری می‌کنم

احساس می‌کنم بی‌رحمم

این روزها حتا به خودم شک دارم

فکر می‌کنم شاید من هم آدم بدی باشم

اما ته دلم می‌دانم که نیستم

می‌دانم که این اینوسنس را از دست نداده‌ام هنوز

برای همین چشم‌هام گرد می‌شود از کارهای او

و اشک‌هام می‌غلتد روی گونه‌ها و هضم نمی‌کنم نارویی را که خورده‌ام

چرا همه چیز در هم گره می‌خورد؟

چرا این کات کردن را انقدر طول دادیم که حالا گره بخورد به این قضیه

و روزهایی باشد که من دلم بخواهد محو شوم...نباشم هیچ کجا

دلم می‌خواهد مغزم را از کار بیندازند

فکر کردن را بگیرند از من

خیره می‌شه به چشم‌هام، لوسم می‌کنه

می‌گم: نکن...تناقض‌هات رو حل کن...نکن

می‌بینم که ناراحت می‌شه...زیر لب می‌گه: راست می‌گی...

من از سنگ نیستم نه...بیشتر از هر چیز به آغوش او محتاجم

کنارش که می‌شینم دست‌هام را مشت می‌کنم

مواظب هر حرکت تن

تمرین سنگ بودن می‌کنم شاید که حل شود

دلم که می‌گیره ولی اس.ام.اس می‌زنم: حالم بده...مثل بچه‌ای که از خواب بپره و بخواد بره تو اتاق مامان باباش اما روش نشه

خودم پر از تناقضم

....

تنم درد می‌کنم

خسته‌ام

به درد فکر می‌کنم

به زخم

زنگ می‌زنم و می‌گه که کتاب خونه مرکزیه به دنبال کتابی

می‌گم:خب برو به کارت برس

حرف می‌زنه...چمه من؟

به زخم‌ها فکر می‌کنم

به درد

سکوت می‌کنم

به زخم‌هایی فکر می‌کنم که نمی‌شود پیش کسی اظهار کرد

و مثل خوره

مثل خوره

کاش آهسته نبود حداقل

برای صادق هدایت و با تشکر

I know your fears and you know mine. We've had our doubts but now we're fine

2010-10-10T08:20:00.000-07:00

نشستیم دور میز پنج نفری

بعد مدت‌هاست که با این آدم‌ها یک جایی جمع می‌شویم

و من از استاد دانشگاه می‌گم

با دیتیل‌های احمقانه

می‌گم که استاده چطور دستشو می‌بره توی موهاش و اینکه همه جا سیگار می‌کشه

چرت‌های زیادی می‌گم اما همه‌شون یه تحسینی داره نسبت به مرد

هنوز خاطراتی که از دیگری شنیدم رو تعریف نکردم

هنوز اداش رو در نیوردم، اون جوری که سفت حرف می‌زنه و دستشو یه جور خاصی تکون می‌ده

هنوز نگفتم که به زندگی خصوصی‌اش فکر می‌کنیم

این‌که کی می‌تونسته این آدم رو تحمل کنه؟

هنوز نگفتم که قرار شده خواهره باهاش ازدواج کنه و تبدیلش کنه به یه مرد میدل کلس معمولی

بعد ناگهانی خانوم میزبان می‌گه که همسر سابق اوست

و من له شده...نابود..فکر می‌کنم به مزخرفاتی که گفتم

باور نمی‌کنم که این جور باشه

‍شونزده سال زندگی مشترک و یک دختر سی و چهار ساله

روز‌های زیادی طول کشید تا من تونستم این قضیه رو هضم کنم

........

از اون لحظه‌های زندگیه که باز من گیج و سردرگمه این رابطه‌ام

و سربازی قطعا که یکی از بدترین چیزهای زندگی است

سرم رو می‌ذارم رو پاش تو ماشین

می‌دونم که باید باهام حرف بزنه اما منتظرم خودش بگه

و می‌گه

و من ...من...حس من قابل تفسیر نیست

یعنی خودم هم نمی‌دونم

ما بارها از پایان حرف زدیم

اما هربار بازگشت داشتیم

با فاصله‌های زمانی متفاوت...بعد یه هفته...بعد یه روز

اما این بار، یک حس درونی‌ای هست که:

دیگر تمام شد

همیشه پیش از آن که فکر کنی اتفاق می‌افتد

بغض داره خفه‌ام می‌کنه و می‌ترکه و هق‌هق هق

می‌گم: گریه نمی‌کنم چون از تو ناراحتم یا چی...اما نفسم در نمی‌اومد دیگه

اشکم چکیده روی موبایلش که روی صندلی

فکر نکنم هیچ وقت یادش بره

من درست فهمیدم...این بار با همیشه فرق داره

چرا که او هم حال بد و نابود

من نمی‌گم که دوسش دارم چون واقعا احمقانه است تو اون کانسپت

ولی این تنها چیزیه که توی مغزمه

اصلا نمی‌فهمم که چرا هی صورتم خیسه

یادم نیست پارسال که او نبود من چه می‌کردم

یادم نیست زندگی بدون او...بدون آن چشم‌ها...بدون آن دست‌ها

یادم نیست و این ندانستن ترسناک است

................

با خودم فکر می‌کنم این آدم‌ها حداقل ۳۵ سال است که با هم دوست

که ۱۶ سالش را زیر یک سقف و بقیه‌اش را در رفت و آمد و معاشرت

طلاق مهربانانه

آن وقت بعد ۳۵ سال دخترکی ۱۹ ساله در مقابل او قرار گرفته و از خصوصیات مردی می‌گوید که برای او آشناترین است و برای دختر کاملا ناشناخته

بعد فکر می‌کنم که خیلی حس جالبی داره

دیتیل هایی که دخترک می‌ده با آنچه که او می‌شناسه

سعی می‌کنم با خودم صادق باشم

من اگه بودم شاید اصلا نمی‌گفتم که میشناسم مرد را

برای اینکه ببینم دخترک چی می‌گه، برا اینکه بیشتر بشنوم

تصور می‌کنم خودم را ۳۰ سال دیگر

نشسته بر صندلی‌ای دور یک میز

که دخترکی در مورد ع. اطلاعات بدهد

و من فکر کنم به آن یک‌سالی که ما با هم زندگی کردیم

به ۳۰ سال دوستی اما نه زیر یک سقف هیچ وقت

خودم را تصور می‌کنم که ۴۹ ساله‌ام با موهای جوگندمی

روبرویم نه دخترکی ۱۹ ساله که ۳۰ سال پیش ع. را می‌بینم

پسری با موهای بلند و سبیل و ریشی که من دوستش داشتم و او نگهش نداشت

بعد احتمالا با خودم فکر خواهم کرد که:

دختر بچه نمی‌دونه که اون دختران دشت،دختران انتظار رو حفظه

نمی‌دونه که چطور می‌تونه نگاهت کنه که داغ شه تنت

نمی‌دونه که چطور لمست می‌کنه

نمی‌دونه که ام اند ام بدون مغز رو ترجیح می‌ده

نمی‌دونه که ژله‌ی با میوه نمی‌خوره

نمی‌دونه که چه جور موزیکی دوست داره، چه جور کتابی می‌خونه

نمی‌دونه که...

نه دختر بچه هیچی از اون آدم نمی‌دونه

.............

نگاهش می کنم که یادم نره

غم هست توی چشمام، اما اون هنوز دوستشون داره

می‌گه: تو چشماتو نباید ببندی

حالا مگر می‌شود که آینه‌ای روبروی من و اشک پر نشود در چشم‌ها؟

که یادم نیفتد به این جمله

من اما تنها در اتوبوس

هدفون در گوش و جدا از مردم

بدون اینکه دستم رو به جایی بگیرم

اون وسط ایستادم و زیر لب با خودم می‌خونم:

I keep my eyes wide open all the time
I keep the ends out for the tie that binds
Because you're mine, I walk the line

و او دیگر قرار است ماین نباشد

من اما ایگنور می‌کنم

و دلم می‌خواد چشم‌هام رو ببندم و فرو برم در موزیکم و مغزم از کار بیفته

دلم می خواد چشم‌هام رو ببندم و این باعث شه دیگران هم منو نبینن

و حس ناتالی پورتمن و دوستش در پغی ژو تم را دارم

که همه‌ی آدم‌ها در حرکت و آن‌ها انگار ثابت و جدا از دیگران

من تنها بودم ولی...

.............

دراز کشیده روی پاهای من

بیرون درخت‌ها تکون می‌خورن از باد اما من گرممه

می‌گم: نگام کن

خیره می‌شه به چشم‌ها

می‌گم:در کوچه باد می‌آید...بقیه‌اش چی بود؟

می‌گه: در کوچه باد می‌آید

این ابتدای ویرانی است

آن روز هم که دست‌های تو ویران شدند

باد می‌آمد

زیر لب زمزه می‌کنم:

این ابتدای ویرانی است...این ابتدای ویرانی است

Try to resist, but it's just not finished with you yet

2010-09-07T04:54:00.000-07:00

بعد از مدت‌ها الا فیتزجرالد می‌پیچه توی گوش‌هام

و بعدش فرانک سیناترا

اصلا به تخمم که فردای روز قدسه و من از همه‌ی جاهایی که سال پیش با فریاد و سبز طی‌شون کردم باید بی‌هیچ سبزی و در سکوت بگذرم

نمی‌خوام که باز آقای شجریان باشه و اشکام بغلته روی گونه‌ها

خسته ام

.....

حتا نمی‌خوام دستم رو بگیره

چه مرگمه؟ خودم هم نمی‌دونم

غر دارم

پی.ام.اس نیستم، خون‌ریزی هم تموم شده

خیانت هم نکرده

پس من چمه؟حتا بی‌توجهی زیادی هم نکرده

بذار دست به سینه بشینم

و غرق بشم تو خودم

چرا باید خسته باشم از او؟

......

شب قبل از روز قدسه

رفتیم خونه‌ی پسر و من واقعا چه دلم تنگ شده بود

همش حرف سیاسی

چی شده؟ چه باید بکنیم و از این حرفا

پسر می‌گه طرفدار استراتژیه انتخاباته

غر می‌زنم زیر لب: می دونم که همه‌ی دیکتاتوری‌ها سال‌ها دووم اوردن،اما یعنی ما تا سه سال دیگه وضعمون همین مزخرفه؟ یعنی با وجود پیشرفت جهان و سریع شدن همه چیز دیکتاتوری‌ها از قدیم پیروی می‌کنن؟

....

باز نصفه شبی است که من بی‌خواب

و از خودم متنفرم

از قیافه‌ام

از بیسوادی‌ام

از همه‌ی کتاب‌های نخوانده

سندروم یاس شبانه...

تو تاریکی موچین رو پیدا می‌کنم

سعی می‌کنم ابروهام رو بعد مدت‌ها یه کم راست و ریس کنم

قیچی تو اتاق مامان ایناست

کوتاه کردن چتری‌ها می‌مونه برای فردا

....

شب داره منو می‌رسونه و آقایون گارد تو خیابون سعادت‌آباد

روسری رو می‌کشم جلو

مانتو رو صاف

دست‌هاش می‌چسبه به فرمون

چرا تن ما باید بلرزه همش؟

لعنت به این لباس‌های سیاه خشن ترسناک

سیاه خشن

دلم دنیای رنگارنگ می‌خواد

.....

پنج صبحه و من هنوز بیدار

نمی‌تونم بر خودم غلبه کنم

شماره‌اش رو می‌گیرم

زنگ می‌خوره:

یه بار

دوبار

سه بار

...

به شش بار راضی می‌شم

می‌دونم که سایلنت

می‌دونم که ور دیگر شهر صفحه‌ی موبایلی بی‌صدا روشن و خاموش می شه

و من اینور فکر می‌کنم: اگه برداشت چی بگم؟

دلم نمی‌خواد فک کنم راحت گرفته خوابیده

پس چرا من نمی‌تونم؟

چمه من؟چمه من؟

........

دختر کوچولوئه ی ۵۰۰ دیز آو سامر گفت:

Rachel Hansen: Look, I know you think she was the one, but I don't. Now, I think you're just remembering the good stuff. Next time you look back, I, uh, I really think you should look again.

هی به خودم می‌گم این‌ها رو

اما من می‌دونم

من فکر نمی‌کنم که هی ایز د وان

فقط ترس نبودنش

ترس از این کمبود

این چاله‌ی بزرگی که ایجاد خواهد شد

ترس از دلتنگی

وقتی حتا هیچ اتفاقی هم نیفتاده که سرزنشش کنم به خاطرش

از اون طرف ترس طولانی شدنه یه رابطه داره منو می کشه

اینکه نزدیک یک سال

با آدمی که آینده‌ای نخواهی داشت باهاش

.........

چی می‌شه بالاخره؟

کاش یکی بود که یگه اینو

زمان بهتره که تندتر بگذره یا آرومتر؟

من چرا در نمی‌آم از این گل لعنتی که توش گیر کردم

چرا هی فروتر؟

چرا اشک‌ها می‌غلته این جور روی گونه‌ها؟

چرا خوب نمی‌شم من

کتابی که من می‌نویسم، نوک سوزنی را تیز نمی‌کند...من باید عوض می‌شدم و شده‌ام

2010-08-10T12:19:00.000-07:00

چیزی که در مورد یک کتاب خیلی حال می‌ده اینه که وقتی آدم خوندن کتاب رو تموم می‌کنه دوس داشته باشه که نویسنده‌ش دوست

صمیمی‌ش باشه و بتونه هر موقع دوس داره یه زنگی بهش بزنه. گرچه این اتفاق تو واقعیت خیلی هم ممکن نیست

ناتور دشت-جی.دی سلینجر- محمد نجفی

.....

همان روزی بود که ما ولو خونه‌ی دایی که مال ما شده بود جدیدا

(روزی که یاشار را گرفتند( حالا ۷ سال زندان گرفته، درکی داری از عدد ۷؟ برای یاشار؟ من ندارم

و دخترک داشت برامان از خاطرات کوی و حمله می‌گفت

از ماجرای امیر و طبقه منفی چهار وزارت کشور و اینکه چطور در رفته

و کتاب کوچک جیبی ،که از کتابخونه‌ی دایی پیدا شده بود، روی میز

و من شوق داشتم که برم خونه و بخونمش

....

هی با آدمها از آن کتاب کوچک حرف می‌زنم

از سایه‌ی خدا

از مقدمه اش، از شعرها که گاهی چه تلخ

نیمی‌اش اشعار خوبی هم نیست حتا

اما درد دارد، سخت است

کسی نخوانده، آدمهای کمی حداقل

من شروع می‌کنم به تایپ کردن، کم‌کم، ذره ذره

اما می‌نویسمش که آدمها بخوانند، بدانند که شاه که بوده و چطور

بدانند که احتمالا در زندان‌های حالا چه می‌گذرد

بدانند که آدم‌های امروز دیروز چه بوده‌اند

....

عید شده

من هنوز در حال نوشتنم

آدم‌های مختلف هی می‌پرسن که آیا تی.وی را دیده‌ای

و من با هیجان می‌گم که نه اما گویا نویسنده‌ آمده بوده آنجا

بعد همه متعجب می‌شوند چرا که منظورشان دوستان مزقونچی بود و من هی فراموش می‌کردم

.....

خیلی مسخره خواهره دعوت می‌شود یک مهمانی نزدیک نزدیک خانه

من نرفته‌ام

فردا صبح می‌شنوم که آقای پسر نویسنده آنجا

و هی غر که می‌گفتی می آمدم خب من هم

از فکر پسر نویسنده‌ی محبوب هیجان زده‌ام کاملا

از فکر کتابی که شاید امضا کند آقای نویسنده برای من

هر اتفاقی بیفتد من باز سلبریتی دوستم و پسر افراد مشهور را دوست گرفتن انگار که یک سنت خانوادگی

......

روزهای بعدتری‌ است که خواهره می‌آید خانه

و سایه‌ی خدا دستش است

منتها جیبی که نیست هیچ،خیلی هم بزرگ است و آبی و چاپ آمریکا

و می‌گوید که پسر نویسنده داده‌اش به ما

امضا ندارد البت

امضا دار خواهد شد آیا؟

....

روزی از روزهای گرم تابستان است

که تمام می‌شود

انگار که خودم نوشته باشمش

شادمان خیلی زیاد

تند تند نامه‌ای می‌نویسم برای آقای نویسنده

ای-میل را از پسرش می‌گیرم

سعی کرده‌ام زیبا بنویسم

نامه نوشتن برای یک نویسنده سخت است می‌دانی؟

....

انتظار، انتظار و انتظار

هیچ جوابی نمی آید

من فکر می‌کنم که شاید یاهو و اسپم و هزار کوفت دیگر

مسیج فیس بوک می‌گذارم که: یعنی ارزش جواب نداشتم؟

دوباره نامه را می‌فرستم

و بعد...

کاش نفرستاده بودم از اول

شما شعر «طمع از راه درش کرد/بیچاره و منترش کرد» را بلدید؟

حالا این شعر من است

طمع کردم که: نامه می‌نویسم و او چیزکی زیبا می‌نویسد برای من

و من می‌اندازمش اول کتاب و شروع می‌کنیم به پخش کردنش

همان‌طور که پی.دی.اف کتاب‌های دیگر به دستمان رسید و خواندیم

مگر نه اینکه کتاب برای خوانده شدن است و آدم باید تلاش کند که کتاب‌های ممنوعه را برساند به دست دیگران؟

اما نه، اما نه

خوش خیال که منم

سیل نامه‌ها روان شد از قاره‌ای دیگر که:

دخترک احمق تو کپی رایت نمی‌فهمی؟ خودم چلاق بودم مگر؟

کتاب را جایی نمی‌گذاری و کتاب من را که پسر خنگم داده به تو پس می‌دهی

نامه‌ها با این ادبیات نبود البت

اما مضمون دقیقا همین بود

و این ادبیات پنهان در زیرش

اولش اشک آلود شدم

به یاد تمام لحظه‌هایی که نشسته و تایپ کرده و کمرم خشک شده بود

بعد قضیه خنده‌دار شد

نویسنده از چشم افتاد

و تلخی ماجرا هست همچنان

بی ادب شدم در نامه های آخر

کتاب را هم دو روز بعد بردم پس دادم

نکوبیدم تو کله‌ی پسر

دادم دستش، گفتم: لابد اینجور صلاح دونستن

یعنی دقیقا از این جمله‌ها که وقت ناچاری می‌گی

انگار که بگم: قسمت بود دیگه

یعنی که بی‌معنی

یعنی که من چقدر گاهی دلم خواسته بود با این مرد بشینم چایی بخورم و از الان بگم و از قدیم بشنوم

یعنی که چقدر واقعا تو واقعیت ممکن نیست

اینو سلینجر می‌دونسته چون خودشم گه بوده گویا

البته که نباید به حرف مردم اطمینان کرد

منظور اینه که تا این آدما هستن حداقل پشت سر این گلستان بدبخت نگیم بداخلاق

تایتل هم از همان کتاب است، آقای نویسنده فرمودندکه نقل یکی دو شعر اشکال ندارد، حساب بانکی را البته اگر بدهند پول همین چند تاتیل زندگی را می‌فرستیم که آن دنیا سر پل جواب ایشان و کپی‌رایت دامنمان را نگیرد

و درد عریان، تندروار، در کهکشان سنگین تنش، از آفاق تا آفاق

2010-07-21T01:31:00.000-07:00

عمل

من نمی‌خوام عمل کنم

هر چند که قبلا هم

هر چند که بدونم عملی آسون

می‌گم: می‌دونی تا چند وقت نمی‌تونم..؟

لوسم می‌کنه که: چرا، آروم نازش می‌کنم، بوسش می‌کنم و خوب می‌شه

چرا انقدر می‌خوام که لوسم کنن؟؟

...

می‌دونم که چه بلایی قراره سرم بیاد

قبلش تمام لحظه‌ها رو یادآوری می‌کنم

از لحظه‌ی بی‌حسی دردناک

و خون که می‌چکه پایین و پایین‌تر تنم حس داره

و دستمال‌های خونی

و من که صحنه را از انعکاس در عینک دکتر دنبال می‌کنم

و خون

خون

مگه من چقدر خون دارم؟ اونم تمیز؟

فکر می‌کنم آیا هیچ حسی دارد این دکتر نسبت به من؟

که مرد است و این قسمت زنانه

بعد می‌بینم در چشمانش که نه

که من حالا فقط قسمتی از تنی هستم، هویت ندارم

پارچه که دایره ایش سوراخ است هویت انسانی‌ام را از بین برده

برای او حالا من فقط تکه‌ای گوشت هستم که باید پاره و سپس کاویده شود

حتا حرفی هم نمی‌زند با من

فقط اول و آخر

و من را تنها می‌گذرد با حجم زیادی خون که باید تمیز کنم

و من رو در رو می‌شوم با خونی که از دست داده‌ام

همینه که سیاهی می‌ره چشم‌ها

و شانس می‌آرم که خودم رو می‌رسونم تا صندلی و بعد همه چیز سیاه سیاه و داغی تن

و بعد سٍرُم است و بی‌فشاری و خدایا من چرا انقدر ضعیفم؟

اما کلی با برادره می‌خندیم

و این‌بار فراموش شده که نیستم هیچ، هی هم حالم را می‌پرسد

و من چه می‌خواهمش

بغلش را

گرمای انسانی لازم دارم

پتوی کلفت روم اما یخ یخ هستم

....

نشستم گوشه‌ی خیابون که بیاد

ساعت چهاره و می‌خوام ناهار بخورم

فکر می‌کنم که چی دلم می‌خواد؟

گرما گرسنگی رو محو می‌کنه

فقط دلم می‌خواد یه دل سیر گریه کنم

خودم هم نمی‌دونم چرا

کار جدیدم رو دوست ندارم، از زندگی کارمندی متنفرم اما یه ماه رو می‌شه تحمل کرد

برای پول فقط

درد ندارم اما خسته ام

و اشک دارم

اشک

.....

آقای کلهر می‌نوازد

هوا گرم و صدای ساز او و خودش...

و او که کنار من نشسته

از صدای ساز است یا چه‌چه ناجور آقای خواننده که یکهو تن من یخ می‌کند و موهای بدن سیخ

و عرق نشسته روی تنم

بعد هی سرما و گرما

و فکر می‌کنم که: می‌میرم امشب آیا؟

نمی‌خوام بفهمه که حالم بده

هی می‌گم خوبم اما نه..نیستم

چرا ولی؟

......

ورم

درد

ترس

کار مزخرف و کلاب ساندویچ مسخره تو خیابون گرم،تنهایی

نتونستم خودمو راضی کنم تنها برم تو چلوکبابی داغون

هوا گرم بود و من باز یادم رفته بود گرسنگی رو

بعد هی ساکسیفون سنگین بود روی دوشم

و خستگی

و قیافه ی درب و داغونم پیش پیتر

و بی نفسی

و فهمیدم که چه تن بدبختی دارم

....

می‌شینم تو ماشین بابا و اعلام که باید برم دکتر به خاطر ورم

چرا ازم نمی‌پرسه که درد دارم یا نه؟

من اشک دارم

و پیش خانوم دکتر

همین‌جور زر می‌زنم

می‌گه: درد داری؟

می‌گم: نه زیاد اما خسته ام

خسته‌ام دیگه

و هی گریه می‌کنم

و امیر علی کوچک رو می‌خوام بدزدم از تو مطب

از بس که این بچه‌ی یک سال و ده ماهه می‌تواند حال من را خوب کند

هیچ موجود زنده‌ای از صبح آنقدر حالم را خوب نکرده

.....

خانه نشین شدم امروز را

اصلا این چه شانسی است که درست فردای عمل کار گیر بیاوری

و هی نشسته پای کامپیوتر

و همه‌ي آسانسورهای شهر خراب

حالا خون‌ریزی ماهانه را هم اضافه کن

که امروز یکهو شروع شد

....

تنتان را آیا با من عوض می کنید؟!ء

When do you think it will all become clear? ‘Cause I’m being taken over by the fear

2010-07-05T10:16:00.000-07:00

تابستان حالا جدی ٍِ جدی است

با این گرمای‌ خفقان‌آور

و سخت‌گیری‌های دوباره‌ی آن‌ها

چرا نمی‌گذارید ما راحت باشیم؟

فصل گرم باعث می‌شود حشرتان بزند بالا؟

همش مانتو سرمه‌ای را تنم می‌کنم و آن یکی راه راه آبی‌طوره را

ترس دارم از خیابان

لباس‌های سبز ممنوع شده‌ان کلا

حالا هی به من بگو ترسو وقتی می‌گم با شال سبزم نمی‌رم انقلاب تنهایی

می‌بینی که جلوی ماشین را گرفتند آن روز

و گفتند روسری آن بالا‌ها افتاده پایین

لغزیده لحظه‌ای روی شانه لابد

و موها...

زیر شکمتان باد کرده‌ بود آقای حاجی؟ چرا پس؟

روسری سبز من که به سرم و موهام را کامل پوشانده آزارتان داده

یا ماشین شاسی‌بلند و دختر راننده و رنگ به طور کلی؟

زن نباید بالاتر باشد از شما نه؟!

باورم نمی‌شود تا چه حد ترسو ام

تا چه حد همین چیزهای کوچک موثر است در زندگی

می‌دانی تا به حال چند بار خواب گشت ارشاد دیده‌ام؟

می‌دانی همیشه دارم التماس می‌کنم در خواب به آدم هایی که ازشون نفرت دارم و این سخت است

خدایا سخت است

نهایت تحقیر انگار

اینکه توی خواب باید التماس کنی

دستم رو می‌گیره توی ماشین

می‌گم: پلیس نامحسوس!

می‌گم: چطور ما زندگی می‌کردیم تا به حال؟ چطور گیر نیفتادیم تا به حال؟ چه می‌کردن با ما اگه گیر می‌افتادیم؟

حتا نمی‌تونم برای کسی تعریف کنم

پلیس نامحسوس، پلیس نامحسوس، پلیس نامحسوس

ده بار که این کلمه را پشت هم تکرار کنی می‌فهمی چه ترسناک است زندگی

می‌فهمی که رنگ‌هام چرا دارد کم‌کم گم می‌شود

می‌فهمی که چرا هی با اضطراب از دخترها می‌خوام روسری را سرشان کنند، بکشند جلو

امروز هی می‌خواستم برم پیش استاد محترم

بگم: چرا پا شدی آمدی اینجا؟ که دو واحد در ترم بدهند بهت و بدرفتاری؟

تو که جور در نمی‌ایی با این زندگی

کوچک‌ترین چیزها که اصلا به چشم‌ ما نمی‌آید آزارت می‌دهد

تو که رنگ دوست داری

و لباس‌های من را

می‌خواستم برم و بگم که رنگ‌هام دارن محو می‌شن و به همراهشون من

چرا حداقل حد و مرز حجاب این مملکت را تعیین نمی‌کنند؟

برم و بگم شما هم که زنی‌اید

و اینجا زن بودن سخت‌تر است

نرفتم اما، نخواستم ناله کنم

من هم خوب می‌دانم که آدمهایی هستند با زندگی‌های بسیار بدتر، می‌دانم، می‌دانم

خواهره می‌گه راست می‌گن فعالین حقوق زنان که همه چی از حجاب اجباری شروع می شه

که وقتی به شخصی‌ترین چیز زندگی آدم گیر می‌دن به همه چی می‌تونن

دارم متقاعد می‌شم کم‌کم

راست می‌گن به گمانم

من مشکلم این است که چرا بعضی آدم‌ها اینجوری؟

چرا می‌خواهند دخالت کنند در همه چیز؟ اعتقاد؟

وقتی رکن مهم دینی امر به معروف و نهی از منکر است

این یعنی فضولی در کار همه دیگه

یعنی که اساس مشکل شاید آنجاست

چرا مسلمانید؟

سرا پا اگر زرد و پژمرده ایم، ولی دل به پاییز نسپرده ایم

2010-06-16T05:52:00.000-07:00

یکم.

بیست و یک خرداد۱۳۸۹، ساعت ۲۲

اس.ام.اس می زنم به پسر همسایه بالایی که: کجایی؟ الله اکبر بگو! نیم ساعت بعد زنگ می زنه و می گه خونه نبوده، از خیابون میگه و هر چهارراه که یک گشت. می گه:" ترسیدن! از الان آماده ان! "منم می ترسم ولی
می گه که کاری نداشتن بهش با وجود دست بند سبز، یادم میاد یه نخ باریکی رو زیر ساعت ، میگم:" اون که باریکه خیلی و تازه سوار ماشین بودی". میگه: "نه اتفاقا، اون یکی دستم یه بند کلفت سبزه!" بعدتر همش به حرف در مورد فردا و اینکه چه باید کرد می گذره و من که التماس می کنم فردا دستبندهاش رو باز کنه، می گم ارزش نداره، اینکه بگیرنش یا کتک بخوره، به خاطر ۱۰ سانت پارچه. و اون دردناک ترین حرف رو میزنه، میگه: فکر می کنی برام مهمه؟ اگه بود که تو این یک سال بازش می کردم

دو هفته مانده به انتخابات ۱۳۸۸
بعد از مدت ها بی خبری اس.ام.اس می زنم به پسر همسایه که: "رای بده!" یادم هست که ۴ سال قبل رای نداد و من آن موقع حتا به سن رای دهی هم نرسیده بودم. جواب نمی دهد. فرداش باز اس.ام.اس می زنم:" رای بده!" جواب می ده که رای میده و به موسوی و خانواده اش رو هم قانع کرده که بعد سال ها برن رای بدن و بهتره دست از سرش بردارم. دست برداشتم، خوشحال بودم که این آدمی که هیچ براش مهم نبود سرنوشت این کشور، رای میده و تبلیغ هم می کنه

بیست و چهارم خرداد ۱۳۸۸

شب ریختن دم خونه، آدم هایی با کلاه کاسکت و موتور و چماق، حمله کردن به درهای پارکینگ های کوچه، مردای همسایه از پشت در رو نگه داشتن که باز نشه و بریزن تو، عربده می کشن و من از طبقه ی ششم دارم میلرزم.

فرداش پسرهمسایه رو میبینم، لباس مشکی پوشیده که بره تظاهرات. یک حرفهایی هست، از این که ممکنه خطرناک باشه، من که کلا منع شدم از بیرون رفتن به خاطر کنکور لعنتی.

من نگرانم براشون اما برمیگردن و قیافه هاشون شبیه پیروزان میدان نبرده و من شادم

دوم.

هی داریم به ۲۲ خرداد۱۳۸۹ نزدیک تر میشیم

من ترس برم داشته، از خیلی وقت پیش. می گم: برای من مهم نیست که اتفاقی بیفته برام فقط نگران خانواده ام هستم، می دونم چقدر سخته براشون.

و یاد تاسوعا می افتم و بابا که مرز سکته بود وقتی مرد با باتوم نزدیک من و خواهرم شد و من هیچی یادم نیست دیگه. یعنی همش تبدیل شده به چند تا عکس، از بس که ترسیده بودم. باتوم رو یادمه که بالای صورتم بود و صدایی نعره میزد:موبایلت رو بده و من اصلا نمی فهمیدم چرا (آخه موبایلم کلا تو جیبم بود و اصلا فیلم و عکس نمی تونه بگیره) و پریدم توی ماشین و پلاک ماشینمون که تو دسته آقاهه بود و بعد که بابا همین جور می روند تو اتوبان و من نگران بودم که به کجا خواهیم رسید؟

عاشورا اجازه ی خروج نداشتیم ، بابا سرگردون دور خودش می چرخید توی خونه، هیچ وقت اندازه ی تاسوعا نزدیک نشده بود به این جریانات، هی با خودش فکر میکرد اگه دخترهاش رو می زدن و بعد می نداختن توی ماشین و میبردن چی میشد. دلش می خواست از همه چی انصراف بده و من این رو خوب می فهمم، باهامون حرف زد که دست برداریم اما دست خودمون نیست.داشتیم دیوانه می شدیم تو خونه . از بی خبری و خبرهای گاه گاه که بد بود همه

چقدر فرداهاش خجالت می کشیدن از آدمهایی که اون روز سختی کشیده بودن و من شریک این رنج نشده بودم. انگار وظیفه ایم رو انجام نداده بودم

سوم.

بیست و دو خرداد ۱۳۸۹

نشستیم تو بوفه ی دانشکده، همه ی نگاه ها پرسان که چه کنیم؟ بریم؟ تا اون موقع کسی نیرو ندیده تو خیابون و این ترسناک تر از اینه که مستقر شده باشن. این یعنی غیر قابل پیش بینیه همه چیز. یکی از پسرها می گه که باید بره، میگه دست خودش نیست، همیشه بوده باید بره!

و این باید رو یه جوری می گه که من نه نیاز دارم به توضیح اضافه ای و نه می تونم منعش کنم، فقط هر بار که می بینمش می گم: "مواظب باش!" و شب که می فهمم سالمه از طریق اینترنت، شادم واقعا

چهارم

بیست و دو خرداد ۱۳۸۹

مادرٍ دختر از شهری دیگر برای بار سوم از صبح زنگ زده که:" چه خبر؟" و او عصبانی می گه که تو سایت نشستیم و هیچ خبری نیست. حالت هایی که امکان داره پیش بیاد رو می گه به مامانش، انگار که درس احتمال. یکی از حالت ها اینه: "من میمیرم و تو ناراحت میشی و من خوشحال..."

بعد من غم دنیا روی دلمه، چه کردید با ما که این جمله باید از زبون یه دختر ۲۱ساله در بیاد؟چه کردید که من ۱۹ ساله باید بگم فقط نگران خانواده ام هستم وگرنه ترسی نیست از مردن؟چه کردید که پسر ۲۱ساله ای باید داد کشیدن را اینجور وظیفه ی خود بداند؟ چه کردید که ۲۲ ساله های بی علاقه به مملکت را این طور جان بر کف کرده اید در راستای دفاع از مردم کشورشان؟چطور کاری را کردید که صدام ٍِدشمن خارجی سالها پیش وقتی این نسل هنوز به دنیا نیامده بود با پدرانشان کرد؟

چه کردید؟

پنجم

بیست خرداد ۱۳۸۹

خواهره رفته بود گیشا برای یک قرار کاری، بعد همین جور پلیس دیده بود به صورت آماده باش که زنگ زد به من:"مراقب باش اگه رفتی بیرون." راننده ی تاکسی گفته بود:" مجبورید انقدر ظلم کنید که انقدر بترسید؟

حالا من از شما می پرسم ای آقایان:

مجبورید انقدر ظلم کنید که انقدر بترسید؟ ما بچه های همین مملکتیم، سلاح هم نداریم...هیچ نداریم...با بند سبز هم نمی شود کسی را خفه کرد... هیچ نداریم که جلیقه های ضد گلوله ی شما دفعشان کند، مگر اینکه قلبتان را نگه داشته باشید آن زیر که هیچ نفهمد، مگر اینکه چشم هاتان را ببندد، گوشهاتان را کر کند

سلاح ما الله اکبر ماست که آن را هم سعی دارید بگیرید ازمان با دستگیری های شبانه، با چشم های غمگین نترس مان چه خواهید کرد؟با جوان هایی که در این یکسال تبدیل شده اند به مبارزین کارکشته چه خواهید کرد؟

If happy little bluebirds fly Beyond the rainbow, Why, oh why can't I?

2010-06-01T12:31:00.000-07:00

بعد یک روزی من شروع کردم برای خودم عمو پیدا کردن
اول چون آدم هایی بودن بزرگ سال تر که دوست من
و من روی آن را نداشتم که به اسم صداشان بزنم
بعد بعضی ها بودند با فاصله سنی های زیاد
و من بهشان می گفتم عمو که یادشان نرود این فاصله ی سنی را
که حواسشان باشد ربطی ندارند به من/ که ربطی پیدا نخواهند کرد
( شکست محض بودند این عموها البت)
حالا انگار باید یک دسته ی دیگر اضافه کنیم
دسته ای که من باید یادم باشد اینها کلی سال بزرگ تر
دسته ای که نکند من خطرناک باشم براشون
...
دارم این چرت ها رو به دختر می گم
می گه: اگه یکی همسن ات باشه و بی ربط و خودش فکر کنه که باربط باید چی بگی بهش
می گم: باید بگی: برو گمشو!
می خندیم
......
صبح یکشنبه بود،آخرین جلسه ی کلاس مزخرف آمار و من همش خمیازه که اس.ام.اس آمد: سه شنبه شب را خالی بگذار که بلیت کنسرت
و من نزدیک که داد از تعجب
که یعنی چی؟ کجا؟ من که کنسرت را از دست دادم
......
جمعه بعدازظهر است، ما ولو خونه ی دوسته یک عصر کسل کننده را می گذرانیم
او تخته بازی می کند و من نشسته ام آن گوشه، کاملا خسته شده ام از همه چیز
و حس اینکه دوستم ندارند هیچ و معاشرتی نمی کنم
موفرفری هی آزارم می دهد فقط و من جدی جدی ناراحت می شوم
هی حواسم هست به ساعت که ۴ بشه و بدوم بیرون که کنسرت
و دم در کلیسا خانوم سرایدار می گه که برم و ۷ و نیم برگردم
و من زنگ به آقای پیانیست که پس کجایید؟
آیا بلیت خواهد رسید به من ساعت ۷ و نیم؟ و او تصدیق می کند
بعد باز خانه ی آنها، کند گذشتن همه چیز و همه ی آدم ها و من بی حوصله
بعد نمی دونم زدن بیرونمون چرا انقدر طول می کشه که دقیق ۷ و نیم آنجاییم و ته صف طولانی و کاملا مشخص که شانسی نخواهیم داشت
عین ترک می کند من و پسربچه را ولی، به دلیل جای پارک بد ماشین
و ما تا آخرین امید می مانیم و می زنیم بیرون
و گه بگیره موبایلی رو که خرابه و همش بی شارژ
که هی من زنگ بزنم بهش که برگرد و تماس غیرممکن
و من یکهو هق هق هق...که آقای پیانیست روزی اهمیت داشته خیلی برای من
که روزهاست خیال این کنسرت را دارم در سر، انقدر که حاضرم به چهار ساعت در صف ماندن
پای رفتن ندارم من و پسرک نگرانم انگار، نمی فهمتم
تمام زندگی گه من را که به اینجا رساندتم نمی فهمد
سعی دارد جای هیجان انگیزی بیاید برای من اما نمیشود
همین است که میشینیم توی پارک نزدیک و من هی حرف می زنم و اشکم می ریزد گاهی و او گوش می شود و من دلم برایش می سوزد
بعد عین زنگ می زند و من از دستش عصبانی ام واقعا، از اینکه خوشی هم نگذشته بهم خانه ی آن دوسته و از کندی همه چیز
اما می گم که تقصیر او نیست
می گم که حوصله شان را ندارم دیگر، معاشرت تنها چرا اما خسته ام از این جمع
.....
از پارک که می زنیم بیرون تماس می گیرم با عین که کجایی؟ که من بپیوندم بهتان( به جمعتان!)
بعد میدان شهرک ایستاده ایم با پسر بچه منتظر او و من سعی می کنم سرگرمش کنم و می گم: فکر می کنی احمقم خیلی، نه؟ و اینکه هیچ حرفهات را گوش نداده ام ؟
جواب نمی دهد...
بعد باز من احمق ترینم که رفتم و معاشرت کردم با آنها که عصبانی ام کلا و سرچیزی بسیار الکی پسر داد می کشد سر من
و بغض..بغض.. آخ که من را بیچاره می کند
دلداری بعدش ثمری ندارد، زخم که بزنی دیگر معذرت خواهی بی اثر است حتا اگر اعتراف کنی به اینکه احمقی
.......
سه شنبه است و من خوشحال از صبح که عصری می رم کنسرت و او هست آنجا و کمی موزیک جاز خواهم شنید
راه طولانی ای هم که اشتباهی می رم حالم را بد نمی کند
در عوض کیک گنده ی شکلاتی گاز می زنم در خیابان و این دست استخوون نداره گوش می دم
و بعد با دختر و عمو می رویم توی سالن
و خانوم خواننده و دکولته و من که متعجب که چه خارج طور
و آقای پیتر که ساکسیفون و من متعجب از عمو می پرسم: خبر داشتین شما؟
و جواب منفی او
و بعدتر می فهمیم که خودشان هم نمیدونستن قراره بزنه و اینکه در کنسرت قبلی نه و من نه تنها بدشانس ترین نه که خوش شانس هم هستم

خسته، بی آنکه جز با خویشتن به جنگ برخاسته باشم

2010-05-22T10:11:00.000-07:00

گفت: آخی...سپِ خسته...
گفتم: نه فقط خسته ی کار زیاد، خسته ی تازیانه و تحمیل، مجازی البته
خسته ی این تحمیل که هی می آد و آدم مهمه ی جمعِ و هیات علمی شده مساوی با آقای تنبل
و همش نظر خودش
خسته از این ممیزی وحشتناک که یک فیلمی صانعی دارد و آن یکی خامنه ای و آن یکی خاتمی و یکی دیگر منتظری
خسته و متحیر که ببین ممیزی این روزهای ما همه عمامه به سر هستند
این وری اگر باشند قابل نمایش نیستند که شاید کف و سوت
آن وری اگر باشند قابل نمایش نیستند که شاید مرگ بر دیکتاتور
.....
با این مملکت تخمی چه باید کرد؟
این سوال این روزهاست
همین روزها که می گذرد و تند هم، گرچه تلخ
سال پیش را یادت هست؟
من ۲ خرداد را خوب یادم هست که صبح با استرس زنگ زدم به او و رتبه اش ۶
و بعد رفتم مدرسه و خواهره استادیوم آزادی
بعد من زر زدم سر کلاس فلسفه که خسته ام دیگه، خسته ام، چرا کنکوره رو نمی دیم بره؟
می خواستم برم اونجا، سبز بپوشم و طرفدار او باشم، فریاد بکشم نامش را
......
می گه: باید قوی باشی!
می گم: نمی خوام، چرا باید قوی باشم همیشه؟ توی همه چیز؟
تاکید می کنم روی همه چیز اما توضیح بیشتر نمی دم
راستی چرا باید قوی باشم همش؟ چند بار خود او به من گفته قوی باشم؟
توی سیاست؟ توی زندگی خصوصی؟ توی دانشگاه و در مقابل کسی که دکتر صدایش می زنند و تو هیچی نیستی، حتا لیسانس هم نداری
یعنی که بی سواد، یعنی خفه شو
یعنی که اصلا مهم نیست تو چقدر مستند دیده باشی در زندگی و یا نظرت....
من خسته ام
از قوی بودن
از کسی نبودن
از به حساب نیامدن
.......
بلند میشم از سر جام و تشکر می کنم از غذا
بابا ازم می خواد بمونم که میخواد حرف جدی بزنه
هنوز حرفش رو شروع نکرده من خوندم تا تهش رو و بغض توی گلومه
از رفتن می گه باز، مهاجرت دسته جمعی، مالزی مثلا
و من نمیخوام، مخالفت می کنم
کی از دو سال دیگه باخبره؟من هیچ تصوری از ۲۰ روز دیگه ندارم
می دوم توی اتاق و تلفن به او و حرف همایش که در این لحظه به تخمم هم نیست
تهش می گم که حرف ترسناک شنیدم باز و صدام میلرزه هی
می گه که بدی هم نیست مالزی و من حرصم می گیره
دلم می خواست می گفت که اینجور نخواهد شد و آدم بی خبر از فرداش
چرا این روزها اصلا آن جور که من میخواهم نیست
انقدر که هی من با صدای علی مصفا با خودم بگم: احساس می کنم سرد شدی...دیگه دوسم نداری...
بعد دلداری دهم خودم را که به خاطر این همایش لعنتی است
که به دلیل این همه کار زیاد است
......
اینکه مردی که دو برابر سن شما را دارد عاشقتان شود را تجربه داشته اید؟
نه از آن عشق ها که تن را می طلبد و حس لامسه را
از آن عشق ها که آدم دارد نسبت به شخصیت داستانی
که هی بخواهی حرف بزند و جالب باشد برایت
که گمان ببری کشف عجیبی کردی در زندگی که آشنا شدی با او
دو ساعت و نیم حرف می زنم با او
فقط من حرف می زنم و او مثل آقای رئیس جمهور در مناظره ها حرف می کشد از من
و من هی می گم و می گم از روزهای که گذشته
روزهایی که می گذرد
از ترس ها و از دردها و تعریف ها را نصفه می گذارم هی
از بس که دور می شویم هی از بحث اصلی
می پرسم که خبری دارد از بحث آن شب خانه ی آن دوستها؟
می گه که نه
و من توضیحی نمیدهم برایش فقط می گم دل آدم میگیره وقتی اون حرفای غیر منصفانه رو میشنوه راجع به خودش
وقتی ترس هام رو یادم اومده به این نتیجه رسیدم یکهو
از کارهای زندگی می مونم اما حالم از وقتی رفتم اون تو بهتره
با وجود دردناکی حرف ها
......
دارم از اتوبوس پیاده می شم
دختر زنگ می زنه و با تعجب از اخبار سراسری می گه و اجباری شدن مقنعه در دانشگاه تهران
و می پرسه که چه خواهم کرد و من از دو خرداد بودن و لباس مشکی و شال مشکی می گم و مقنعه ی توی کیف که اگر گیر زیاد
و دلم می گیره شدید
و فکر می کنم: یعنی تن می دیم به این قضیه
آن وقت رنگی ترین دختر دانشکده اگر نباشم من، پس چه کنم؟گریه؟
.....
اسم پلی لیست آی پادم موزیک مبارزه بود
و خودتان می توانید حدس بزنید که چه موزیک هایی آن تو
بعد من یک روزی از روی ترس اسمش را کردم: این روزها که می گذرد
حالا هی منتظرم
منتظر روزی که گذر این روزها تمام شود بعد نمی دانم چرا هيییییییی کش می آید انگار

یکی کودک بودن، در این روز دبستان بسته

2010-05-16T12:34:00.000-07:00

نوزده تا...
نوزده تا و پنج روز...
حالا دیگه بزرگم
بزرگ بزرگ بزرگ

I phoned my dad to tell him I had stoped smoking.he called me a quitter

2010-04-27T22:40:00.000-07:00

می پرسم: شنبه است امروز؟ و سر تکون دادن اون و من: وای فردا کلاس پیانو دارم!
می گه: ساز نزدی؟
می گم: اصلا نمی زنم ! خیلی بچه ی بدی ام. دیگه نمی خوام برم کلاس
می گه: چرا؟ اون روز که من اومدم، برام پیانو زدی و خوب
می دونم که داره کمپیلیمان می ده و هیچ خوب نزده بودم و هول شده بودم و خراب کرده بودم یکی دو جا
.....
دارم سرپایینی رو می رم پایین،برای بار چندم؟
فکر می کنم: هفته ی پیش چی تنم بود؟
یادم نمی آد
تو آسانسور نگاه می کنم و می بینم دو روزه نرفتم حموم
یادم می آد اون وقتی رو که صبح های شنبه به عشق کلاس پیانو از خواب بیدار می شدم و همیشه حموم رفته و حواسم بود که لباس تکراری نه
بعد روز کلاس هی عوض شد اما حس من نه
فکر می کنم برای خاطر اون بود یا پیانو که انقدر ذوق داشتم؟
فکر می کنم اولش حتما پیانو بود، چون بعدتر بود که من شدم عاشق او
فکر می کنم کدام علت؟ کدام معلول؟
انقدر گیر اینم جدیدا، معلول رو از علت تشخیص نمی دم هی
......
پیشنهادش نسکافه است و من غذام روی دلم مانده با اینکه دو ساعت گذشته از خوردنش
با هیجان قبول می کنم
وسط حرف های معمولی معمولی، وقتی داره می گه که چرا کلاس رو یک ساعت انداخته جلو
می گه که به لیلا گفته اصلا نیاد امروزو چون هیچی یاد نمی گیره
می گم: منم که اینجورم!
می گه: اگه اینجور بودی به تو هم می گفتم نیای
بعد دیوانگی ام می زنه بالا، می گم که جدی می خوام باهاش حرف بزنم و از نتونستن می گم
از اینکه پیانوم شده مایه ی عذاب وجدان فقط
از اینکه حوصله ندارم ساز بزنم هیچ و هی ول می کنم و می رم
و اون جدی می گیره
و می گه برم ساکسیفون بزنم
و می گه هر کسی در زندگی به آنتراکت احتیاج داره و ساز فقط برای اینه که حالمون رو بهتر کنه، اگه که شده دلیل بدحالی ولش کن
بعد من می گم که کارهای دیگه ی زندگی م رو هم آخه انجام نمی دم
و می خنده و می گه این دیگه به اون مربوط نیست و کار روانشناسه
و من نمی دونم که دارم چه می کنم
و کتاب های خواهره رو پس می گیرم و می زنم بیرون و زنگ به عین که: گفتم دیگه نمی آم اینجا و پیانو نمی زنم !
می گه: چی می گی؟ دیوانه شدی؟ چرا آخه؟
و صداش گم می شه تو صدای ماشین ها و موتورها
و من اشکم می آد
که مگه کسی باور می کرد من توی این شهر باشم و اون توی این شهر و من بگم که دیگه نمی آم پیشت؟
(سنگینی کتاب های روی شونه یعنی اما که جدی جدی زدم بیرون از اونجا و انگاری نمی خوام برم یه مدتی)
دارم گند می زنم به زندگی؟
چرا دلم می خواد از همه چی انصراف بدم؟
....
دراز می کشم روی چمن های پارک
روزنامه می خونم و بعد کتاب های عکس دهه ی پنجاه رو ورق می زنم
فکر می کنم: می خوام از همه چی انصراف بدم
آخر ترم اگه نبود شاید دانشگاه هم نمی رفتم دیگه
که هی برام عذاب داره می شه همه چیزش، آدم هاش، درس هاش و من که انگار بی علاقه به همه ی آنها
دلم می خواد انصراف بدم از دختر مهربونه بودن
از پیانیست بودن
از جامعه شناس شدن
از دوست او بودن حتا( نکنه که علت همه ی این دیوانگی ها اوست و دیوانگی آن شبش؟ پس چرا انقدر نمی توانم جدا شوم؟ پس چرا هنوز انقدر خواستنی؟)
می رم برای خودم توپ سبز می خرم
و موزیک های پسر رو گوش می دم و بلند بلند می خونم:
گمونم که مخم عیب کرده، دستامو، پاهامو، گم کرده
و آن موقع هنوز نمی دانم که ۳۰ ساعت ناتوان خواهم شد از غذا خوردن و شک هم نکرده ام حتا با اینکه ۴ ساعت از آخرین غذا گذشته و من حس حال به هم خوردگی دارم از غذای زیاد

غم سنگینت، تلخی ساقه ی علفی که به دندان می فشری

2010-04-21T23:51:00.000-07:00

گفتم: دلم می خواست از این جرثقیل گنده ها داشتم و می نشستم اون بالا و از هر آدمی که بدم می اومد بلندش می کردم و پرتش می کردم یه جای دوردستی
می گه: خانوم حمال مثلا؟
تایید می کنم
افتادم روی دور چرت و پرت گویی
می گم: اصلا کاش دنیام انیمیشنی بود
که از آسمونش خوراکی می ریخت پایین
که می شد خونه ات با بادکنک ها پرواز کنه
می گم که سخته همه چیز
می گم که هی داره سخت تر می شه کلا آدم بزرگ بودن
می گم که دلم می خواست تموم می شد همه چی برام
چون انگاری که هیچی بهتر نه
سیاسی و این ها هم نیست فقط منظورم
من فکر نمی کردم روابط و آدم ها و حس ها و اینها همه انقدر سخت باشه
من بدم می آد اصلا از آدم ها
دلم جزیره ی تنهایی می خواد
چرا باید جامعه شناسی بخونم که مردم رو بشناسم؟
خواهره می گه مثل اسرائیل که ایران شناسی داره،آدم باید دشمنش رو بشناسه
و آدم ها نه دشمن من که آزاردهنده ی من هستن غالبا
که هی بخوام انصراف بدم از زندگی جمعی
.....
رفته بودم با یکی از مهربانترین موجودات شهر کافه
و مجبور شده بودم تمام آن حرفهای دردناک را برایش بگویم
و وسطش فهمیده بودم که چه به تخمکم نیست دیگر
که خسته شده ام فقط
و حماقت آدم ها را نمی فهمم
گفته بودم بیخیال این جماعت خواهیم شد، اصلا بیشتر با علوم اجتماعی ها معاشرت خواهیم کرد
بعد نان بربری شان را خریده بودم و داده بودم ببرد برای پسر همیشه گرسنه
و گفته بود بی من مزه نخواهد داشت
نان پسرک را هم گرفته بودم دستم و ایستاده بودم روبروی نشر چشمه و هی فکر کرده بودم چه طول کشیده تا برسد اینجا
و با موش های جوب بازی کرده بودم و مدتها رفته بودم توی نخشان و فهمیده بودم که دنیای رتتویی این زیر می گذرد نه زیر پاریس
و پسر که رسیده بود کشیده بودمش انجا و دوستان کوچک زیبام را نشانش داده بودم
و او گفت که مادرش نرفته کنسرت و حالا چه کنیم پس؟
می رونه سمت پارک طالقانی
مگه نمی دونه که من سهم حرف دردناک روزم را زده ام
چرا پس می گه می خوام باهات جدی حرف بزنم و همین جور می گه و می گه
و من خودم رو می کشم کنار
فرو می رم توی صندلی م و می گم: من که گفته بودم از قبل بهت
و می گم: احمق نبودم من که نفهمم این کراش او را نسبت به تو
اما نمی فهممش
و واقعا نمی فهممش و حوصله اش را روزهاست که ندارم
( فکر می کنم: با بچه های علوم اجتماعی معاشرت می کنیم؟ اینها هم که توزرد!!)
می گه: نمی دونستم انقدر ناراحت می شی، می خواستم کمکم کنی فقط، باشی باهام
و من بدسگالی می کنم که محق اش هستم، می گم: میخوای چه کنم؟خودم نمی فهمم چی می خوای! شاید اگه بگی بتونم انجامش بدم
و می دونم که خودش هم نمی دونه چی می خواد
و ازش متنفرم که امروز این حرفها رو زده بهم
و می گم بهش که چه وقت نشناسه
و می رسه به پارک طالقانی و من می گم که نمی خوام از ماشین پیاده شم
و بغض داره بیچاره ام می کنه
و حالم خرابه جدی جدی
خسته ام از اینکه همیشه باید درک کنم همه چیز را، خسته ام
می خوام که آدم خودخواهه ی قضیه باشم
و از لغت ترحم بیزارم
.....
من منگم، گیجم و خیره به صفحه ی تلویزیون و غذا نمی ره از گلوم پایین
می گم که خوردم اما تنها وعده ی غذایی روز پاستای کافه بوده ساعت ۵ و نیم
و اس.ام.اس ام دلیور نمی شه و مهمه حرفه و من زنگ می زنم و این صدای دیگری است انگار
لحن عجیب درب و داغون که می گه بالا اورده و حالش بده خیلی و من فقط التماس که تو رو خدا مامانت رو بیدار کن
و بعد خیره ی سقفم و قلب تپنده که خواهره می آد و از قرار کافه می پرسه
و تهش می گه:خوبی تو؟ چته؟
بعد اشکهای من می ریزد پایین
سر می خورد از روی گونه ها همین جور
و حرف می زنم و از نفهمیدن می گم و می گه: آخی خواهرم بزرگ شده
و بچه بزرگ شده اما نه کامل که این جور سختشه شاید
و بچه حالا سنی است که دنیا را کامل ببیند و همه ی آدم ها را وفادار و کسی باشد که قربون صدقه اش بره و بهش بگه بهترینه و اون ته دلش غنج بره با اینکه بدونه بهترین نیست
من حرف می زنم و گوشه ی ناخن هام را می کنم و اون هی می گه که نکنم اما دست خودم نیست
و خیره ام به موبایلم که زنگ می زنه و می گه که بهتره اما نیست و این از صدا مشخص
بعد من هی ظل الله تایپ می کنم که تمرکز نمی خواهد و مغزم مثل فرفره کار می کند
و صفحه ی کامپیوتر هی تار می شود و گونه ها خیس و من ناخن هام را می جوم
......
تا صبح به همه چیز دنیا مشکوکم و متنفر از همه چی
که او اس.ام.اس می زند و من زنگ و صداش که بهتر است و ترغیبش می کنم به کنسل کردن کلاس زبان
و بغل او بهترین جای دنیاست انگار
و اشک من که گونه اش را خیس
می پرسم: دوسم داری؟
و بعد از تاییدش می گم: پس چرا آزارم دادی انقدر؟
و او نمی داند و شرمنده است و من هی می پرسم چی شد که اینجوری شد؟ ما که داشتیم زندگی مون رو می کردیم
و او هم نمی داند هیچ چیز
شبی را با هم درد کشیده ایم اما، می گم: مثل این خواهر دوقلوها که می گن ممکنه وقتی یکی داره می زاد اون یکی درد بکشه حتا اگه یک ور دیگه ی دنیا
و تن چه ها که نمی تواند بکند و قایم شدن در بغل دیگری چه فراموشی که به بار نمی آورد
من مثل بچه های کوچک که از مادره کتک خورده اما به خود او پناه می برند، مچاله می شوم توی بغلش
و اون قربون صدقه ام میره و می گه که بهترینم و من ته دلم غنج میره
من غرهای زندگیم را می زنم، خاطراتم را که بهم هجوم آورده اند و من بی خبر بودم از سوی دیگر ماجرا را تعریف می کنم
و به عنوان آخرین حرف می گم که اگه بعد از من او باشد قلبم می شکند جدی جدی
و اون می گه که توی برنامه نیست فعلا که
و من خزعبل می بافم در مورد برنامه و می خندیم
و قرار می شود دیگر حرفی نباشد

قلم به سرخی آشفتگی، عبور می کند از ابرهای آشفته

2010-04-05T09:25:00.000-07:00

باید اول دی باشد، دیروز از قم رسیدیم، آمده ایم دانشگاه که سرعت اینترنت بالا . دارم سرچ می کنم که عکس ها رو ببینم، تا باورم بشه که چه بیشمار بودیم. می نویسم: تش.. هنوز بقیه اش رو تایپ نکردم که گوگل می گه: تشییع جنازه ی منتظری؟ بعد من باورم نمی شود. یعنی که انقدر سرچ این کلمه زیاد؟ یعنی که همه ی آدم ها به دنبال دیدن عکس ها و گرفتن خبر از اتفاقی که افتاد و بزرگ بود . یادم میره اصلا که دنبال چی می گشتم، شروع می کنم به سرچ کردن، می نویسم: جن.. میگه: جنبش راه سبز؟ و چندتا انتخاب دیگه پیش پام میذاره که همه از جنبش می گه و از سبزی. بعد من به خودمون افتخار می کنم. افتخار می کنم که سرچ آدم ها رو عوض کردیم که وقتی می نویسیم: جن.. بهمون پیشنهادی نمیده که شرممون بگیره از ایرانی بودن، که هی با خودمون فکر کنیم: این مردم بیکارن نشستن این چیزا رو سرچ می کنن؟
من تا قبل از این جریان هیچوقت این دو حرف رو وارد مستطیل گوگل نکرده بودم. اما چند بار دیدیم که با کلمات مستهجن میرسن به وبلاگامون؟ به سایت هامون؟ و ما اصلا باورمون نمی شه چیزایی که نوشته شده، که جمله هایی ان که اگه کلمه ها رو جدا کنی هیچ حرف بدی نیست و تو امکان داره با این کلمات هزار تا جمله ی دیگه نوشته باشی
.......
توی دستشویی دانشکده ام که دو سه تا دختر میان تو، یکی شون می گه: جنبش سبز تا توی دستشویی ها هم راه پیدا کرده! و من متعجبم که یعنی ندیده بوده تا حالا یا دلش می خواسته با این آدم ها هم در میون بذاره؟ من که سال ۸۸ وارد دانشگاه شدم، اما درهای دستشویی های مدرسه ها رو خوب می شناسم، که سالیان سال منع شدم از خواندن نوشته های روی درهای توالت های عمومی، اگر هم می خواندم چیزی دستگیرم نمی شد اما. یادم هست که چیزهای تازه یادگرفته را چه جور با تعجب دیدم روی دیوارها و نفهمیدم که چرا کسی نمی آید رنگ بپاشد روی اینها؟ و نفهمیدم چرا اصلا آدم ها این چیزها را می نویسند در سطح شهر؟
حالا همه جا شعار سبزهاست و بعضی مواقع جواب آن طرفی ها. انگار که حرفهایی را که می ترسیم رو در رو بزنیم روی در و دیوار می نویسیم. بعد می شینیم سر یک کلاس، کنار دست هم و زیر دستمان میزهایی است پر از شعار، پر از شعر تازه، پر از دلتنگی آدمها...
بعد یادم نمی رود من آن روزی را که نشستم روی صندلی و نگاهم افتاد به نوشته ای که: دیروز برادرم کشته شد، امروز من سر کلاس نشسته ام.... تاریخش را یادم نیست، کلاسش را یادم نیست و حتا جمله اش را دقیق یادم نیست. اما بغض شکسته شده در گلوم را از یاد نمی برم، دردناکی آن صحنه را از یاد نمی برم
......
پول هایی که می رسد دستم را چک می کنم، تک تک نوشته هایی که تا الآن برایم مهم نبوده را نگاه می کنم به دنبال یک چیز جالب، گرچه مخالفم با روی پول نوشتن اما اگر زیبا باشد، اگر کسی با دست خط خوش و سبزیْ خوش نوشته باشد که ما بیشمار و پیروزیم، دلم گرم می شود، لبخند می آید روی لب هام.
هزار تومنی را آماده می کنم که بدهم به تاکسی و معذب از اینکه پول خورد ندارم، وارسی اش می کنم، رویش نوشته: نان می خواهیم. و من نمی فهمم این یک استعاره است یا دفترچه ی یادداشت؟ خوش تَرَم است که استعاره بگیرمش، بعد هی با خودم تکرار می کنم: «بعضی ها هستند که به خاطر نان می جنگند، بعضی ها به خاطر آزادی. بعضی ها هم هستند که به خاطر نان و آزادی هر دو می جنگند، اما خیال نمی کنم هیچ کدامشان پول گرفته باشند. اگر راستش را بخواهید بعضی ها هم هستند که می جنگند، اما خودشان نمی دانند چرا»۱
......
می رویم توی مغازه ی لوازم تحریری که پانچ هایی دارد که با شکل عجیب سوراخ می کنند. یکی شان دستی است که وی نشان میدهد. من جیغ و داد می کنم از خوشحالی،آقای مغازه دار کلی می گرده که یه دونه دیگه پیدا کنه اما فقط همون یکی رو داره، می گه: اینا رو قبلنا هیچ کی نمی برد حالا هی می آرم و تموم می شه، شنیدم بعضی ها سوراخ می کنن مقوا رو با اینا و مثل شابلون استفاده می کنن ازش برای نوشتن روی پول ها. و من که به فکر خودم نرسیده می فهمم که اینها رو می گه که یاد بگیریم. می دهمش به او و می گم: تو از این کارای انقلابی بلدی، من نمی تونم .
......
من فکر می کنم به این همه حرکت خوب توی جامعه، به اینکه بی ربط ترین آدم ها به سیاست و کشور. بی خیال ترین آدم ها نسبت به سرنوشت کشورشون چه درگیرن این روزها. بعد فکر می کنم چه کردن با این مردم؟ چه شده که همه این جور متفاوت؟ کجان آدمهایی که کلمه های زشت رو سرچ می کردن؟ کجان آدم هایی که روی در و دیوار کلمات زشت رو می نوشتن؟ کجان اون هایی که روی پول ها شماره تلفنشون رو می نوشتن؟
نمی خوام بگم که نیستن، می خوام بگم تقلیل یافتن . می خوام بگم از این چیزای کوچیکی که داره جزو روزمره مون می شه راحت نگذریم. می خوام بگم فکر کنید به شعارها، به در و دیواری که سفید می شن تند و تند اما شعارها از زیرش معلوم، فکر کنید به دیوارهایی که عصر که می رفتین خونه پر از وی های سبز بود، فرداش همه اش شده بود بستنی اما هنوز آنجا بود. حالا شهری که دیوارهاش پر باشد از بستنی و عکس آدمهایی که دماغشان شبیه وی است چه فرقی دارد با وی های سبز؟ پس فرداش شهر پر شد از لکه های نازک سفید روی دیوار ها. می خوام بگم وی یا بستنی یا لکه لکه بودن دیوارها مهم نیست، مهم این تغییریه که نمیشه منکرش شد، مهم این جریانیه که نمی شه نادیده اش گرفت
...می خوام بگم که ما هیچ وقت آدم های قبلی نمی شیم

۱. نادر ابراهیمی- باد، باد مهرگان...

گیرم بهار نیاید، با من مپیچ که تلخم

2010-04-02T23:58:00.000-07:00

لباس های سبزمان را پوشیدیم، قدیمی هم هست همه
و با بادکنک ها و سفره هفت سین سبز
لبخندهای گشاد و عکس های خندان
و بعد سبزی پلو با ماهی
و خانواده که من و خواهره را ایگنور می کنند وقتی از دم زندان رفتن می گیم
بعد تلفنی با اوست که نزدیک آبهای نیلگون خلیج فارس
و وعده می دهد که می آید و معاشرت می کنیم
و من نمی دانم هنوز که تمام روزهایی که نیست چه دیر و طولانی خواهد گذشت
....
روز اول ۱۳۸۹، روز عیددیدنی مادر/پدر بزرگ است و من بی حوصله کاملا
و ملال از همان روز آغاز می شود
و همش همین طور کش می یابد و کش می یابد
و کلاه قرمزی ای هم نیست که تو تمام روز را تحمل کنی به شوق رسیدن ساعت ۸ شب
و اس.ام.اس من تا دو سه روزی قطع است
که مسیج سنترش عوض شده یکهو
بعد که اس.ام.اس خوشحالی می زنم که درست شده اس.ام.اس َم و جواب او می آید
له می شم که می فهمم اس.ام. اس او ایرادی نداشته
پس چرا هیچ نفرستاده بود؟
چقدر من احمقم که هی وعده ی آمدن او را می دهم به خودم و خوش گذرانی
و بعد می آید و معاشرتمان هی نصف می شود و خانواده ی من رفته اند مسافرت
و من هیچ نمی فهمم که چرا همه چیز این جور است
و هی معذبم
باز روز اول خوب بود، که امد و کلی سوغاتی و من خوشحال
فرداش اما افتضاح است
انقدر که وقتی می گه میره یه کم خوشحال می شم
حداقل برمیگردیم به زندگی خودمان
با پیژامه و لباس کثیف می گردیم توی خانه
و هی فکر نمی کنم به همه ی چیزهای کوچک زندگی
و هی معذبم نمی شوم از همه چیز
حرصم می گیره واقعا اما وقتی از زبان خوندن می گه
و می گم: تو که اومدی اینجا هم زبان خوندی!!
و او واقعا همین کار را کرده و من غذا درست کرده ام
عین این زوج هایی که صد ساله دارن با هم زندگی می کنن
.....
روزهای بعدی من حداقل دیگر انتظار نمی کشم
می دانم که اتفاق هیجان انگیزی نخواهد افتاد و ملال ادامه دارد
پس هی می خوابم
و سعی می کنم چیز بخوانم
و دو روزی می روم مدرسه که آنها بیاید و سوال بپرسند
بعد ِروز اول البته با او رفتم رستوران و خوب بود و خوش
و من از شب قبلش دیوانه شده بودم و هی داشتم می خواندم همین طور پشت هم
و هی کتاب جدید می گرفتم دستم
....
بعدترش هم ۱۳ به در بود
که باز فامیل زیاد و من که دوست نمی گیرمشان
و اصلا حوصله ندارم
اما سبز می پوشیم باز
و عکس میگیریم هی از خودمان
و خودمان و جنبشمان تنهایی خوشیم با هم
و من دروغ نمی گویم
(فقط پارسال دروغ سیزده داشت زندگیم که چه خوب بود و ۱۳ به درم را نجات داد یکهو از امیدی که سرازیر شد در وجودم! زهی خیال باطل اما...)
....
امروز رفتم دانشگاه
دیروز هم رفته بودم
اما امروز رفتم و ملال بود و خوب نبود و ۴ و خورده ای زدم بیرون دیگه
نشستم و به اطرافیانم نگاه کردم ، همه ی آنهایی که کلی سلام علیک داریم و خوشحالی
و من می شناسمشان زیاد
اما فکر کردم چه غریبه ام انگار
نگاه کردم به دختر که همسرم می خوانمش و دوست صمیمی
فکر کردم: چرا تمام عید دلم برایش تنگ نشد؟ چرا انقدر حتا محتاج بودم به یک مدت حذفش از زندگیم؟
فکر می کنم که در هیچ معاشرت طولانی با افرادی خاص نمی گنجم
همین است که زندگی گَنگی را هیچ نمی فهمم
همین آدمهایی را که هی و همیشه یک دوستهایی دارند و همش با هم
من همین سه/چهار نفر همیشگی را تاب ندارم
یعنی که یک وقتهایی که حرفی نیست و اگر از قدیم هات بگویی هم هی می فهمی که داری حرف تکراری می زنی
آن وقت هاست که فکر می کنم باید بکَنم از این آدم ها و بعد نمی توانم
و این نتوانستن ....
آخ از این نتوانستن
که هی می شود ملال
و بعد ترس این هم هست که اگر بُریدم بعدش چی؟
ترس از تنهایی که می شود دلیل ماندنت با دوست هات، خیلی ترسناک می نماید زندگی
...
امروز نشسته بودیم و حرف همایش بود که هزار بار حرفش زده شده
و چایی بود و بوفه که هزار بار تکرار شده
و او بود که غر می زد و نمی خواست بره سر کلاس که هزار بار تکرار شده
و من که اصرار می کردم برود و خواب آلوده بودم خودم و همه چیزم مثل هزار بار قبل بود
بعد جدی جدی فهمیدم که هیچ اتفاق جالب و هیجان انگیزی نخواهد افتاد
و این واقعا کشف ناراحت کننده ایست

hello,is it ME you're looking for?

2010-03-18T05:08:00.000-07:00

دو و نیم نیمه شب گذشته

می پرم از خواب یکهو و اس.ام.اس به او که: خواب بد دیده سپ،بغل می خواد! با علامت گریه

و او دلداری و من فکر نمی کردم بیدار باشد اصلا

خوابم ناراحت بود خیلی، حتا کاملش یادم نیست

فقط همین که دختر دیگری در جمع و همه می دانستند که او و آن دختر تیک و تاک

و من هی گم می شدم از جمع آدم ها

او آدم قدیم من بود یا خیانت می کرد را نمی دانم

گم می شدم از میانشان چون می دیدم که حسودی می کنم

و این با همه ی حرف های قبلی ام مغایر بود

و باورم نمی شد که اینجور مهم باشد برایم

......

می گه: شما باز با هم دوستی؟

می گم: نمی دونم... خیانت آزاد است اما

......

دختر همکلاسیِ تازهْ زیادْ معاشرتْ اس.ام.اس می زنه که کار داره با من

من دارم می رم از دانشگاه و همان شنبه ی کذایی خبر مرگ پدر دوسته است

می بینتم که داغون و می گه واجب نه

من فکر کرده بودم حرف درس است و خواندنی های کلاس سارا

فرداش جویا شدم که چه بود حرفت

که پرسید:تو اگر بودی و کسی را دوست می داشتی زیاد

و دوستت می بوسیدش ناگهانی چه حسی داشتی؟

می پرسم: تو کدام یکی هستی؟

اما معلوم که او کدام یکی

می گم که پیش می آد، که جدیدنا ناگهانی من هم، اما رابطه ای که نمی خواهی؟ نخواه لطفا

اگر همان یکی و یک شب باشد ناراحت نمی شدم اما

یادم می افتد به اوی قدیم که چه زمانی من شیفته

و فکر می کنم له می شدم اگر می فهمیدم دوستم دارد باهاش دوستی می کند

می گم: من خودم همش حرف خیانت می زنم، در عمل اما جور در نمی آد خیلی، سخته کمی

....

آقای جامعه شناس مشهور که پسرش سابقا زندانی را که به یاد دارید؟

هی می آید پهن می شود توی صندلی و در راستای ناهنجاری ها پشت بند طلاق و خودکشی می گوید: بی بند و باری اجتماعی

و من هی می خوام بپرسم که بی بند و باری یعنی چه؟

اصلا چه مشکلی هست با همه ی اینها؟

سنگ بند نمی شود روی سنگ؟

بنیان خانواده بر باد؟

....

داریم مسخره بازی در می آوریم آن وسط

چراغ ها هم خاموش که تو آزاد باشی

کاش می رفتیم جای دیگری چهارشنبه سوری

کاش او آمده بود حداقل

که این کراش بیچاره می کند ما را

و هی دوری می کنیم از هم

و او نزدیک من می شود لحظه ای دستش می سُرَد روی استخوان برآمده ی لگن من

و نفسش...

دور می شویم از هم

بعد شب است و مغز من در حال ترکیدن و او هیزم می گذارد توی شومینه

و صدای ترقاترق چوب ها

من خوابم نمی برد

می رویم بیرون آن دورها کنار قفس سگ

و کسی اگر ما را می دید چه فکرها که می توانست بکند

او اما زمستان است می خواند و از خدایی آدم های هم نوا با بم می گوییم

و حتا اگر هر دوست معمولی دیگری بود من گلوله می شدم توی بغلش از سرما

با او اما با حفظ فاصله نشسته ایم حتا

توی اتاق جا نیست

مبل تک نفره من را تاب ندارد

می خزم کنارش

می گم: می خوای برم یه جای دیگه، از لحاظ هیستوری و این حرف ها

مخالفت می کند

سعی می کنیم دور باشیم

اما صدای نفس های او و من چقدر حس خانوم گرجو ایت

در فکرم نام دیگری است اما

دلم تنگ برای او

نام این خیانت است

نام این خیانت است؟

با خودم فکر می کنم که جواب اس.ام.اس یا زنگی را نخواهم داد بعد از این

و چه متعجبم که می بینم هیچ سعیی نیست در ایجاد تماس

......

می گم بهش(قدیم ترها) که: من با خیانت مشکلی ندارم

جسمی یا ذهنی یا هر جور دیگری

فقط می خواهم خبر نباشم

چون اگر بدونم بهش فکر می کنم

.....

تمام راه برگشت من گیج اینم که آیا این تماس های کوچک خیانت؟

فکر می کنم چرا اصلا؟

که من هیچ چیز این پسر را دوست ندارم جز موهای هیجان انگیزش

فکر می کنم چرا اصلا؟

.....

من بودم و موفرفری دانشکده که چرت و پرت گوترین

و ما که به هم می افتیم

آقای شنود هی صورتش سرخ می شود از خجالت اگر که تازه کار

داره از کات کردن می گه

که انقدر سخت که آدم گاهی فکر می کنه کاش شروع نکرده بودم

و من چه موافقم باهاش

می گه: همون خوبه بکن در رو باشه آدم

می گم : باش خب، این همه پسر اینجوری که دخترها هم کنار می آیند، من که پایه ام

بعد من برای اولین بار اصطلاح بده در رو بودن را می شنوم

می گم که قابلیتش رو دارم

می گه: فکر می کنی، یه ماه که با یارو بخوابی دیگه نمی تونی

می گم: یه ماااااااه! بده در رویی یعنی یک بار، دو بار نهایتا

می گه: تصمیمم را که گرفتم او را هم توی لیست قرار دهم

گرچه می داند که با دو خواهر نمی شود در شرع اسلام

و من را حذف کرده طبعا

.....

من دلم تنگ اوست

اصلا به این یکی فکر نمی کنم

بین ریچارد گر و پسر فرانسویه هم نماندم

فقط دلم نمی خواد دل پسرک را بشکنم

و کم کم دارم آدم های کتاب های کوندرا را می فهمم

و فکر می کنم که شاید بهتر بود دیرتر می خواندمشان

در ظلمت لب شور ساحل ، به هجای مکرر موج گوش فرا دادیم

2010-03-13T03:15:00.000-08:00

هی می خواست که روز شادی باشه تا بیاد و بنویسه از سفر شمال یکهویی
که شادی بود و خوش گذشته بود
اما اینجا هی خبر عجیب بود روی یخچال
که خانواده ی آقای کارگردان دستگیر
که علاوه بر ایراندخت ،اعتماد هم تعطیل
و من هی حوصله نداشتم
بعد شنیدم که پدر دوسته فوت کرده یکهو
و باز حوصله نداشتم
و بعدتر یک روزی بود که من داشتم از دلدرد می مردم
و اینها همه در سه هفته بوده و هی طول کشیده
و من حالا یادم هم رفته کمی سفر را
انقدر که دوردست می نماید حالا
فقط همین بس که عجیب بود
از همان اول که خانواده بدون هیچ پرسش اضافه ای اجازه دادند
و من حتا شاید دلم می خواست که اجازه ندهند
که می دانستم مقاومت کردن کار ما نیست
و نبود هم
که فکر کردیم حالا دو سه روزی خوش گذرانی
و این خوش گذرانی هی کش می آید
و نقطه ی پایانش را پاک می کنیم هی
اصلا مسافرته از اول خلی چلی شروع شد
که یکی از ماشین ها نیامد روز اول
و ما هی خنگ بازی درآوردیم دسته جمعی
و هی دویدیم من و او توی نونوایی ها، و این گمانم تنها نقطه ی اشتراک غذایی است: عشق به انواع نان!
بعد هی دنبال چوب گشتیم
و شب اول ناموفقیم در مورد آتش
شب دوم اما آتش است و کنار دریا و سوسیس سرخ شده
و چه همه چیز مشابه آن سفر ترکیه
دختر دامنی نداریم اما
سر هیچ کدام پسرها بر پای دختر دامنی نداشته مان نیست
این بار به جای دایی که سر اومد زمستون می خوند بلند بلند
من هی زمزمه می کنم با خودم
اصلا همش همین موزیک هاست
سال ۸۸ است دیگر
که توی تونل به جای داد و فریاد دو گروه می شویم
یک گروه یا حسین
بقیه جوابش
اینکه سال ۸۸ است کلا از همه چی می زند بیرون
از راه و اینکه حاضریم جیک نزنیم که با موبایل او سرودهای انقلابی
از تونل ها
از ساحل و او که بزرگ روی ماسه ها می نویسد یا حسین
و من فقط چشمم دنبال سنگ سبز است
آقاهه که روز دوم آمد برامان با سه تار نه همزبان دردآگاهی زد
و روز قبلش پسر برامان شجریانش را گذاشته بود بدون ساز که در محفلی می خواند
و این آهنگ چه غم دارد، چه درد دارد و چه دوست داشتنی است
بعدتر گفتند آقای سه تاری سه ماهی زندان کشیده
با ما که معاشرتی نکرد
یعنی من سعی ام را هم کردم
اما از تمام بچه های دانشکده موسیقی فقط آیدا کوچیکه آدم مشترکمان بود که من فقط دو بار دیده
حالا که سپ نشسته اینجا
و لباسش زیاد است، نه برای تاریخ البت برای دمایی که مناسب تقویم نیست
بعد آن یکی نشسته کنارش و توی لپ تاپ خود فرو رفته
و این یعنی که معاشرت دنیای مدرن
بعد من دلم باز شمال و دریا و آتش می خواهد
و فوتبال ساحلی و من دخترک وحشی جمع
چرا بقیه انقدر خانوم ان؟
چرا هیچ کس نمی آد بریم توی آب یخ زده و بعد من می شوم آدم شامورتی در بیار
که این کار معمول زندگی در شمال است و شلوار آبی دو سه درجه تیره تر
هی...چه من دلم شمال خواست ها یکهو
واسه خاطر همین هوس هاست شاید که باید همان روزهای اول سفرنامه بنویسی

Ain't no big deal,it's innocent

2010-02-22T12:02:00.000-08:00

مهمونی بالماسکه‌ی خداحافظی دختر
خواهره می‌پرسه که آیا به عین هم می‌گم؟!
می‌گم: نه بابا، انتظار زیادیه از او که بیاید بالماسکه
بعد دلم برای خودم می‌سوزد که 18 سالش است و اینجور حرف می‌زند
و بدترش این که درست است حرفم
بعد می‌رم مهمونیه و اون نمی‌آد و من دلم نیومده و گفتم بهش دو روز قبل
و اون وسط ساعت‌ها بالا و پایین می‌پرم با دخترک 18 ساله
بعد فکر می‌کنم لیاقتم چیز دیگری است
فکر می‌کنم 18 ساله‌ام و وقت زندگی و بالا و پایین پریدن و پر شر و شوری
......
می‌گه: می‌خوام باهات حرف بزنم
می‌گم: منم همین طور
می‌پرسه: اول کی؟
می‌گم: من!چون هرجور فکر کنی من مقدم ام!
حرف هر دومان یکی است
حرف هردومان از نتوانستن است
و او می‌داند که من لایق پر شر و شوری و می‌داند که نمی‌تواند
و من برای همین دانستن‌هاش است که دوستش می‌دارم
...................
موبایلم زنگ می‌خوره و دخترک هم‌سن می‌گه که چند تا از دوستاش توی خونه‌شون
یک ساعت طول می‌کشه تا تصمیم بگیرم که برم و بعد با تاکسی و خنگ خنگ بازی
بعد آنجا و همه غریبه و همه پسر
فرداش روز مهمی است
من نوشابه می‌خورم و آبمیوه و زودی برمی‌گردم
اما خوش می‌گذرونم ، یک جوری خوش می‌گذرونم که اگر فرداش اتفاقی، حداقل نهایت شادی‌ام را کرده باشم
و می‌رقصم تمام مدت آن وسط
و آی پاد من است و موزیک‌های من
و نمی‌دونی چه لذت‌بخشه که آدم‌ها بهت توجه کنند
و انگار که دوستت داشته باشند با اینکه غریبه
و پسرهایی با یک اسم با من تیک می‌زنند
که یکی‌شان کلی بامزه با موهای فرفری موکت طور
و من نمی‌فهمم که چه می‌شود
اتفاق است دیگر، اتفاق
و من داشتم چرخ می‌زدم و خم شدم روی دست‌ها
و گه بگیره این زندگی رو، مگه دو تا بوسه‌ی کم چه ارزشی داره؟
حالا دوست پسر ندارم مثلا اما پسر که دو روز است یک اکس آمده اول صفتش می‌آید دنبالم
چون قرار شده دوست خوب مهربان هم باقی بمانیم
و قرار فردا را می‌گذاریم
با راههای ماقبل اختراع تلفن
..................
می‌گه: گفتی چیه؟
می‌گم: چی رو؟
می‌گه: همین الآن گفتی!
و من کلی حرف زده ام
و عصبانی ام و نمی‌فهمم چی رو باید تکرار کنم
می‌گه: گفتی نامردیه!!
آره، آره، شاید نامردیه
اصلا من نامرد هرزه‌ی بی‌شعور
حالا تو حاضری با من دوستی کنی؟!
اصلا اشتباه کردم که رفتم
اون 20 دقیقه انتظار با وجود تاخیر 6-7 دقیقه ایه خودم
و او که سلانه سلانه پدیدار
و من باید که به جای جلو رفتن برمی‌گشتم
و حتا پا می‌ذاشتم به فرار
و می‌رفتم لودویگ و با آدم‌ها معاشرت می‌کردم
اصلا چرا رفتم؟چرا رفتم تا در مورد رابطه‌ای که آغازش را نمی‌خواهم مافیا بازی کنم؟
و من مافیا بازی نکرده‌ام جز یک بار نصفه و نیمه
اما می‌دانم که توی مافیا استدلال است ولی این‌جور محاکمه نیست
اصلا او چه حقی دارد که اینجور محاکمه کند مرا؟
من عصبی شده‌ام، دیر میرسم به کلاس پیانو
و هی فکر می‌کنم تا فرداش: یعنی من آدم بدی ام؟
او گفت که من بد هستم و دیگران برایم بی‌اهمیت
و من تمام زندگی‌ام سعی کردم خوب باشم و با دیگران مهربان
اما در مورد او تقصیر من نبود،به خودش هم گفتم
گفتم: تو فاعل بودی! من فقط پس نکشیدم
و او نگاهم کرد فقط
و به خدا که خجالت می‌کشم حتا از نوشتن این‌ها
اما کاش می‌ذاشت که فقط همان یک شب و یک اتقاق بود
و بعد هم ما را به خیر و شما را به سلامت
کاش شماره‌ام را نداده بودم حداقل
که آمده‌ باشیم خانه، و من مچاله توی تخت که مثلا خواب
که تلفن می‌لرزد و من می‌پرم و پسر دیشبی است
و حرف می‌زنه، حرف می‌زنه و من سکوتم سراپا
می‌گه که 12 و نیم بیدار شده از خواب
و من حرفی ندارم بزنم با کسی که 12 و نیم ظهر 22 بهمن از خواب بیدار می‌شه
بهش می‌گم شاید شب برنامه کنیم خونه‌مون و خبرش خواهم کرد
بعد که برنامه می‌کنیم خبرش نمی‌کنم
چرا که آدم درد نکشیده را تاب نداریم
آره، آره شاید نامردیه
و من نامرد هرزه‌ی بیشعور
دو تا بوسه اما چیزی نیست
به خدا که نیست از نظر من
.....
ما انتخاب کردیم، عقلانی، از روی منطق و کاملا توافقی
بعد هفته‌ای شاد بودیم
رها از قید و بند انگار
هر روز هم معاشرت کردیم
به شادی هم نبود همش که هفته‌ی بدی بود کلا
اما راضی بودیم از هم و بدون توقع
و دوستی معمولی چه هیجان‌انگیز است
تن اما منطق ندارد
که بعد یک هفته و باز تماس لب‌ها، ناگهانی
می‌پرسم: حالا چی؟گند زدیم!!
گند زده بودیم آره
و هیچ کدام به شروعی دوباره نیندیشیدیم
و من گفتم که شخص دیگری این وسط
و در جواب کی؟ گفتم نمی‌شناسی‌اش
و او گفت خوب کاری کرده‌ام و بغلم کرد
و من می‌گم که نمی‌خواستم اتفاقی بیفته
اصلا نمی‌خواستم هیچ شروعی باشه
فقط افسار خودم را نکشیدم، چرا که لحظه‌ای از ذهنم گذشت: شاید آخرین روز آزادی!
و گه بگیره که هر چی این نداره اون داره و هر چی اون داره این نداره
و گه بگیره که من گاهی فکر میکنم احساس ندارم و حتا می‌توانم چند نفر را با هم...
و گه بگیره که زندگی بزرگسالی چه سخته
و من چه سختمه از گفتن این حرف‌ها
....
قرار شد هیچ شروع دوباره‌ای نباشه
قرار شد من باشم، آزاد
و اون باشه، آزاد
و من مافیا بازی می‌کنم با آن یکی و عصبانی
و اون رو می‌رونم از خودم کاملا
و شاد می‌شم
و انگار که نامرد هرزه‌ی بیشعورم

your eyes are soft with sorrow

2010-02-14T03:06:00.001-08:00

می‌خوام براتون از چشم‌ها بگم

از چشم‌های پر درد، از چشم‌های نالانی که خشک اند و غم دارند

می‌خوام براتون از چشم‌هایی بگم که کم‌اند و پرسان

همین می‌شود که کیفهاشان را می‌گردند، جیب‌هاشان را می‌گردند

و انگار خدایی وجود دارد

نه که بزرگترین باشد اما در حدی هست که دست خانومه توی جیب شلوار خواهره بره و من نه

انقدر هست که کیف رو بگردن دو بار اما جیب‌هاش رو نه

و من چی داشتم بگم اگه قوطی فیلم و سرکه‌ی توش رو می‌دید؟

چه فرقی داریم ما؟ چه تفاوتی؟ خواهره می‌پرسه

و من هوچی بازی که آمده‌ایم برای جمهوری اسلامی!!

و مرد نمی‌گوید تفاوت ما را

من اما می‌دانم

چشم‌های ما غم دارد

چشم‌های ما پرسنده است و گیج

و قدم‌هامان

مثل آنها بی‌خیال و سرخوش نیست

و هر قدمی به اندازه‌ی ده قدم خسته‌ات می‌کند

و هر قدمی به اندازه‌ی ده قدم سنگین است

.....

ما سلاح نداریم

اما چشم‌هامان را نمی‌توانند ازمان بگیرند

چشم‌هامان بیچاره‌شان کرده

نگاه خشم دار و غصه دارمان را می‌بینند

یعنی هست بین‌شان آدمی که تازه کار باشد و هنوز آنقدری آلوده نشده باشد که خواب چشم‌های ما را ببیند؟!

که خیره‌ایم، متنفریم و ترس داریم اما میخواهیم پنهانش کنیم

....

اولین چیزی که توی آدم‌ها می‌بینم چشم‌هاست و بعد دست‌ها

آدم ِبی‌نگاه برای من مرده است

لازم نیست چشم‌ها درشت باشد یا زیبا

مهم این است که نگاه داشته باشد، یک نگاه مخصوص

و چشم‌های ما نگاه دارد

و غم دارد

و برای همین است که خط سیاه روی چشم آدمهای توی عکس جنایت است

اما باید کشیدش

چون چشم‌های غمگین آزاد و زنده بهترند از چشم‌های بسته

....

می‌گن آغا محمدخان قاجار از چشم‌هایی که در اورده کوه ساخته

من نمی‌دونستم چرا

نمی‌فهمیدم که چرا باید چشم مخالفانت را در بیاوری

و حالا می‌فهمم

خیلی خوب هم می‌فهمم

و برای دوستانم اس.ام.اس می‌آید که چشم سران فتنه در روز 22 بهمن کور خواهد شد( از کاسه در خواهد آمد؟!)ا

و من در فهم لغت فتنه دچار ایرادم...

پ.ن:

عکس مال عاشوراست، این چشم‌ها اما زمان نمی‌شناسند. هشت ماه است که همین‌جورند

اشكي كه روي چهره پاشيده شد، بغضي كه مي تركد حالا

2010-02-07T03:05:00.000-08:00

دیروز رفیق ما رابردند
و کشتند
در جمع گریستن مرا دشوار است

آنگاه نشسته بودم آنجا،تنها
- و در توالت-
چون ابر بهار گریه می کردم
و هفتم ماه سرد آذر بود

گریستن - رضا براهنی
......

این بغض لعنتی
وای از این بغض لعنتی
که رهات نمی کند
و باد که می خورد به صورتت
بی رحم ِ بی رحم ِ بی رحم
و چشم ها تر می شود از این باد
اما اشکی جاری نه
که خشکسالی آسمان به تو هم منتقل شده
و این بغض لعنتی اشکی نمی شود که جاری
فقط هست
فقط می ماند
و تو می دانی هیچ چیز بدتر از یک دختر ضعیف تنهای اشک آلود نیست توی خیابان
تو اما هستی
تو دخترک ضعیف اشک آلود تنهایی که به خودت حق می دهی بدجور
و دلت های های گریه هم نه،اشک می خواهد که روان شود
که همین جور که پلک می زنی بیفتد روی گونه ها و گونه را سر بخورد و بچکد روی زمین
.....
من دخترک شاد یخ زده ای بودم که آزاد شده بود از کلاس رانندگی و امتحان و مشغولیت ذهنی اش
و او دلش نمی آمد بگوید به من که پسر را گرفته اند و مادر و برادرش را
و من چه معاشرت کرده بودم با او
چه نگرانش بودم هر دو سه روزی که دیده نمی شد
چه مسخره بازی درآورده بودم که با وجود موهای از ته تراشیده قابل شناسایی است
و حالا چه دستم خالی است
چه هیچ کار بر نمی آید از من
جز غصه،جز جای خالی اش روی صندلی بوفه ی دانشگاه
من لباس های دافی م را نمی پوشم
شاید که مبارزه کردیم، شاید که اعتراض کردیم و خواستیم صندلی های بوفه را پر کنیم از آنهایی که نیستند
اما نه، اما نه
می رویم خونه ی دایی
و من پهن روی مبل سفید و نرم و او موهایم را نوازش می کند
و من بالاخره خاطرات حمله به کوی را می شنوم
و احساس می کنم یک عدد آدم مزخرف هستم که در این وضعیت بی دردانه اینها را می شنوم و غصه می خورم
و اگر ته ذهنم هی اسم یاشار هست
اما خودم هم هستم
خودم عجیب ته ذهن خودم هستم
و زندگی ام و رابطه ام با آدم ها
و خوشحالی که باید باشد و نیست
و فقدانش فقط فقط هم به خاطر این زندان ها و گرفتن ها نیست
و من آی از خودم بدم می آید که همیشه خودخواهم
........
مقدمه ی ظل الله براهنی می خوانم پشت مطب دکتر
و انتظار می کشم
و هی موبایل را نگاه می کنم، نه برای دیدن ساعت
برای فکر اینکه: شاید جواب بدهد
چون باز دنیای من با برنامه ریزی عجیبی سازمان یافته که بعدتر می فهمم هیچ چیزش جفت و جور نشده
می گه که درست جوش نخوردم
و آی نمی دونی چه دردی داره
آی نمی دونی چه دردی داره کاری که می کنه و من حتا نمی بینم که چه کار می کنه
وول می زنم ولی،داد آروم می زنم ولی
اما اشک نه
اشک نه چرا که خشکسالی نه درد تن می فهمد و نه درد جان
و من باز گیج و منگ می افتم توی خیابان و پیراشکی سرد بدمزه را گاز می زنم
و هر پلیسی که می بینم راهم را کج می کنم و از آن ور خیابان ادامه می دهم
و دلم می خواهد وایسم وسط پارک لاله و داد بکشم که: بذارید پن دییقه واسه خودم باشم لطفا
بذارید دخترک غمگین ضعیف اشک آلودی باشم که می خواد راه بره
و هی با خودش صغرا کبرا بچینه که : من محقم!
......
می گم: گهم و نمی خوام تظاهر کنم که نیستم
می خواستم ایگنورشون کنم اما دلم نیومد
بعد ولو توی حیاط پشتی و آفتاب دل انگیز
و من حرف می زنم برای دخترک گرچه هیچ خوش ندارم زندگی خصوصی ام را با دیگران قسمت کنم
بعد می بینم که چه جمله ها نصفه است
که چه حس ندارند کلمات
که چه بی معنی شد وقتی از ذهنم آمد بیرون و پخش شد توی هوا
اما حرف می زنم، حرف می زنم
و صدام گاهی می لرزد از این بغض لعنتی
(اما شما که خوب می دانید، انتظار اشک که ندارید از من؟)
و می فهمم که دفتری از زندگی ام دارد بسته می شود
هرچند که کوچک و لاغر باشد،
(دفترچه شاید لغت بهتری باشد)ا

oh baby talk to me,talk to me like lovers do

2010-01-15T00:49:00.000-08:00

پرسید: تو دیدی تنها دو بار زندگی می‌کنیم رو؟دوست داشتی؟
و من رفتم بالای منبر که: خسته شدم از این ترکیب دخترک شیطان و پرحرف و کم سن و سال‌تر و مرد سنگی با لغات محدود و بی‌هیجان و نگاه تحسین به دخترک
خسته‌ام از مردهای همایون ارشادی‌طور( که البته آس‌شان خودش است) که رها نمی‌کنند این سینما را
بعد ساکت شدم
و انگاری، ناگهانی چشم‌هام رو باز کرده باشم
دیدم که چه خودم شدم یکی از همین دخترک‌ها
دیدم که خودم چطور قرار گرفتم توی رابطه‌ای مشابه
و فکر کردم که انگار جواب می‌ده، لابد آن‌ها هم تجربه کرده‌اند که هی می‌سازندش
....
می‌دونم که عاشقش نیستم، حتا خیلی خیلی زیاد هم دوستش ندارم
اما همینی که هست خوبه
می‌دونم که بی‌ربطه، چشم‌هام بازه
می‌بینم که مهمونی خونه‌ی پدرو مادره برای اولین بار دیدن اون از اولش انگار که یه شکسته
می‌بینم که چه دوستش ندارن و دلم می‌شکنه
روز اولی که با خواهره معاشرت کرد رو هم یادمه خوب
که خواهره تا نشست توی ماشینه پسر ِآخر هفته‌ها سجده‌ی شکر به جا آورد که این آدم‌ها حرف می‌زنند و آدم من نه!
باسواده اما، مهربونه اما و می‌دونی مهمترین ویژگی‌اش چیه؟
حافظه داره!!
گرچه که پنج‌شنبه‌ی پیش من رو فراموش کرد و من از اتاق دکتر که اومدم بیرون و موبایل رو چک کردم باز و مطمئن شدم که از یادش رفته‌ام هی اشکم داشت سرازیر می‌شد
و توی ماشین قطره قطره می‌چکه پایین
و توجیهش اینه که: درد دارم، یه حس عجیبی داره
چرا که غم درد جسمی قابل فهم‌تر است تا غمی که روحم را آتش می‌زند
شب اما به یادش آوردم خودم را با اس.ام.اس و زنگ او و سکوت ناشی از شرمندگی‌اش
و خودش انگار که شوکه از کاری که کرده، و می‌دانست چه غیرقابل بخشش
من اما دلم سوخت و شاکی که نبودم دیگر هیچ، دلداری هم داشتم می‌دادم که:بی‌خیال
جز این بار(که اصلا هم کم‌اهمیت نبود البت) اما همیشه حافظه داشته، همیشه همه چیز یادش مانده
و شما یادتان است که من چه خسته و دلشکسته بودم از فراموش شدن
و چه نیاز داشتم به کسی که اهمیت بدهد به من
........
کِی بود؟ یادم نیست دقیق
گمونم وقتی تازه 18 ساله شده بودم
که گفت روزی می‌رسد که همه‌ی شهر عاشقم
حالا نه به این اغراق( آیدای درون من بیدار شده) اما می‌فهمم که آدم‌ها دوستم دارند
نه خاص و کراش و نظر و این حرف‌ها حتا
وسط ورجه ورجه‌هام که نگاه کنم به چشم آدم‌ها خیلی وقت‌ها می‌بینم که توی چشم‌هاشون دوست داشتن هست
بعد فکر می‌کنم به دیگرانی که می‌تونستن به جای اون باشن
به دیگرانی که هستن و می‌شه جایگزینش بشن
بعد از خودم بدم می‌آد
و می‌بینم که گاهی چه زندگی خصوصی‌ام به تخمکم نیست
و می‌بینم که چه می‌تونم وفادار نباشم اصلا و تعجب می‌کنم
هنوز اما انقدر اخلاق برام مونده که نخوام با احساساته دیگران بازی کنم
همین می‌شه که وقتی ته اون چشم‌ها می‌بینم دوستم دارن ترس برم می‌داره
ترس برم می‌داره که زمان بگذره و رابطه برای اون جدی شه و من هنوز به تخمکم نباشه
بعد هی فکر می‌کنم، هی فکر می‌کنم، هی فکر می‌کنم
و می‌رسم به اون ساعت‌هایی که انرژی‌ام فروکش می‌کنه و داون می‌شم یکهو
بعد چقدر خوبه بودن اون
اون لحظه‌های من رو انگار فراموش کردید آدم‌ها که هی می‌گید: بی‌ربطه به تو!!
نیستید که ببینید چه خوبه بودن اون توی اون لحظه‌ها
گرچه که در لحظه‌های جیغ و جیغ هم من دوست دارم بودنش رو
و نگاهش که انگار تحسین من
و نیستید آدم‌های قدیم من که آدم‌های جدید دانشگاهی من را ببینید
نه که جدی باشند یا چی
اما از طبقه‌ای متفاوت با شما، که من سعی کردم دیوانه‌ترین‌هاشان را انتخاب کنم و آن‌ها صدمرتبه جدی‌تر از شما
و من یک ترم با خودم کلنجار رفتم که: مثل این‌ها خواهم شد؟ اصلا دوست دارم همچین آینده‌ای را؟
بعد دیدم که نه مثل مثل آن‌ها
اما می‌فهمم که به زودی توی صحبت‌هام اسم بوردیو خواهد آمد و وبر و مارکس حتا
این را توی درس‌هامان هم خوانده‌ایم
که :" در موقعیتی بون، نقشی را که مورد انتظاراست بازی کردن و با وجود این گریختن از جبر دیدگاهی که همراه با آن موقعیت است، دشوار است." *
و من این درس را عملی یاد گرفته‌ام
و زندگی‌ام با گاردی که اولش داشتم خیلی سخت بود، همین شد که کنارش گذاشتم
این‌ها را می‌گویم که هی لغت بی‌ربط را تکرار نکنید در ذهنتان وقتی او با من است
این‌ها را می‌گویم که بدانید من ِ گمشده میان این نقش‌های تو در تو گاهی به او باربط می‌شوم...

* ده پرسش از دیدگاه جامعه شناسی-جوئل شارون-منوچهر صبوری-ص 146

** سعی کنید تایتل رو با رِنگ ایرونی بخونید

and she feeds you tea and oranges

2010-01-11T06:56:00.000-08:00

دنیای من همون دنیای هملت کوچولوئه
که گمون می‌کنم با یه تئاتر کودکان و یه تیکه کیک شکلاتی می‌شه غم‌های بزرگمون رو فراموش کنیم
که گمون می‌کنم می‌تونم خنده بیارم به لب‌های پسرک و می‌بینم که نتونستم
دنیای من دنیای هملت کوچولوئه که می‌پرسه: کودک بودن، یا کودک نبودن...؟
و من و اون و بعضی آدم‌های دیگه چه دلمون می‌خواد کودک بودن رو انتخاب کنیم
دنیای من دنیای هملت کوچولوئه که می‌دوئه دنبال افلیا و سرخوش می‌خنده
بعد یهو یادش می‌افته که باباش رو قراره بکشن
اون وقته که باز غم دنیا، که باز استیصال و درموندگی از ندونستن
من کیک شکلاتی می‌پزم و گردوها رو ریز ریز می‌ریزم اون‌ تو
تند تند آخرین دی.وی.دی بکت رو رایت می‌کنم
دم در تئاتر دور و بری‌های بی‌ربطم رو جمع می‌کنم یه جا
بعد یهو می‌بینم که داریم از زندانی‌ها حرف می‌زنیم
این‌که هر کی کجاست و تا کی و چه‌جور رفته اون‌تو؟
بعد توی سالن ما داریم از خانه‌ی کودک شوش و بدبختی بچه‌هاش حرف می‌زنیم
بعد نمایشه شروع می‌شه
و تا می‌خواد یادت بره همه چی،دلقکه می‌آد با صدای جیرجیر سرش و لحن غمگینش
کاش توی سر تو هم جیرجیر بود به جای این صداهای لعنتی
به جای صدای بوق ممتد و بوق آمبولانس و ویراژ موتور
(ببینم شماها هم جدیدا بیشتر صدای آمبولانس می‌شنوید یا من جدی جدی متوهمم؟)
بعدتر یارو سرباز شاه دانمارک می‌گه: زندان‌ها پره!
و صدای خنده‌ی آدم بزرگا و بچه‌های یه کم بزرگ‌تر
و ته سرت این جمله می‌درخشه: کجاست پسر کوچولوئه اگه اوین نیست؟

(بعدا فهمیدیم بردنش اوین)

فکر می‌کنی بعد اینکه پشت هم بگن خیانت،جنایت...میتونی ادامه‌اش ندی؟
من که نمی‌تونم، که بلند می‌گم و خودم و بغلی زهرخنده
خوش‌خیال که منم با این برنامه‌ی کیک شکلاتی خوری در حیاط خانه هنرمندان
که سرما و چایی داغ و چمن سرد و بقیه که به حرفم گوش می‌دن
اما شاد نمی‌شن، خنده نمی‌آد به لب‌ها و صدای تلفن من
و دخترک هم کلاسی دانشگاه که از لیست سیاه می‌گوید و اسم پدرش
و من چه می‌توانم بکنم؟
می‌گه: دلم خواست به یکی بگم، به تو زنگ زدم
و من: هر وقتی، هر ساعتی اگه خواستی زنگ بزنی به من آماده‌ام بشنوم
و این تنها کاریه که من می‌تونم بکنم
بعد پیش لودویک و آنها که ناراحت‌اند و من فکر می‌کنم بدخلق
سهم کیکشان را می‌گذارم توی آشپزخونه و می‌زنیم بیرون
بعد اس.ام.اسی معذرت از زود قضاوت کردن و آرزوی درست شدن اتفاقی که نمی‌دانی
(فرداش فهمیدم اتفاق را و باز شرمنده، مستجاب‌الدعوه نیستم من، درست نشده بود/است هیچ چیز)
بعد خانه‌ایم، لباس‌ها هنوز بر تن است که زنگ او و خبر از شب‌‍نشینی
نه به دلیل شادی که باز باید بروم تا سعی کنم خنده‌ای بیارم به لب‌های دخترک
این‌یکی سیاسی نیست قضیه‌اش، تصادفی است
پدری زخمی و زن‌دایی ای در کما
من باز گوش می‌شوم، و بغلش می‌کنم محکم
و این تنها( واقعا تنها) مدلی است که من بلدم دلداری بدهم
و استدلال می‌کنم که چه مرگی بهتر از این؟که اعضایت زندگی دهند به آدم‌های دیگر؟
فردا صبحش فرم اهدای اعضا را پر می‌کنم و خوشحالم
دفعه‌ی بعدی کاغذی در جیب من خواهد بود با مشخصاتم
یادتان باشد شما هم که کارت شناسایی نبرید با خودتان
یادم بندازید که روزهای بهتر که آمد برایتان خاطره‌ای تعریف کنم که آغازی بس خوش داشت، حالا میانه‌اش گندیده است،خدا پایانش را به خیر بگذاراند

حکایت شادکامی خود را ، من ،رنجمایه‌ی جان ناباورتان می‌خواهم

2009-12-23T10:44:00.000-08:00

باز از آن روزها که شادمانی صبح و دنیا برایت واندرفول
ای-میل ات را هم چک کرده‌ای با آی‌پاد اما آدم چک کردن سایت‌های خبری نیستی
همین می‌شود که دختر بیاید توی کلاس و فریاد که منتظری مرد
و شما بدوید از پله‌ها پایین و سریح سایت فارس و اطمینان از خبر
و گیج و منگ سر کلاس
که حالا چه می‌شود؟ حالا ما چه کنیم؟

....
پسر ایستاده با لباس سبز، نوشته‌ای را بر دیوار می‌خواند
سلام می‌دهم اصلا؟
یادم هست که گفتم: دیدی چی شد؟
یادم نیست بعدترش زیاد کلا
فقط یک حال ناراحتی هست در یادم و ندانستن
از جلوی بُرد بسیج که نامه‌ی امام خطاب به منتظری را سریع زده آنجا( من نخواندم البت، نخواستم نفرتم بیشتر شود)، به سلف دخترانه و غذا(از بس که همه‌ی دانشگاه شلوغ و صندلی‌های مختلط پر)، از آنجا به حیاط پشتی، بعد دوباره بوفه و چایی
بعد سایت و تلاش برای گرفتن خبرها
که پسر می‌آد و می‌گه اتوبوس گذاشتن برای ساعت هفت
و من انگار که از خواب بیدار شده باشم
یکهو بلند میشوم ودوان دوان به سمت خانه و سریع عوض کردن لباس‌ها و بستن باروبنه‎
قرض گرفتن چادر از دختر همسایه
ترافیک و رادیو و پیام تسلیت و خشم ما
دوان دوان از این سوپری به آن داروخانه به دنبال نواربهداشتی و آب معدنی

و بعد باز دانشگاه و ریتم زندگی که دوباره کند می‌شود
و اتوبوس و پسرها که ساکت نمی‌شوند
بعد دارالعباده‌ی قم است و چادرها که از توی کیف درمی‌آیند
و خانه‌ی آقا چه شلوغ
و خودش که چه کوچک، توی جعبه‌ی شیشه‌ای
من اشکم نمی‌آید برای او، برای خودمان اما اندوهی در جانم است

بعدتر شب است و سرما و مچالگی و خواب کم
و صبح که با صدای گرفته صحبت با آنها که ساوه اند
و دلش سوخت که نبوده تا مرد را ببیند از نزدیک
که چه آرام خوابیده بود...

....

حالا همه‌اش شلوغی است
همه‌اش آدم
همه‌اش آدم‌های متفاوت با آنچه تا به حال دیده‌ایم در مبارزات
و یک‌صدایی با آن‌ها که هیچ فکر نمی‌کردیم روزی کنار هم بر علیه دیگری

و شعار است و باتوم نیست
و شعار است و گاز اشک‌آور نیست
و شعار است و بسیجی نیست

و من همه‌ی صداها را ضبط می‌کنم
که بماند تا باورم شود بعده‌ها چه‌ها گفته‌ایم در این شهر

.....

بچه‌ها را همان اول گم می‌کنیم
اما هی آشناهای گاه به گاهی
و پسر که به طرز عجیبی ما را پیدا می‌کند و دیگر گم نمی‌شویم از پیش آنها
و شلوغ که می‌شود می‌بینم که دستم محکم توی دست اوست
و فکر می‌کنم: چه داریم این شهر را می‌ریزیم به هم جدی جدی
همیشه باید خشونت وارد شود تا ما پراکنده
این اساس زندگی‌مان شده وگرنه هیچ‌کسی نمی‌رود
پس کمی هم شلوغی لازم است، کمی هم موتور و باتوم که ببینی
ما اما کتک خوردن نمی‌بینیم
و وسایلمان را برمی‌داریم و چادرها می‌رود توی کیف
و خودمان می‌شویم و با ماشین پسر برمی‌گردیم
و راضی از این مبارزه
شاد از زندگی
با نگرانی اندکی از تاسوعا و عاشورا

.....

شب یلداست مثلا
اما چیه امسال شبیه سالهای پیشین که این یکی؟
هر چیزی که باید را می‌خورم
اما الله اکبرش از همه بهتر است
می‌گذارم 12 و یک دقیقه شود
و خواب نمی‌دانی که چطور می‌ربایاندم

____
پ.ن:

1- دیروز عکس‌ها رو دیدم،باورم نمی‌شد که این همه جمعیت! دیدی وقتی توی جریانی چه نمی‌فهمی که این‌همه زیادید

2- عکس خودمون رو هم دیدم، این بار کمی می‌ترسم واقعا

3- این شرح وقایع است به ساده‌ترین و شاید مزخرف‌ترین لحن ممکن، نوشته‌ی ادبی که نه، شرحی است برای به یاد ماندن

کسی نمی‌خواهد باور کند، که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است

2009-12-08T08:22:00.000-08:00

دیروز زیبا شده بودم

باورت می‌شه که موهام روشن شده بود انگار کلی و فر طور
و آفتاب که اون‌جور افتاده بود روش
با همه‌ی اضطرابم، با وجود همه‌ی آن لباسهای سیاه فهمیدم که زیبا شده‌ام
این رو توی دستشویی پارک لاله فهمیدم
که هنوز گیج ِ صدای باتوم برقی از میون جمعیت دانشجوها
هنوز گیج ِ اسپری‌های فلفل و اشک‌آور که از جیب‌هاشون اومد بیرون
هنوز گیج بودم از این ایمان که براشون مهم نیست ساعت‌ها بهشون فحش بدن و جری نمی‌شن تا اسم سید علی میاد
نگاه می‌کنم به خودم توی اون آینه‌ی بزرگ
دستم داره یخ می‌زنه زیر شیر آب
دختر کنارم سیگار می‌کشه، می‌خوام بپرسم که آیا توی درگیری بوده
اما نه حوصله‌اش رو دارم و نه وقتش رو
سعی می‌کنم تند تند روسری رو درست کنم و قیافه‌ی بیگناه وار رو با خودم تمرین می‌کنم توی آینه
بعد می‌بینم که چه بی‌گناهه این صورت، که چه ترسیده
که چه طفلکی شده‌ام
دارم توی پارک لاله راه می‌رم،سعی میکنم به نظر نیاد که چطور فرار کردیم از توی دانشگاه
که هنوز صورت من بسته بود که شناسایی نشم
و دست‌بند و گوش‌واره‌های سبز رو همین‌طور که می‌دویدیم انداخته بودم توی کیف
بلند شدن از روی نیمکت پارک سخته
سیگاری که ذخیره داشتم برای اشک‌آور رو می‌دم دختر بکشه
و راه می‌افتیم به سمت دانشکده‌ی خودمان
............

صبح زود قرار داشتیم از ترس اینکه یک ذره دیرتر کارت ما معتبر نباشد
سه نفری راه می‌افتیم و باقی را قرار می‌شود همانجا ببینیم
توی تاکسی من له‌ام، داغونم با حال تهوع پیش از مبارزه و دست‌های منجمد شده
می‌گم به پسر که روزی که سرحال‌تر بودم خاطرات حمله‌ی شبانه به کوی رو برام تعریف کنه
اولش که خبری نیست، انگار دانشکده‌ی ما منتقل شده به آنجا
هم از لحاظ سبزها و هم از لحاظ بسیجی‌ها
11 و نیم استارت رو اون‌ها می‌زنن، چون خبر دارن که ما 12 می‌خوایم شروع کنیم
اولش آروم بود، ما بودیم و اونها
شعار بود و شعار بود و شعار بود و صدای من که می‌گرفت
و استراتژی غریبشون که می‌دویدن تا ما نتونیم جمع بشیم و جواب می‌داد
و توی نگاهشون چه نفرتی بود
دستشون پرچم بود سر چوب‌های 50 سانتی که برای کتک زدن هم به کار بیاد اگه موقعیتش پیش اومد
دست ما گل بود که تیغ‌هاش رو هم کندیم(که دست خودمون آسیب نبینه البت)
دست ما بند سبز بود، نه اونقدری که برای خفه کردن کسی به کار بیاد
دست ما عکس بچه‌هایی بود که مردن، اسم کسایی بود که رفتن
دست اون‌ها عکس رهبرشون بود که لبخند به لب داشت
دست اون‌ها مشت بود، دست ما وی نشون می‌داد
نشسته بودیم حتا نای شعار هم نداریم خیلی، من تند تند کیک دو روز مونده‌ی دختر رو می‌خورم
گل‌ها رو جمع می‌کنم و اون یکی دختر میره می‌ده به نگهبان‌ها
و اون مردهای گنده که سبز بستن به صورت اما چه راحت رفت و آمد می‌کنند و صمیمی با انتظامات، مرتبط با گاردی‌ها
و مرگ بر منافق! مرگ بر منافق! که شعار همان‌هاست
حالا یکی به من بگوید معنای منافق چیست؟
.....
بعدترش خاطرات مغشوش است
که روبان سبز آویخته از پنجره‌ی فنی پاره شد
گاز اشک آور و صدای برق با ولتاژ بالا
و من دست دختر کرد را محکم می‌گیرم و شروع می‌کنیم به دویدن
لحظه‌‌هایی که می‌ایستیم برای نفس‌گیری، سرشماری خودمان و اینکه بفهمیم پشت سر چه خبر است
بعد هی دست کس دیگری در دستت است و داری می‌دوی و در جواب شعارهای ضد سیدعلی داد می‌زنی که: نگید! نگید!
نه...نه
زودتر از پاره شدن آن بند خاطرات مغشوش شد
همان موقع که برگشتی احتمالا برای اطمینان از بودن همه و دست را دیدی و اسپری فلفل را که پاشیده شد روی صورت پسر
و شاید این بیشترین باری بود که دوربین می‌خواستی
بعد دویدن به دنبال آب بود و شیشه شیشه آب که چشمهاش را خوب نمی‌کرد
شاید هم قبلتر بود
وقتی آن یکی پسر را دیدی که بالای ابروش شکافته بود و نفهمیدی چطور و ناراحت بودی که بخیه بلد نیستی بزنی
اصلا چه اهمیتی دارد، ویژگی این خاطرات مغشوشی است
که هی صبر کنی وقت تعریف خاطره، بگی: روز بهارستان بود، نه 18 تیر، نه 13 آبان،نه...
فقط تا کی این خاطرات کش خواهد آمد؟؟؟
...........

نشستیم توی تاکسی، من سیب سبزم رو دراوردم و شروع کردم با حرص گاز زدن
اون دو تا هنوز بلند بلند حرف می‌زدن راجع به وقایع که دختر ِجلو نشسته دخالت کرد
بعد ما تازه دیدیمش و من چه ناراحت شدم که دکتر آینده‌ی مملکت انقدر سطح پایین فکر می‌کند
و چه راحت همه چیز را انکار می‌کند و ما را عصبانی
و راننده تاکسی که با کمال تعجب من با او موافق است و سیب مرا بهم زهرمار می‌کنند
سوال این بود: آیا شما از بسیج می‌ترسید؟
من: بلی هر کسی که سلاح داشته باشد مرا می‌ترساند
نتیجه: فقط دشمن از بسیج می‌ترسد که همان آمریکاست
ادامه‌اش هم که معلوم است...
..........

نشستم توی ماشین او، دم در خونه
می‌گم: الان می‌رم
اعتراض می‌کنه که چیزی نگفته و دوست‌تر داره که بمونم اصلا
من اما پای رفتن ندارم، هی چرت می‌گم که زمان بگذره
آخرش اعتراف می‌کنم که: باید برم خونه و همه‌چیز رو تعریف کنم و توانش رو ندارم
باید برم و تلفنی با آدم‌ها حرف بزنم و بگم که سالمم و مطمئن شم که اون‌ها سالم
باید برم و خونه و اگه بی.بی.سی فارسی نویز نداشته باشه تازه بفهمم چند نفر دستگیر/چند نفر مرده
باید برم خونه و چه دلم نمی‌خواد
دل میکنم بالاخره اما
می‌گه که قوی باشم
و من تمام سعی‌ام را می‌کنم
توی آسانسور، لبخند را تمرین می‌کنم که هی میماسد روی صورت
زیبا شده‌ام اما با همین غم بزرگ توی چشم‌ها
در را که باز می‌کنم پسرک ایستاده دست می‌زند
مدل شعار: موسوی...(دست)موسوی...(دست)
فقط به جای موسوی می‌گه: دانشجو...دانشجو
و من اولین روز دانشجوی زندگی‌ام را اینجور جشن می‌گیرم

و حس باغچه انگار چیزی مجرد است،که در انزوای باغچه پوسیده است

2009-12-01T09:16:00.000-08:00

لکه‌های خون گاه‌ به گاه، یعنی که دارد یک ماه می‌شود
یک ماه می‌شود از 13 آبان و سه روز بعدتر...
لکه‌های خون اما گمان نکنم تبدیل شود به سیل
انگار انتظار می‌کشد
که من 16 آذر هی زیر دلم پیچ بزند، هی همه‌ی وجودم درد بگیرد و نفهمم سر وقت بوده یا به خاطر اضطراب
....
من از همه‌ی این شعارها بیزارم
از برچسب‌های او که برای هر مراسمی نو می‌شود
از میزهای دانشگاه که پر از رنگ سبز، که پر از وعده‌ی روزهایی سبز
که سبزی هم نبوده‌اند، از بس که دود، از بس که پلیس و باتوم
من چشمهایم را می‌بندم به روی شعارها
فقط هر روز صبح با گشادترین لبخندم امیدوارباش سبزرنگ روی پل عابر-همان که از بعد 13 آبان پیدا شد- را می‌خوانم
و سر تکان می‌دهم که یعنی: چشم
بعد هی می‌نویسم اینجا که دلم نمی‌خواهد این‌جور دانشجویی کردن را
انگشت اشاره اما سر باز می‌زند از فرستادن این نوشته و هی پاک می‌کندشان
که من شاید واقعا هم ناراحت نیستم از این‌جور دانشجو بودن
از این همایش به آن همایش دویدن
از این سخنرانی به آن یکی
لباس سبز یکشنبه‌ها
بحث‌های طولانی بوفه‌ی دانشگاه بر سر اینکه آخرش چی؟چه خواهد شد؟چه باید کرد؟
روزنامه‌ی صبح هر روز که پر از اخبار بد
و دانشگاه که با وجود همه‌ی اینها انگار هیچ
انگار که در صلح و آرامش کامل
و من حس غریبی دارم نسبت به همه چیز
متناقض‌ترین حس‌های عالم را
.....
تمام شب روی دست چپم می‌سوزد، همان دستی که دست او قرار گرفته بود رویش
خواب می‌بینم که تب داشته، که گرمای دستش خارج نمی‌شود از دست من
بعد دستم می‌سوزد، داغ می‌شود و این‌ها همه واقعی است
ساعت 4 بیدار می‌شوم، نصفه ساندویچم را می‌خورم یخ یخ
توی رستورانه راه گلویم بسته شده بود باز، فکر کرده بودم: یعنی این رابطه دارد جدی می‌شود؟
خوابم نمی‌بَرَد، بلند می‌شوم، از چشم‌هام اشک می‌آید وقت کتاب خواندن
چراغ را باز خاموش می‌کنم
ساعت 7 نمی‌دانی چه خوشحالم که وقت بیدار شدن است
غرقم در خود، زندگی خصوصی، پر از سوال، پر از شک
اولین نفری که می‌بینم توی دانشگاه دختر است
که تند تند خبر می‌دهد: حسام سلامت محکوم به چهار سال زندان تعزیری
و من هی سرچ می‌کنم که این اسم عجیب آشنا و یادم می‌آید: آکادمی موازی!
نمی‌فهمم جرمش چیست، فقط می‌دانم که بسیار باهوش است و باسواد
یادم نمی‌آید دیده باشمش
بعد تمام روز سردرد دارم
و بی‌اشتهای بی‌اشتها
خودم به تنهایی اعتصاب غذا می‌کنم
از خودم متنفرم که این همه درگیر زندگی خصوصی بوده‌ام
و نمی‌فهمم این بی‌غذایی از علاقه به اوست یا نفرت از خود
روزهای بعدتریست که میبینم حسام را
و قلبم می‌گیرد که چرا جای او باید پشت میله‌ها باشد
روزهای بعتریست که می‌فهمم زن دارد
می‌فهمم زنش کدام دختر است
می‌فهمم که چه درد دارد دانستن اینها
بعد از مشکلات زندگی‌ام خنده‌ام می‌گیرد
دقیقش این است که شرمنده می‌شوم
و هیچ چاره‌ای به ذهنم نمی‌رسد
جز مبارزات گاه به گاهی و درس خواندن شاید
مگر نه این بود که جامعه‌شناسی متهم ردیف اول؟
انگار که فراموش کرده‌ام این را حسابی

برایم خلعت و خنجر بیاور

2009-11-05T05:07:00.000-08:00

-جرمشون چیه سرباز؟

-تو کیفشون سیب سبز بوده حاج آقا !

...
داشتم سیب سبز رو می‌ذاشتم توی کیف که این چرت و پرت‌ها رو می‌گفت
نگرفتنمون، یعنی که خطر از بیخ گوشمون رد شد
بعد حالا که من دارم اینها رو می‌نویسم دیگه دخترک غمباد گرفته‌ی تمام دیروز و امروز صبح نیستم
وگرنه خوب اشکتون رو در میاوردم با این نوشته
دخترک امروز صبح رفت پیش او
با چشمانی شسته شده که جور دیگر می‌دید همه چیز را
بعد زندگی خوب شده بود به خاطر این شستشو و او که بعد مدت‌ها قهوه داد بهم
و من حرف می‌زنم برای کل خانواده
تقریبا تمام چیزهایی را که دیده‌ام/ که می‌دانم
بعدتر نون سنگک فروشی است و انگشت اشاره که کمی می‌سوزد
و من نشسته روی صندلی و او خونه تکونی
و می‌خندم بلند بلند و در جواب خوبی؟ می‌گم که خوب شدم، که خوب نبودم اول
حالا از غم دیروز فقط سیاهی لباس‌ها مانده
که همان لباس‌های مبارزه‌ی دیروز بوده
این‌بار اما روسری سبز توی کیف مچاله نشده
پسر گفت: سیاه نپوش، مشخصه‌ی تو لباس‌های رنگی است
و من چه شاد بودم آن لحظه
نفهمیدم اصلا که چرا انقدر شاد شدم باز
نفهمیدم به خاطر شستن چشم‌ها بود یا اینکه آن سربالایی را آمدم بالا
و آن همه نیرو با مجهزترین لباس‌های عالم محو شده بودند
و سیب سبزی در دست من نبود
و صدای کسانی که بلند بلند اعلام می‌کردند که ما سیب سبز می‌خوریم در گوشم نمی‌پیچید
و خواهره نبود که شال سبز داشته باشد
و مرد نبود که بیاید جلو و بگوید: برو داخل!
بعد من واکنش‌هام سریع شده بود باز
خیره نماندم، میخکوب نشدم
چطوری خواهره شروع کردی به دویدن؟
من اگر بودم می‌ایستادم همین‌طور
کما اینکه ماندم، انگار که منجمد و بعد شروع کردم پشت تو دویدن
فکر می‌کنی هیچ وقت فراموشش کنیم؟
حتا حالا که شادم فراموشم نمی‌شود
تا به حال چند 13 آبان تاریخی داشتیم؟ 3 تا؟
حالا شد چهار، نه؟!
پام کبود شد راستی، فهمیدی؟
همون که کوبوندمش به صندلی اتوبوسی که ناگهان رسید و چشم‌های من هنوز پی پسر غریبه بود که دستبند نشسته بود به دست‌هاش
که نفهمیدم بردنش یا نه
و دادهایی که نزدم
آخ نمی‌دانی تمام دادهایی که نزدم چطور جا خوش کرده توی گلوم و ته نشین نمی‌شود انگار
دیروز کلا دیلی داشت مغز من
که تا خواهره نگفت زنگ بزن به ع. به مغز خودم نرسیده بود
بعد که هی صدای زن پیچید توی گوش‌هام که تماس غیر ممکن
نمی‌دانی چند بار با خودم تکرار کردم: باید یاد بگیری که وختی درگیر مبارزه هستی، مطلقا درگیر احساس نباشی*
بعد نمی‌دونی چند بار با خودم فکر کردم که کاش دیروز نرفته بودیم که شیرینی تولد بدی به من
کاش 30-40 دقیقه منتظر گودو ننشسته بودیم آنجا
کاش من انقدر تلاش نکرده بودم که تمام هات چاکلت غلیظ رو بخورم
کاش ترافیک نبود اونقدر
کاش دست‌های من همیشه انقدر سرد نبودن و دست‌های تو گرم
کاش من انقدر سریع درگیر احساسات نمی‌شدم
کاش من انقدر زیاد نگران نمی‌شدم
بعد زنگ توست در جواب اس.ام.اس من که تو رو خدا تا آنتن داشتی زنگ بزن
و شنیدن صدات که می‌گی سالم‌اید همگی
و من خیالم چه راحت می‌شود
و خواب و سردرد و صدای هلی‌کوپتر
حتا نسکافه‌ی داغ هم لبخند نمی‌آورد به این لب‌ها
حتا دیدن تو، دم در خانه، به بهانه‌ی کتاب‌ها، شادی واقعی نمی‌آورد به این دل
ولی امروز
دردهایم در حال التیام یافتن است
تا 16 آذر
یعنی باز دردهای بیشتر؟؟؟؟

پ.ن:
*همسایه‌ها- احمد محمود- صفحه‌ی287

Just turn around now, 'Cause you're not welcome anymore

2009-10-28T02:15:00.000-07:00

امروز حتما که روز عجیبی است در زندگی من
یعنی که کلی فرق کرده‌ام با قبل که دلم نمی‌خواد برم پیش او
نه اینکه تمربن نکرده باشم
حوصله ندارم، دیگه حوصله‌ی همه‌ی این فشارهای روانی رو ندارم
بعد به خودم وعده می‌دم که بعدش نون سنگک می‌خرم و می‌رم پیش اون‌ها و تا افسردگی‌هام محو نشه می‌شینم رو صندلی سمت چپ
اصلا از همه‌ی روابط پیچیده‌ی نامفهوم خسته‌ام
این رو پنج شنبه درست فهمیدم
وقتی که هی ازم می‌پرسن می‌آد؟ و من نمی‌دونم و زنگ می‌زنم و زن میگه که خاموشه
من عصبانی‌ام؟ ناراحتم؟
نمی‌دونم
می‌خوام به تخمکم هم نباشه
لیوانه رو یه کله سر می‌کشم گرچه می‌دونم که بی تاثیر
می‌شینم رو پای بابای مجازی و بهش می‌گم که یه احمق بزرگم
بعد نگاه می‌کنم به دور و برم
فکر می‌کنم این آدم‌ها دوستم دارن
براشون ارزش داشتم لابد که اومدن و باهام مهربونن
بعد از ته ته دلم می‌خندم به ماتروشکاها که ترتیبشون رو ریخته به هم که شاید قصد معاشرت داشته باشند کوتاه‌ها با بلندها
و برای خودم چرخ می‌زنم وسط خونه، تنهایی
و مجیکال و کیسبل بودنمان را به رخ او می‌کشم که نمی‌خواهد تجربه کندشان
و به تخمکم هم نیست جدی جدی
من به خودم خوش می‌گذرونم
اصلا دیگه تصمیم گرفتم همش به خودم خوش بگذرونم
که از روز بعد سفاک هرندی با ارشدها دوست شدم
و دو ساعتی توی سلف دانشگاه نشستن روزهای بعدی منجر شد به نیمی از بچه‌ها که وقت رفت و آمد بهم سلام می‌دن
و هم کلاسی‌هام متعجب که تو چطور سریع با همه‌ی اینها دوست شدی؟
و من لبخند و نگران از اینکه اینها به زودی فارغ التحصیل
بعد می‌رم شماره‌ی 10ویش لیست رو مینویسم:
تا چهارشنبه سوری دوست پسر داشته باشم!
و می‌نویسم که مهم نیست کی و سعی می‌کنم شماره‌ی 6 لیست رو نبینم اصلا
و حساب می‌کنم که 5 ماه و فکر می‌کنم که: می‌تونم؟
و سعی می‌کنم به زندگی‌ام ادامه بدم مثل قبل‌ترها
و خودم رو می‌ندازم با پسر که برسونتم خونه از دانشگاه
و سکوت که می‌شه میگم: موزیک بذار
و شجریانی که می‌خونه:گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق...
و من اصلا یادم نمی‌آد قبلا این رو از زبون شجریان شنیده باشم
و من اصلا نمی‌فهمم چرا از همه‌ی غزل‌ها این
و نمی‌تونم نگم که این به نظرم بهترین غزل سعدی
و نمی‌تونم نگم که چه می‌فهممش و اون در سکوت گوش می‌ده
و من خسته‌ام از تمام نشونه‌هایی که من رو به یاد اون میندازه

I wish I knew you before

2009-10-12T08:49:00.000-07:00

روز ثبت‌نام بود
مچاله شده روی زمین، در حال پر کردن برگه‌های مزخرف
و خیره به آدم‌هایی که شبیهم نبودن هیچ
اس.ام.اس زدم برای خواهره: بسیجی اومده دانشگاه!!
خواستم بنویسم: هی نشستی توی خونه با آهنگ خوندی: بسیجی انسانی بخون، بسیجی انسانی بخون!
نگفتی خواهر بدبختم چی؟ نگفتی چطور تحمل کنه؟
اس.ام.اس جا نداره زیاد، باید از همون یه جمله می‌فهمید همه‌ی دردهای من رو
بعد اون جواب داد: اشکال نداره، عوضش شما سین رو دارید
و من باید همون‌ روز میرفتم وسط حیاط و داد می‌کشیدم: سین.میم کجایی؟
شاید اگر این طور می‌فهمیدم رفته بهتر از آن روز بود که وبلاگ‌هایش باز شد
و عکسش
و عینک کائوچویی مشکی که نقطه ضعف بزرگ من
فکر کردم: کاش طریق آشنایی مجله‌ی دگرباشان نبود
کاش دگر نبود او
و این دلباختن من یعنی که حتما جور دگر
یعنی که اگر من به شما دلباختم یا حتما شما هیچ وقت به من دل نمی‌بازید یا فکر می‌کنید که به جنس من علاقه‌مندید اما به زودی خواهید فهمید که نه، شاید هم بفهمید که فرقی ندارد برایتان
باید کمی چرخ بزنم توی نوشته‌های پیچیده‌ی غیرقابل فهم
باید به خودم بقبولانم که سرمای شهری که او ازش می‌نویسد اینجا نیست
انگار که کیلومترها دورتر
و انگشتان من، کوبیده می‌شود روی کیبورد، مثل همیشه/مثل همین حالا، یخ کرده
و تند تند نامه را پرواز می‌دهم به طرف جایی که نمی‌دانم کجاست
به طرف کسی که فقط در حد یک مصاحبه، سه تا پست وبلاگ و دو عکس می‌شناسمش
اما روزهاست که اسمش توی سر من
که بیخود فکر کرده بودم میان ارشدها باید دنبالش بگردم
و هر آدمی که دیده بودم خواسته بودم بروم جلو و بپرسم: سین.میم را می‌شناسید شما؟
شنبه روز دیگری بود برای من
وارد دانشگاه شدن، وقتی می‌دانی که سین.میم اینجا نیست
و تو هیچ‌وقت پیدایش نخواهی کرد
و تو هیچ‌وقت جرئتش را تحسین نخواهی کرد
و تو هیچ‌وقت رو در رو نخواهی گفت که چه موافقی با او
او اینجا نیست
از گوگل‌پوش مو پریشان هم خبری نیست
هرچند که بی‌محلی کند به من، یا مسخره حتا
که این ورودی جدید چه پررو است
و من غمگینم از دانشگاه، خصوصا بعد دیدن 50تومانی که چه بهتر
بعد جواب نامه است
انگاری که من سال‌هاست این پسر را میشناسم
انگاری که من سال‌هاست او را می‌شناسم و حالا دلتنگ
بعد جواب من است و مدام چک کردن جی-میل
چقدر وقت بود که انقدر منتظر نامه‌ای نبودم
چقدر باز از این دیر به دنیا آمدن شاکی‌ام
تمام وقت‌های توی دانشگاه که با هر کسی حرف میزنم ترم 7 و سال آخر
و من واقعا دیر کرده‌ام...

برادرم به اغتشاش علف‌ها می‌خندد

2009-10-09T07:38:00.000-07:00

روزی می‌رسد که وقت اسباب‌کشی

شال سبز براق زشت من از لای لباس‌های قدیمی بیرون کشیده می‌شود

بعد دخترم صورت را درهم می‌کشد که: چه رنگی!!

آن‌وقت من می‌دهمش به او

می‌گم:

برای روزهایی که فکر کردی چه نامفیدی

برای روزهایی که فکر کردی چه تنهایی

برای روزهایی که از همه‌ی آدم‌ها بدت می‌اومد

چه این‌وری، چه اون‌وری

برای روزهایی که ترس وجودت رو پر کرده و دلگرمی می‌خوای

برای روزهایی که انقدر پری از نفرت که می‌ترسی از عشق

می‌گم: این نماد جرات مادر 18 ساله‌ات بوده

می‌گم: این شال یادآور خانوم است که فوت کرد بهمون، که برامون دعا خوند تا سالم بمونیم

یادآور انگشت‌های وی شده است

یادآور بوق از روی تشویق ماشین‌ها و لبخند مردمه

یادآور دلگرمی خاص اون روزهاست

.....

اینو ته روز قدس نوشته بودم

و بعد شال سبز براق مانده بود توی کشو تا سه شنبه که گیج خوابم و به خواهره می‌گم که لباس انتخاب کنه برام

و باورم نمی‌شه که دارم این سبزها رو می‌پوشم

اونجا یه جورایی خونه‌ی میرحسینه اما

صاحاب فرهنگستانه بالاخره هنوز

(گرچه نیومد و من هی منتظر چشم دوختم به در)

بعد نمی‌دونید چه خوش میگذره تو باشی و چهار تا عکاس

که تو باشی و لباس سراسر سبز و نقاشی‌های میرحسین و چهار تا عکاس با صدای بلند شاتر

و اینکه خم شدی پایین و دلت رو گرفتی از زور درد که نه، از زور خنده است

اصلا این مبارزه‌های با خنده اگر نبود مگه می‌شد دووم اورد

مثل اون روز جلوی کرملین

شاد و خندون و سبزپوش و شعارگو

انتظارم از روز قدس هم همین بود

که دوربین‌ها رو پیدا کنیم و توشون لبخندمون و روسری‌هامون ثبت شه

چه ساده بودیم که گمان کرده بودیم می‌توانیم در یک دسته باشیم،

علیه ظلم بجنگیم،

الله اکبرمان را بگوییم

چه ساده بودیم که انتظار شادی داشتیم از روز قدس

حالا فکر کردی ساده و خوش‌بین بودن من پایان‌پذیر است؟

نه برادر، اون روز هم که حیاط دانشگاه شلوغ بود،

من با خنده منتظرم که کسی اولین الله اکبر رو بگه

که عکس میرحسین و زهرا جون در بیاد از توی کیفم

( نه اینکه من این عکس رو حمل کنم با خودم،مجله‌های دو خرداد پخش بود دم در ساختمون دانشگاه و من کش رفته بودم یکی)

و دست‌بند سبز هم که همیشه به دستم

دلم یه مبارزه‌ی پر خنده می‌خواد با ساز و آواز

.....

فردا صبح‌اش خواهره گفت عکس اول خبرگزاری فارس بوده‌ام فقط

امروز هر چه سرچ کردم نبودم هیچ‌جا

عکس بالا را ولی همان روز خواهره سیو کرده است

حیف که سایت فارس لیاقت سبزی من و نقاشی میرحسین را نداشته

و بقیه هم احتمالا جراتش را

باشد که در آرشیوشان بماند

برای روزهای بهتر

*تایتل از فروغ

as my memory rests,but never forget what I lost

2009-09-30T02:23:00.000-07:00

سلام آقای حسین پناهی
این یه نامه است برای شما
آره، می‌دونم که چند سالی می‌شه که مُردید
راستی توی اون دنیا از اخبار ما خبر دارید؟اگه ندارید که خوش به حالتون
راستش غرض از مزاحمت اعتراضی ِ به جمله‌ی معروفتون:
"همه چی از یاد آدم می‌ره غیر یادش که همیشه یادشه"
کجایید که ببینید هیچ هم این طور نیست
که همه چیز یاد آدم می‌مونه و هر چی هم سرتو بکوبونی به دیوار ، بیشتر یادت می‌آد
آقای پناهی من می‌خوام جمله‌ی شما رو از بیخ رد کنم
من سعی کردم
بارها و بارها
اما هر بار که چشم‌ها رو باز کردم، توی همون ثانیه‌ی اول یادم اومد همه چیز
درسته که یه وقتایی هست که یادم هم می‌ره
اما می‌شه وسط یه قهقه‌ی بلند یهو فکر کنم به آدمایی که زندانن، به آدمایی که مردن
حتا وقتی گیجم، منگ کارهایی که نمی‌دونم چطور انجامشون می‌دم، گیج عاشقی
بعد می‌دونی بدترین لحظه چیه؟
که وسط همین لحظه‌‌های خیلی شخصی یهو عذاب وجدان می‌گیری که:
اصلا حالا وقت این کارهاست؟ حالای وضعیت جنگ طور؟ وقت غم عاشقیه آیا اصلا؟
بعد نمی‌دونی حسین جان که همه چیز چه یادته توی اون لحظه‌ها
کافیه وسط خیابون باشی و یه ون گشت ارشاد هم رد شه
بعد مگه میشه یاد حرف کروبی نیفتی که انگار به دو نفر، توی همون ون‌ها....
آی که چه دردی می‌پیچه توی سینه
اصلا من جدیدا هر ماشین ونی که می‌بینم این میاد توی سرم
هر صدای موتوری که می‌شنوم لرزه می‌افته توی تنم
هر رنگ سبزی که می‌بینم لبخند می‌شینه به لب‌هام
می‌دونی چند وقته سبز رو همون‌جور که هست ندیدم؟
انگاری که این رنگ دیگه هیچ وقت یکی از رنگ‌ها نخواهد شد
امروز پام رو که گذاشتم توی دانشگاه‌مون (خدایی دارین چه سریع صفت مالکیت و این حرفا) مگه می‌شد پس ذهنم نیاد که روزی 8 -9 سال پیش جلایی‌پور پسر هم از همین در اومده تو
بعد سعی کردم مثل اون لبخند بزنم
اما تا کی می‌شد تظاهر کرد به خوشحالی که بین همه‌ی اون صورت‌ها من هیچ صورتی ندیدم که باهوش به نظر بیاد
هیچ صورتی ندیدم که من‌طور به نظر بیاد
هیچ رنگ سبزی ندیدم بر لباس‌ها
فتح امروز آقای سال بالایی‌تر مو پریشان با بلوز گوگل بود
که من انقدر خوشحال که نزدیک بود به سلام
بعد کارت عروسی که اومد توی آموزش و فامیل جلایی‌پور حک شده بود زیرش
مگه می‌شد که نپرسم: آیا فامیل؟ و زن بگوید خواهرش
و چه لحن مهربون و پرافتخاری داشت صداش وقتی گفت که خواهره هم شاگرد همین‌جا و پدر هم که استاد
حالا فکر می‌کنی می‌شه که تمام این چهار سال من وقتی می‌رم توی آموزش یادم نیفته به این خاطره؟!
نمی‌شه به خدا عمو، نمی‌شه
اصلا دیگه توی خیابونهای تهرون نمی‌شه راه رفت
از بس که همشون مسیر مبارزه
از بس که همشون روزهایی رو به یادت می‌آرن
حرف‌هایی رو، حس‌هایی رو
توی خونه هم که باشی، یکهو می‌بینی لبت باز می شه به شعار
مثل شعری که یهو می‌خونی و نمی‌دونی چرا
شنیدی شعار رای ما رو دزدیدن، دارن باهاش پز می‌دن رو؟
می‌دونی که حالاهر چیزی که گم می‌شه توی خونه سریع یکی باهاش این شعار رو می‌ده؟
قضیه خیلی پیشرفته‌تر از این حرفهاست تازه
حتا نمی‌شه بی‌دردسر و بدون خاطره گفت هلو
سیب‌زمینی هم اگه بشنوی توی مغزت می‌آد: دولت سیب‌‍زمینی...
بعد می‌دونی که چی می‌شه؟
هی به جای اینکه خاطره‌ها کمرنگ و کم بشن
بیشتر و بیشتر و دردناکتر می شن‎
بعد اینجاست که نمی‌فهمم که چرا شبی توی آسمون ظاهر نمی‌شی و بلند و جلوی روی همه حرفتو پس نمی‌گیری
این خدا که محلمون نذاشت
حجه‌بن‌الحسن‌اش هم که با تبرش نیومده سراغ ریشه‌ها
حداقل تو بیا توی آسمون، بعد این همه مدت یه اعترافِ از جان برآمده بشنویم

با ارادت

مهر

1388

روز من نبود. هفته‌ی من، ماه من، سال من، زندگی من.لعنتی*

2009-09-25T07:33:00.000-07:00

بعضی وقتای زندگی هست که واقعا روز تو نیست
که هی خانومه همسفره یادت بیاد که هر روز با لهجه‌ی گندش به انگلیسی می‌گفت که روزش نیست
و آن روزها همش روز تو بود
روزهای قهقه خنده
روزهای تجربه‌های خوب و جدید
بعد روزی می‌شود مثل دیروز که بعد تمام فصل تعطیلی خانه‌نشینی 2 تا مهمونی دعوت باشی
و صبح بدرقه‌ی مرد بزرگ که رفت برای همیشه
و تو چه دلت گرفت
وقتی همایون زد زیر آواز
وقتی او را دیدی سر دست‌ها پیچیده در پته‌ی قرمز
اصلا از صبحش روز ما نبود که همه‌ی آدم‌ها هی دعوا دعوا
و این هوای گندیده‌ی گه گرفته
همین می‌شود که یکهو می‌فهمی موبایل نیست
بعد دوان تا رسیدن به تاکسی و اونجا هم که نیست
و هی زنگ زنگ زنگ زنگ زنگ زنگ زنگ
و بارون که کوبیده می‌شه به سر و صورتمون
عین همه‌ی فیلم‌ها وقت بدبختی
و من غمگینم
از نیست شدن صورتی باریک که عاشقش بودم چقدر
و اشکم می‌گیرد از رفتن تمام آن اس.ام.اس ها
که هیچ وقت جرئت پاک کردنشان را نداشتم
حالا شاید باید از نو شروع کرد
من عجیب دارم تقدیرگرا می‌شوم
.....
دیروز روز من نبود اما شبم چرا
که دو تا مهمونی با عجله و دومی که ناگهانی ساعت 12 تموم شد و من اگه سومی هم دعوت بودم خودم را می‌رساندم آنجا
و ما که ادا در می‌آوریم کلی و می‌خندیم و بدترین پسر را از بین همه‌شان که گندند انتخاب می‌کنیم
و دخترک کوچک با موهای سبزش و مسخره بازی‌هاش
من دامن چین دار ندارم

اما الکی دور خودم می‌چرخم

و خوشی می‌کنم

... و خوشی می‌کنم

عامه پسند-چارلز بوکفسکی*